ಮಂಗಳವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 11, 2018

ಬಡಪಾಯಿ ಪೊಲೀಸರ ಕಥೆ-ವ್ಯಥೆ..

⏭ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ 

ಆ ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಬೈಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ಇಲಾಖೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಕೋಪ, ಬೇಸರ ತುಸು ಹೆಚ್ಚೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟಕೂ ಆ ಇಲಾಖೆ ಯಾವುದೆನ್ನುತ್ತಿರಾ.. ಅದೇ ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆ. ಹೌದು ರಾಜ್ಯದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಇಲಾಖೆಗಳ ಪೈಕಿ ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯು ಒಂದು. ಕಾನೂನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ರಕ್ಷಣೆ ಹೊತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಈ ಇಲಾಖೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಕರ್ತವ್ಯವವು ಇದೆ.
ಕಳೆದ ವಾರ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಪೇದೆಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನಿಂದ ನನ್ನ ಮೊ.ನಂ ಪಡೆದು ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದ, ರಾ.7ಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ನಮ್ಮ ಮಾತುಕತೆ ರಾ.9ರವರೆಗೂ ಸಾಗಿತ್ತು. 2 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ನಡೆದ ಸುದೀರ್ಘವಾದ ನಮ್ಮ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ಆತ ತನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಬದುಕು, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನ ಹಾಗೂ ಇನ್ನಿತರೆ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವು ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮನದಾಳದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡ. 
ಆತ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಧರ. ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವನು. ಸರಕಾರಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತೆಂದು ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಗೆ ಸೇರಿದ. ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಾದ ಸೇವೆಯನ್ನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಅಭಿಲಾಷೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಆತ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಹೇಳಿದ, ಪೊಲೀಸ್ ವೃತ್ತಿಗೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು, ಇಲ್ಲಿನ ಕಷ್ಟಗಳ ಸರಮಾಲೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಹಾಗೂ ಊಟ ಮಾಡಲು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. 
ಅದರಲ್ಲೂ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಿವಿಐಪಿಗಳು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ದಿನವೂ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಬಂದೋಬಸ್ತ್ ಡ್ಯೂಟಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮುಗಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ನಿಂತುಕೊಂಡು ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಗಲಾಟೆ, ಘರ್ಷಣೆಗಳು ನಡೆದರಂತೂ ಮುಗಿದೆ ಹೋಯಿತು, ಡೇ ಅಂಡ್ ನೈಟ್ ಅಲ್ಲೇ ಡ್ಯೂಟಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ಶವಗಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕರ್ತವ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೆಲವು ಅಹಿತಕರ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದರೆ ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಸಮಸ್ಯೆಯಾದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಹಾಜರಿರ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಣದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಯಾವುದಾದರೂ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೆನಪೇ ಇಲ್ಲ. ಹಬ್ಬದ ದಿನ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ ಎಂದರು ಸಮಯ ಸಿಗಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೇಲಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಕಿರುಕುಳ, ವಿನಾಕಾರಣ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಬೇಕಂತಲೇ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಸಂಚಾರ ನಿಯಂತ್ರಣ ಠಾಣೆ (ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಪೊಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್)ಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಂತು ಆರೋಗ್ಯ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಲಕ್ಷಾಂತರ ವಾಹನಗಳು ಉಗುಳುವ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ ಕಾರಣ ಉಸಿರಾಟ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಕಾಲ ಸೇರುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮಾಡುವುದು ಆ ಭಗವಂತನ ಕೈಯಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದು ಎಂದು ಅಳಲು ತೋಡಿಕೊಂಡ. 
ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಪೇದೆಯಾಗಿ 36 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ 30 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಪೊಲೀಸ್ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ನಲ್ಲಿ ಕಳೆದಿದ್ದೇವೆ. ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಳಹಂತದ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯಾದ ಪೊಲೀಸ್ ಪೇದೆ, ಮುಖ್ಯ ಪೇದೆ, ಎಎಸ್ಐ ಹಾಗೂ ಅವರ ಕುಟುಂಬಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಅರಿವು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಪೊಲೀಸ್ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ನಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಪೊಲೀಸ್ ಪೇದೆಗಳ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೂ ಕೂಡ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಿವಿದೆ.  
ನಾವಿದ್ದ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ ನಲ್ಲಿನ ಮನೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಸಣ್ಣದಾದ ಹಾಗೂ ತುಂಬಾ ಕಿರಿದಾದ ಮನೆಗಳವು, ಮನೆ ನಿರ್ಮಿಸಿ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದವು. ಅದೆಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಂದರೆ ಯಾರದರೂ ಮನೆಗೆ ಒಬ್ಬ ನೆಂಟರು ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಮಲಗಲು ಸ್ಥಳವಕಾಶವೇ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅತಿಥಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಮಲಗಲು ಹೇಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಲದಕ್ಕೆ ಇಂದೋ ನಾಳೆಯೋ ಬೀಳುವ ಹಂತ ತಲುಪಿದ ಮನೆಗಳವು. ಆದರೂ ಕಷ್ಟವೋ ನಷ್ಟವೋ ಅವುಗಳಲ್ಲೇ ವಾಸ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ, ಬರುವ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಧೈರ್ಯ ಯಾವ ಪೊಲೀಸ್ ಪೇದೆಗಳಿಗಿರುತ್ತದೆ. 
ಇನ್ನು ಪೊಲೀಸ್ ರ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಓದಿಸುವುದು, ಬರುವ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬ ನಿರ್ವಹಣೆಯೇ ಕಷ್ಟವಿದ್ದಾಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಓದಿಸುವುದು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ ನಲ್ಲಿನ ಕೆಲ ಮಕ್ಕಳು ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿದರೆ, ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗೆ (ಕಡಿಮೆ ಶುಲ್ಕದ ಶಾಲೆಗಳು) ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ತಿಂಗಳು ಬಂದರೆ ಶಾಲೆಗೆ ಶುಲ್ಕ ಕಟ್ಟಬೇಕಾದಾಗ ನಮ್ಮ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ ನಲ್ಲಿರುವವರು ಹರಸಾಹಸ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಸಾಕಷ್ಟು ಪೊಲೀಸರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಉನ್ನತ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲು, ಅವರನ್ನು ಸರಿದಾರಿಗೆ ತರಲು ಪುರುಸೊತ್ತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸದಾ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣದ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನಹರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಪೊಲೀಸರ ಮಕ್ಕಳು ಅರ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.
ನನಗೆ ನೆನಪ್ಪಿದಂಗೆ ಅದು ದೀಪಾವಳಿ, ಗಣೇಶ ಚತುರ್ಥಿ, ದಸರಾ, ಯುಗಾದಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಯಾವುದೇ ಹಬ್ಬವಿರಲಿ ಕುಟುಂಬವರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಆಚರಿಸಿದ ಕ್ಷಣಗಳು ನಾನು ಕಂಡಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ ನಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದ ಪೊಲೀಸರು ಬಂದೋಬಸ್ತ್ ನಿಮಿತ್ತ ಇತರೆ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ತೆರಳುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಗೈರು ಹಾಜರಿಯಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಕುಟುಂಬಗಳು ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ ನಲ್ಲಿನ ಕೆಲ ಕುಟುಂಬಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಅದು ಮಗುವಿನ ತಂದೆಯ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಮಗನೋ, ಮಗಳೋ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲೂ ಭಾಗಿಯಾಗಿಲೂ ಆ ಪೊಲೀಸ್ ಪೇದೆಗಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 
ಇನ್ನು ಪೊಲೀಸ್ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ವಿಭಿನ್ನ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.
ನಮ್ಮ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ನಲ್ಲಿ  ವಿವಿಧ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರು ಇದ್ದರು, ಬಹಳ ಅನ್ಯೋನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಕುಟುಂಬಗಳು ಸ್ನೇಹಮಯ ವಾತವಾರಣದಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರಾದರೂ ವಿಶೇಷ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳನೆಲ್ಲಾ ಕರೆದು ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವಿದ್ದ ಊರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಾತ್ರೆ, ಕರಗ ಮತ್ತಿತರ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿತ್ತು.
ನಾನು ಕಂಡಂಗೆ ಬಹುತೇಕ ಪೊಲೀಸರು ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಬಂಧಿತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾರಣ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸ, ಒತ್ತಡ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಿಂದ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಹದೆಗೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ತೀರ ಅಗತ್ಯವಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೂ ರಜೆ ಸಿಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಬರುವ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳದಲ್ಲೇ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. 
ಕೆಲ ಅಧಿಕಾರಿ, ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ಭ್ರಷ್ಟಚಾರದಿಂದ ಇಲಾಖೆಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು ಹಾಗೂ ಇಲಾಖೆಯ ಕೆಲವರಿಂದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾದ ನಿದರ್ಶನಗಳು ಹಲವಾರಿವೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಪೊಲೀಸರನ್ನು ಕೆಟ್ಟವರೆಂದು ಕರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕೆಲ ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪೊಲೀಸರನ್ನು ಕೆಟ್ಟ, ಕೆಟ್ಟ ಪದಗಳಿಂದ ಬೈಯುತ್ತಾರೆ. ಅದೆಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಂದರೆ ಆ ಪದಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಕೆಟ್ಟ ಪದಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ. ನಿಜ ಕೆಲ ಪೊಲೀಸರು ಭ್ರಷ್ಟರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅನೈತಿಕ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯು ಇದ್ದಾರೆ. 
ಆದರೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಸೇವಾ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಪೊಲೀಸರು ಇದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಇಲಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯವರು, ಕೆಟ್ಟವರೆಂದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. 365 ದಿನ 24 ಗಂಟೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನು-ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಪೊಲೀಸರ ಜೀವನ ಎಲ್ಲರು ಅಂದುಕೊಂಡಂಗೆ ಸುಖವಾಗಿ ಏನಿಲ್ಲ.
ಸಾಕಷ್ಟು ಪೊಲೀಸರು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಮಸ್ಯೆ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತಿತರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಬಳಲಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಖುಷಿಯೇ ಇಲ್ಲದಾಗಿದೆ. ಕೆಲಸದಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿಯಾದರೂ ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ನೂರಾರು ನಿವೃತ್ತ ಪೊಲೀಸ್ ಪೇದೆಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಇತರೆ ಇಲಾಖೆಗಳಂತೆ ನಮಗೂ ವೇತನ, ಸೌಲಭ್ಯ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇತರೆ ಇಲಾಖೆಗಳಂತೆ ಸಂಘ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಅದು ಇಲಾಖೆಯ ಶಿಷ್ಟಚಾರ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಕಂಟಕವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಕೆಳ ಹಂತದ ಪೊಲೀಸರು ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಧ್ವನಿಯೇ ಎತ್ತುವುದಿಲ್ಲ. 
ಕೆಲ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಕೆಳ ಹಂತದ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಾಗೂ ಕೀಳು ಮಟ್ಟದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಆ ಪೇದೆಗಳು ಮಾತನಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೇ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿದ್ದರು ಅದು ಹೊರಗೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುವ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ರಕ್ಷಣೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮಹಿಳಾ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಹತ್ತಾರು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಸಂಕಷ್ಟಗಳು.  
ಪೊಲೀಸ ಇಲಾಖೆಯ ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ವೇತನ, ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೆಳ ಹಂತದ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಸೌಕರ್ಯಗಳು ಇಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಪೊಲೀಸರ ಜೀವನವೇ ಅತಂತ್ರ. ಬಡಪಾಯಿ ಪೊಲೀಸರ ಕಥೆ, ವ್ಯಥೆ ಹೇಳುತ್ತ ಹೋದರೆ ದೊಡ್ಡ ಗ್ರಂಥವೇ ಬರೆಯಬಹದು.

ಶುಕ್ರವಾರ, ಆಗಸ್ಟ್ 24, 2018

ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ, ಮೌಲ್ಯವಿಲ್ಲದ ಬದುಕು..?

               ⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಮೊನ್ನೆ ಮುಳಬಾಗಿಲು ತಾಲೂಕಿನ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ ಇದ್ದ, ಆತನನ್ನು ಕಚೇರಿ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆಗ ಆತ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ನೋಡಿ ಸಾರ್, ಎಂತಹ ಘಟನೆಯಾಗಿದೆ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ, ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಗೆ ಹೋಗುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯನ್ನು ಪಕ್ಕದ ಊರಿನವನೊಬ್ಬ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಪಾಪ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಬಾಳು ಹಾಳು ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ, ನಾವೆಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದರೂ ಆಕೆಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. 
ಆತನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನನಗನಿಸಿದ್ದು ಅರೇ ಎಂಟು, ಒಂಬತ್ತನೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುವ ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಎಂದು ಜೀವನವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಮಾಜ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ಭಾವನೆ ಬಂತು.
ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮ ಹಳೆ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬರು ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು, ಹಾಗೆಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಸಾರ್ ನೋಡಿ ನನ್ನ ಕರ್ಮ ಏಗಾಗಿದೆ. ಕಾಲೇಜಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ ಯಾವುದೋ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದೆ. ಕುಟುಂಬದವರ ವಿರೋಧ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಮದುವೆಯು ಆದೆವು. ಆದರೆ ಮದುವೆ ನಂತರ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು, ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗ ಕುಡುಕ, ಸಾಲದಕ್ಕೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಸೋಮಾರಿತನವೇ ಆತನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಈಗ ನಾನೇ ದುಡಿದು ಆತನನ್ನು ಸಾಕಬೇಕು. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಜೀವನವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುವುದು ಈಗ ಅರಿವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಆಕೆ ನೊಂದು ನುಡಿದಳು.
ಮೊನ್ನೆ ತಾನೇ ಫೀಲ್ಡ್ ವಿಸೀಟ್ ಗೆ ಶ್ರೀನಿವಾಸಪುರ ತಾಲೂಕಿನ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲೂ ನೋವಿನ ಕಥೆಯೇ ಕೇಳುವಂತಾಯಿತು. ಆಕೆಯದ್ದೂ ಅದೇ ನೋವು, ಪ್ರೀತಿಸಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಕಣ್ಣೀರೆ ಉಳಿದಿದೆ ಸಾರ್, ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು, ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ, ದುಬಾರಿ ಶುಲ್ಕ, ನಾನಂತು ಓದಲಿಲ್ಲ, ಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಓದಲಿ ಎಂದು ಶಾಲೆಯ ಫೀಜು ಹೆಚ್ಚಾದರೂ ಸೇರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಗಂಡ ಮಹಾ ಕುಡುಕ, ಕೂಲಿ ವೃತ್ತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಕೂಲಿಯಿಂದ ಬಂದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿಯು ಮನೆಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಬಾರ್ ಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಟೈಲರಿಂಗ್, ಎಂಬ್ರಾಯಿಡರಿ ವೃತ್ತಿ ಮೂಲಕ ಅಷ್ಟೋ ಇಷ್ಟೋ ಸಂಪಾದಿಸಿ, ಕುಟುಂಬ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡುತ್ತ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಓದಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಸಾರ್, ಪ್ರೀತಿಸಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಪಶ್ಚಾತಾಪ ಪಡುವಂತಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೋವಿನಿಂದ ಹೇಳಿದಳು.
ನಾನು ಸಾಕಷ್ಟು ಶಾಲಾ, ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ, ವಿಧ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದರೆ ಸಾಕು ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಜೀವನವೇ ವ್ಯರ್ಥ ಎಂಬ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಲ್ಲರೂ ಆತಂಕ ಪಡುವಂತಹ ವಿಚಾರ. 
ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪಡೆದು, ಸೂಕ್ತವಾದ ಉದ್ಯೋಗ ಗಿಟ್ಟಿಸಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಯುವ ಸಮೂಹವು ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ ಎಂದು ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸ್ವತಃ ತಾವೇ ಕೊಡಲಿ ಪೆಟ್ಟು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.
ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮದ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳುವ ಜ್ಞಾನವಂತೂ ನನಗಿಲ್ಲ. ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಸುವ, ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಅದು ಅವರವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಚಾರ, ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. 
ಯಾರು ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ವಿರೋಧ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದವರೂ ಅನ್ಯೋನ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತರರಿಗೆ ಆದರ್ಶವಾಗುವಂತೆ ಬಾಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮೋಸ, ವಂಚನೆ, ಅನ್ಯಾದ ವಿರುದ್ದ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಅಸಮಾಧಾನವಷ್ಟೇ..
ಬಾಳಿ ಬದುಕಬೇಕಾದ ಎಷ್ಟೋ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಅರ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ಕಮರಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ನೋವಿನ ವಿಚಾರ. ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಲ್ಲೇ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಯಾರನ್ನೋ ನಂಬಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನರಕಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ. ಅಂತವರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮನಸ್ಸು ಬೇಸರವಾಗದೇ ಇರದು.
ನಿಜವಾದ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಕಾನೂನಿನ ರಕ್ಷಣೆಯೂ ಇದೆ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸುವವರಿಗೆ ಸಮಾಜವು ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ಚಾಚುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮೌಲ್ಯ ಹಾಗೂ ನಿಸ್ವಾರ್ಥತತೆ ಇರಬೇಕು.
ಹಾಗೇ ಯುವ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಂಟಕ, ಕೆಟ್ಟ ಚಟಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು. 
ಹಳ್ಳಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಆತನ ವಯಸ್ಸು 16 ಮೀರಿರದು, ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದುತ್ತಿದ್ದ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ನಮ್ಮ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆ ಏನಯ್ಯಾ ನಿಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ಸಿಗರೇಟು ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದಾಗ ಆತ ಸಾರ್, ಸಿಗರೇಟ್ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಆತನು ಮದ್ಯಪಾನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ನಾನು ಆತನಿಗೆ ಬುದ್ದಿವಾದ ಹೇಳಿ ಸುಮ್ಮನಾದೆ, ಕೇಳುವ ಸೌಜನ್ಯತೆ ಆತನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ನಾವೇನು ಮಾಡೋಣ ಸಾರ್ ಎಂದ.
ಪುಸ್ತಕ ಇರಬೇಕಾದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟು ಪ್ಯಾಕ್ ಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಉಜ್ವಲ ಭವಿಷ್ಯವಿರುವವರು ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರು ಇಂದು ಪೋಷಕರ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಧೂಮಪಾನ, ಮದ್ಯಪಾನ, ಡ್ರಗ್ಸ್ ದಂತಹ ಕೆಟ್ಟ ಚಟಗಳಿಗೆ ದಾಸರಾಗುತ್ತಿರುವುದು ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯದಂತು ಅಲ್ಲ. 
ಒಂದು ಸಿಗರೇಟಿನ ಬೆಲೆ 15 ರೂ. ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಸಿಗರೇಟು ಸೇದಿದರೆ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಗೆ 900 ರೂ.ನಿಂದ 1000 ರೂ. ಸಿಗರೇಟಿಗೆ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಸುರಾಕ್ಷಾ ಭಿಮಾ ಯೋಜನೆ ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದೆ. ಈ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕೇವಲ 12 ರೂ. ಅಂದರೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ 1 ರೂ. ಮಾತ್ರ ಪಾವತಿಸಿದರೆ ಅಪಘಾತವೇನಾದರೂ ಆದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ 2 ಲಕ್ಷ ರೂ.ವರೆಗೆ ಹಣ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಜೀವನ ಜ್ಯೋತಿ ಭಿಮಾ ಯೋಜನೆ ಇದೆ, ಇದರಡಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕೇವಲ 330 ರೂ. ಪಾವತಿಸಿದರೆ , ಏನಾದರೂ ಪಾವತಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೃತಪಟ್ಟರೆ 2 ಲಕ್ಷ ರೂ.ಗಳು ಆತನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸರಕಾರದಿಂದ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಸಿಗರೇಟು, ಮದ್ಯಪಾನಕ್ಕೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಖರ್ಚು ಮಾಡುವವರು, ಕಷ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೈಯಿಡಿಯುವ ಇಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಹೆಸರು ನೊಂದಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ವಿಪರ್ಯಾಸ.
ಒಂದು ದಿನ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವಾಗ ಹಿಂಭಾಗದ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಕೂತು ಪೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು ನೋಡು ನನ್ನ ತಂಗಿಯ ಮಗಳಿಗೆ ಹುಡುಗ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾನೆ. ಆಕೆ ಎಷ್ಟು ಅದೃಷ್ಟವಂತೆ ಎಂದರೆ ಹುಡುಗನ ತಂದೆ, ತಾಯಿ ತೀರಿಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ ಯಾರು ಇಲ್ಲ. ಇರುವುದು ಆತನೊಬ್ಬನೆ, ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ದಿನಾಂಕ ನಿಗದಿಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ, ನೀನು ತಪ್ಪದೇ ಬರಬೇಕು ಎಂದು ಪೋನಿನ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಗೆ ಆಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವವರೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಮಗಳಿಗೆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಹುಡುಕಿದ್ದರು. ಕಾರಣಾಂತರಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಇವರು ಆತನನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಆಳಿಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಅವರ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಹುಡುಗನಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಆಸ್ತಿ, ವಿದ್ಯೆ ಇಲ್ಲ, ಆದರೂ ಇವರ ಒತ್ತಡವಿತ್ತು. ಕಾರಣ ಆತನಿಗೆ ಹಿಂದೆ, ಮುಂದೆ ಯಾರು ಇಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಪ್ಲಸ್ ಫಾಯಿಂಟ್ ಆಗಿತ್ತು.
ಹುಡುಗನಿಗೆ ಹಿಂದೆ, ಮುಂದೆ ಯಾರು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆತನಿಗೆ ಬೇಗ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಆತ ಅದೃಷ್ಟವಂತ ಹಲವರ ಪಾಲಿಗೆ. ಬಹುಃಶ ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ಹಾದಿ ತಪ್ಪಲು ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಒಂದು ಮೂಲ ಕಾರಣ. ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಕಥೆ, ನಾಟಕಗಳ ಮೂಲಕ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾದ ನೀತಿ, ನಿಯಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಉತ್ತಮ ನಾಗರಿಕರನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇತ್ತು.
ಆದರೆ ಇಂದು ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನೇ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗಂಡ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಇಷ್ಟೇ ಕುಟುಂಬ, ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ತಂದೆ, ತಾಯಿಗಳಿದ್ದರೆ ತಮ್ಮದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವುದು ಸರಿ, ಯಾವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳಲು ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿ, ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ಮಾವ, ಅತ್ತೆ ಅನ್ನುವವರ ಸುಳಿವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆಯುವುದು ಮೊಬೈಲ್, ಟಿ.ವಿ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್, ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಸಹವಾಸದೊಂದಿಗೆ ಎಂಬುವುದು ಕಟು ಸತ್ಯ.
ಹದಿಹರೆಯದ ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ ಸೇರಿದಂತೆ ಕೆಟ್ಟ ಚಟಕಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಕೂಡ ಒಂದು ಕಾರಣ ಎಂಬುವುದು ನಿಸ್ಸಂಕೋಚವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದು. ನಿಜ ಇಂದು ಎಲ್ಲವೂ ಯಾಂತ್ರೀಕರಣ ಜೀವನವಾಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಪ್ರಾಣ ಇದೆ, ಯಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ, ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಕಣ್ಮರೆಯು ಇಂದಿನ ಯುವ ಸಮೂಹದ ಮೇಲೆ ಗಾಢವಾದ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಯುವ ಸಮೂಹ ಶೈಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯ, ನೈತಿಕತೆ ಹೊಂದುವುದು ತೀರ ಅನಿವಾರ್ಯವು ಹೌದು.
ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಪ್ರಪಂಚವೇ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಆದರೆ ಅದೇ ಮೊಬೈಲು ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂಬುವುದು ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಹಲವರ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಮೃತವು ಅತಿಯಾದರೆ ವಿಷವಾದಂತೆ ಯಾವುದು ಎಷ್ಟೋ ಬಳಸಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ಬಳಸಬೇಕು. ಅತಿಯಾದರೆ ಸಂಚಕಾರ ಬರುತ್ತದೆ. 
ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯ, ನೈತಿಕತೆಯಂತಹ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿಸಿ ಸರಿ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮೇಲು ಇದೆ. ಭವ್ಯ ಭಾರತ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬೇಕಾದರೆ ನೈತಿಕತೆಯುಳ್ಳ ಯುವ ಸಮೂಹ  ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ಬುಧವಾರ, ಆಗಸ್ಟ್ 8, 2018

ಬದುಕಿನ ಹಾದಿ ತೋರಿಸುವ ಪಯಣ..

               ⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ನನಗೆ ದೂರದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವುದು ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಿಂದಲೂ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗೆಲ್ಲ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ನನಗೆ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಜರ್ನಿ ಮಾಡುವುದು ಇನ್ನು ಇಷ್ಟ. ನಿನೊಬ್ಬನೆ ಸಾವಿರಾರು ಕಿ.ಮೀ ದೂರ ಪಯಣಿಸುತ್ತಿಯಲ್ಲ, ಬೇಸರ, ಭಯ, ಬೇಜಾರು ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಹಲವು ಸ್ನೇಹಿತರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. 
ಕೆಲವರಂತೂ ನಿನ್ನೊಬ್ಬನೆ ಟ್ರಿಪ್ ಹೋಗುತ್ತಿಯ ಎಂದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಹೋದರೆ ಸಿಗುವ ಖುಷಿಯ ಕ್ಷಣಗಳು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಹೋದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಭಾಷೆ, ಪ್ರದೇಶದ ಗಂಧ ಗಾಳಿಯೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಭಯ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಹಲವರು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಿನ್ನೊಬ್ಬನೆ ದೂರದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಉದ್ದೇಶವಾದರೂ ಏನು..? ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರವಾಸಿ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟರೆ ನೀನು ಯಾವುದ್ಯಾದೋ ಹಳ್ಳಿಗಳತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತಿಯಾ.. ಅದರ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವಾದರೂ ಏನು ಎಂದು ಕೆಲ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರೆ ಆಗಾಗ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವ ಹುಚ್ಚು, ಯಾರೋ ತಲೆಗೆ ತುಂಬಿದರೆ ಬರಲ್ಲ. ಆ ಹವ್ಯಾಸ ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಬೆಳೆಯಬೇಕು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಪ್ರವಾಸವೆಂದರೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಅದರಲ್ಲೂ ಯಾವುದೋ ಕುಗ್ರಾಮ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಹಿನ್ನಲೆಯ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಇತಿಹಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯುವ ಕುತೂಹಲ ಹಾಗೂ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಜೊತೆ ಬೆರೆಯುವ ಹಂಬಲ ಇರುವಂತಹ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವನು ನಾನು.. 
ಪ್ರವಾಸ ಹೋದಾಗ ನನಗಾದ ಕೆಲ ಅನುಭವಗಳೇ ನನಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ, ಕೆಲವು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಬದುಕಿನ ನೈಜತೆಯನ್ನು ಅನಾವರಣ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹಲವರ ಕಷ್ಟಗಳು ಕೇಳಿದಾಗ ವಿಧಿಯ ಆಟದ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರವೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಕಷ್ಟಗಳಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೇ ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯು ಬಂದಿದೆ. 
ನನ್ನ ಪಯಣದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಕೆಲ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳತ್ತ ಚಿತ್ತಹರಿಸಿದರೆ ಚಿತ್ತೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮದನಪಲ್ಲಿ ತಾಲ್ಲೂಕು ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರ್ಸ್ಲೆ ಇಲ್ಸ್ ಎಂಬ ಬೆಟ್ಟವೊಂದಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ರಮಣೀಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಬೆಟ್ಟವದು. ನಾನು ಮದನಪಲ್ಲಿಯಿಂದ ಹಾರ್ಸ್ಲೆ ಇಲ್ಸ್ ಬೆಟ್ಟದ ಕೆಳ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಸ್ ನ ಮೂಲಕ ತೆರಳಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ ಖಾಸಗಿ ವಾಹನಗಳೇ ಆಧಾರ. ಸರಿ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಟಾಟಾ ಸುಮೋ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ, ಕಾರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಯುವ ಚಾಲಕ (ಎಮನ್ನ ಕೊಂಡಕ್ಕಿ ವಸ್ತಾವ, 300 ರೂಪಾಯಿಲು ಐತುಂದಿ, ಎಕ್ಕಂಡ ಪದಾಮು ಎಂದ)  ಅಣ್ಣ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು 300 ರೂ. ಆಗುತ್ತದೆ, ಬರುತ್ತೀರ ಎಂದ. 
ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾದ್ದರಿಂದ ಸರಿಯೆಂದು ಹತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಆತನನ್ನು ಮಾತಿಗೆಳೆದೆ, ಪ್ರತಿದಿನ ಎಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಾರವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದಾಗ ಆತ, ಈಗ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಬಿಡಿ ಅಣ್ಣ, ಹಾರ್ಸ್ಲೆ ಇಲ್ಸ್ಗೆ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಸ್ವಂತ ಹಾಗೂ ಬಾಡಿಗೆ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವುದರಿಂದ ನಮಗೆ ವ್ಯಾಪಾರವೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇಗೋ ಕಷ್ಟ ಬಿದ್ದು ದಿನಕ್ಕೆ 400, 500.ರೂ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿದರೂ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಮಾಡಿರುವ ಸಾಲ ತೀರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ತಂದೆಗೆ ಕುಡಿತದ ಚಟ ಬೇರೆ ಎಂದು ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಆತ ತನ್ನ ನೋವುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ತಲುಪಬೇಕಾದ ಸ್ಥಳ ಬಂತು. 
ಹಾರ್ಸ್ಲೆ ಇಲ್ಸ್ ಹಸಿರುಮಯ ವಾತವರಣ, ವೀವ್ ಪಾಯಿಂಟ್, ಮೃಗಾಲಯ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವಂತದ್ದು. ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ವಾಪಾಸ್ ಬರಬೇಕಾದರೆ ಒಂದು ಪೋನ್ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು  ಹೇಳಿ ಆ ಚಾಲಕ ಹೊರಟು ಹೋದ. ನಂತರ ನಾನೇ ಸಂಜೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಆತ ಕೆಳಗೆ ಡ್ರಾಪ್ ಮಾಡಿದ, ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯೆ ಮತ್ತೇ ಅದೇ ಕಷ್ಟಗಳ ಚರ್ಚೆ. (ಅಣ್ಣಾ ನಾ ಕಷ್ಟಲು ಚೆಪ್ಪುತಾ ಉಂಟೆ ದಿನಮು ಸಾಲದು ) ಅಣ್ಣಾ ನನ್ನ ಕಷ್ಟಗಳು ಹೇಳುತ್ತ ಇದ್ದರೆ ದಿನವೂ ಸಾಲದು ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದ. ಕೊನೆಗೆ ಇಳಿಯುವ ಜಾಗ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಮಾತು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಿತು.
ಮುಳಬಾಗಿಲು ತಾಲೂಕಿನ ಕುರುಡಮಲೆಯ ಗಣಪತಿ ದೇಗುಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ದೇವರ ದರ್ಶನ ನಂತರ ದೇಗುಲದ ಮುಂಭಾಗದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ 50 ವರ್ಷ ದಾಟಿದ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬರನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರ ಹೇಗೆ ಆಗುತ್ತದೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲವೇ ಎಂದಾಗ, ಅವರು ಕಷ್ಟ ಬಿಡು ಸ್ವಾಮಿ, ದಿನಪೂರ್ತಿ ಈ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಂತರೂ ಎರಡು ಮೂರು ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿ ಮಾರಾಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. 
ಸಾಲದಕ್ಕೆ ಹಲವರು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅಂಗಡಿಗಳು ತೆರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ದುಡಿಯಲು ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಪೂಜಾ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮನೆಯಿಂದಲೇ ಭಕ್ತಾಧಿಗಳು ಪೂಜಾ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳನ್ನು ತರುವುದರಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಖರೀದಿಸುವವರು ಕಡಿಮೆ. ದೇವರಿದ್ದಾನೆ ನೋಡೋಣ ಎಂದು ಅವರು ನೋವು ಪಟ್ಟುಕೊಂಡರು.   
ಅಂದಹಾಗೆ ಆಂಧ್ರದ ಕಡಪ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆಂಧ್ರ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲೇ ಸಂಚಲನ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದ ಪುಲಿವೆಂದುಲ ಪಟ್ಟಣ್ಣ ಹಾಗೂ ಸುತ್ತಲಿನ ಕೆಲವು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ನನಗಾದ ಅನುಭವಗಳೇ ವಿಭಿನ್ನ. ತೆಲುಗು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪುಲಿವೆಂದುಲ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಫ್ಯಾಕ್ಷನಿಸಂ ವಲಯವೆಂದು ಚಿತ್ರಿಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ನನ್ನಲ್ಲೂ ಇತ್ತು. ಪುಲಿವೆಂದುಲ ಸಮೀಪದ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರೊಬ್ಬರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತ, ಪುಲಿವೆಂದುಲ ಎಂದರೆ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಿಗೆ ಬುನಾದಿ ಹಾಕಿದ ಪ್ರದೇಶ. 
ಈಗಲೂ ಹಾಗೆ ಇದೆಯೇ ಎಂದಾಗ, ಆತ ನಿಜ ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ಸತ್ಯ. ಆದರೆ ಈಗ ನಮ್ಮ ಜನ
ಬುದ್ದಿವಂತರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜಕೀಯ ವೈಷಮ್ಯಗಳಿಂದ ಯಾರ ಬದಕು ಹಸನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ನಂಬಿದರೆ ಒಂದೊತ್ತು ಊಟ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುವುದು ನಮಗೂ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಮೊದಲಷ್ಟು ಫ್ಯಾಕ್ಷನಿಸಂ ಗಲಾಟೆಗಳು ನಡೆಯಲ್ಲ ಎಂದ. ಕೃಷಿ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಕಡಪ ಜಿಲ್ಲೆಯು ಸದಾ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಪುಲಿವೆಂದುಲ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಲ್ಲ. ಕೃಷಿ ನಂಬಿದರೆ ಬದುಕು ನಡೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ 300 ರಿಂದ 350 ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಅದರಲಿಯ್ಲೇ ಜೀವನ, ಕಷ್ಟಗಳು ಹಲವಾರಿವೆ, ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯು ಉದ್ದವಿದೆ. ಕುಟುಂಬ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹಣ ಸಾಕಾಗಲ್ಲ. ಆದರೂ ಹೇಗೋ ಜೀವನ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ.   
ಹಾಗೆಯೇ ಪುಲಿವೆಂದುಲದಿಂದ ವೆಂಪಲ್ಲಿ ಸಮೀಪದ ಇಡುಪುಲಪಾಯ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಇದು ಆಂಧ್ರ ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ವೈ.ಎಸ್ ರಾಜಶೇಖರೆಡ್ಡಿ ಅವರ ಸಮಾಧಿ ಇರುವ ಸ್ಥಳ. ದೊಡ್ಡ ವಿಸ್ತೀರ್ಣವಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯಾನವನ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದು, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವೈ.ಎಸ್.ಆರ್ ಸಮಾಧಿ ಇದೆ. ಉದ್ಯಾನವನದ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಿಸಿಲು ಭಯಂಕರವಾದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆತನ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ, ವೈ.ಎಸ್.ಆರ್ ಸಮಾಧಿ ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಜನ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಶನಿವಾರ, ಭಾನುವಾರ ವಾರಾಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಜನ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬರುವುದರಿಂದ ವ್ಯಾಪಾರ ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಬರುವ ಆದಾಯದಿಂದ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ತುಂಬ ಕಷ್ಟ. ಓದುವ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ, ಇರಲು ಸ್ವಂತ ಸೂರಿಲ್ಲ, ಈ ಬಿಸಲಿಲ್ಲ ದುಡಿಯುವ ಆರೋಗ್ಯವು ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತನ್ನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ.
ಒಮ್ಮೆ ಮೈಸೂರಿನಿಂದ ರೈಲಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನತ್ತ ಬರುವಾಗ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ಸಿಕ್ಕ. ಆತನ ವೃತ್ತಿ ರೈಲಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ, ಟೀ ಮಾರುವುದು. ಬಹುಃಶ ರೈಲಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿ ಸಾಕಾಗಿರಬೇಕು, ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಬಂದು ಕೂತ. ನಾನು ಒಂದು ಟೀ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಎಷ್ಟು ಟೀ ಮಾರುತ್ತಿಯ ಎಂದಾಗ, ಸಾರ್ ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ರಾತ್ರಿಯವರೆಗೂ ರೈಲಲ್ಲಿ ಇತ್ತಿಂದ ಅತ್ತ, ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ನಡೆದಾಡಿದರೂ ಬೆರಳಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ಟೀ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನನಗೂ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಆದರೆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನಾನೊಬ್ಬನೆ ದಿಕ್ಕು. ನನ್ನ ದುಡಿಮೆಯೇ ಆಧಾರ. ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಕಷ್ಟವಾದರೂ ರೈಲಲ್ಲಿ ಟೀ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಎರಡು ದಿನ ಸಾಕಾಗಲ್ಲ ಸಾರ್ ಎಂದು ನೋವಿನಿಂದ ನುಡಿದ.   
ಒಮ್ಮೆ ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶದ ಕರ್ನೂಲು ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಕರ್ನೂಲು ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ.6ಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದೆ. ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲೇ ಮುಖ ತೊಳೆದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಅಂಗಡಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಟೀ ಕುಡಿದು, ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಕೆಲವರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಕೆಲವರು ಕೆಲ ಹೋಟೆಲ್ ಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಬೋರ್ಡ್ ಕಾಣಿಸಿತು. ಕೇವಲ 150 ರೂ.ಗಳಿಗೆ ರೂಂ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದರು. ನನಗ್ಯಾಕೋ 150 ರೂ.ಗೆ ಬೆಲೆಗೆ ಸಿಗುವ ರೂಂ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡಿದೆ. 
ಕೊನೆಗೆ ಇರಲಿ ಎಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿ ಲಾಡ್ಜ್ ಬಳಿ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಯುವಕನೊಬ್ಬ 12 ಗಂಟೆ ಇದ್ದರೆ 150  ರೂ. 24 ಗಂಟೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡರೆ 250 ರೂ. ಎಂದು ಹೇಳಿದ. 250 ರೂ.ಕೊಟ್ಟು 24 ಗಂಟೆ ಎಂದು ಬರೆಸಿದೆ. ಒಳ ಹೋದರೆ ದೊಡ್ಡ ಹಾಲ್, ಆ ಹಾಲ್ ತುಂಬ ಕಬ್ಬಿಣದ ಮಂಚಗಳು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಮಂಚ, ಸಣ್ಣದಾದ ಒಂದು ಲಾಕರ್ ಬೇರೆ ಕೊಟ್ಟ. ನಾಲ್ಕೈದು ಜನ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಟಿ.ವಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಲಾಡ್ಜ್ ತುಂಬಾ ಹಳೆಯದು.  
ದೂರದ ಸ್ಥಳಗಳಿಂದ ಬರುವ ಬಡ, ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಲಾಡ್ಜ್ ಅದು. 60 ವರ್ಷ ವಯೋಮಾನದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಲಾಡ್ಜ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕರು. ಅವರು ಆಂಧ್ರದ ಅನಂತಪುರ ಮೂಲದವರು. ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಕರ್ನೂಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡ ಆತ ತಾನು ರೈತ, ಕೃಷಿ ಕಸುಬನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡವನು. ಐದು ಬಾರಿ ಕೊಳವೆ ಬಾವಿ ಕೊರೆಸಿದ್ದೇನೆ. 4 ಕೊಳವೆ ಬಾವಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರಲಿಲ್ಲ. 5ನೇ ಕೊಳವೆ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಒಂದಷ್ಟು ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲ. ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ದುಡಿದರು ಪ್ರತಿಫಲವಿಲ್ಲ. ಕೃಷಿಗೆ ಹಾಕಿದ ಬಂಡವಾಳವೇ ವಾಪಸ್ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. 
ಕೊಳವೆ ಬಾವಿ ಕೊರೆಸಲು ಮಾಡಿದ್ದ ಸಾಲ ತೀರಿಸುವುದು ಹೇಗೋ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದುಕು ದುಸ್ಥರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸರಕಾರಗಳ ಯೋಜನೆಗಳ ಲಾಭ ನಮ್ಮಂತಹ ಬಡವರಿಗೆ ಸಿಗಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ ಸಾಗಬೇಕಲ್ಲವೇ ಅದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಕೃಷಿ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದ, ನನಗೂ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಸರಿಯೆಂದು ನನಗೂ ಸಮಯವಾದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆರಳಿದೆ.
ಕರ್ನೂಲು ಬಳಿ ನೋಡುವಂತಹ ಸ್ಥಳಗಳು ಯಾವುದಿದೆ ಎಂದು ಲಾಡ್ಜ್ ನ ಇಂರ್ಚಾಜ್ ಆಗಿದ್ದವನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. ಆಗ ಆತ ಕರ್ನೂಲು ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ತೆಲಂಗಾಣ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಪಡುವ ಜೋಗುಲಮ್ಮ ಗದ್ವಾಲ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಲಂಪೂರ್ ಎಂಬ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರವಿದೆ ಎಂದ. ಸರಿ ಕರ್ನೂಲು ನಗರದಿಂದ ತೆಲಂಗಾಣ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯದೆಲ್ಲಿಯೂ ಕೃಷಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರದೇಶಗಳೇ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಪಾಳು ಬಿದ್ದ ಭೂಮಿ ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.     
ಆಲಂಪೂರ್ ಗ್ರಾಮವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರ. ಒಂದರಪಕ್ಕ ಒಂದರಂತೆ ಹತ್ತಾರು ದೇಗುಲಗಳಿವೆ. ದೇಗುಲದ ಸಮೀಪವೇ ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ, ದೇಗುಲದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ದರ್ಗಾವು ಇದೆ. ಇದೊಂತರ ಧಾರ್ಮಿಕತೆಯ ನೆಲೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಲಾಡ್ಜ್ ನ ಇಂರ್ಚಾಜ್ ಸಲಹೆಯಿಂದ ಆಲಂಪೂರ್ ನಂತಹ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. 
ಒಮ್ಮೆ ಅನಂತಪೂರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕದಿರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಕೊಟ್ಟ ಮಾಹಿತಿಯಂತೆ ಕದಿರಿಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವ ತಿಮ್ಮಮ್ಮ ಮರ್ರಿಮಾನು ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಆ ಗ್ರಾಮದ ವಿಶೇಷ ಹತ್ತಾರು ಏಕರೆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಗಾತ್ರದ ಆಲದ ಮರ ನೆಲೆ ನಿಂತಿದೆ. ತಿಮ್ಮಮ್ಮ ಮರ್ರಿಮಾನು ಗ್ರಾಮದ ಗೇಟ್ ನಿಂದ 3 ಕೀ.ಮಿ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯ ಜಾಥಾ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಜ್ಜಿ ಒಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕರು. ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ದಾರಿಯುದಕ್ಕೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಸಾಗಿದಾಗ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಆಶ್ರಯ ನೀಡದೆ ಹೊರಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದು, ಸಣ್ಣ ಗುಡಿಸಲಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀನಿ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಭಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನುಡಿದಳು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಾಕುತ್ತೇವೆ, ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದದ್ದನ್ನು ಕೊಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಮಗೆ ವಯಸ್ಸಾದಾಗ ನಮನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸೌಜನ್ಯವು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದಳು. ಆಕೆಗೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಇದ್ದವು.
ಕೊನೆಗೂ ತಿಮ್ಮಮ್ಮ ಮರ್ರಿಮಾನು ಗ್ರಾಮ ತಲುಪಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಎತ್ತರದ ವಿಶಾಲವಾದ ಆಲದ ಮರ ಕಾಣಿಸಿತು. ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಲ್ಲ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗಿನ್ನಿಸ್ ಬುಕ್ ಆಫ್ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಗೂ ಈ ಮರದ ಇತಿಹಾಸ ಸೇರಿದೆ. ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಿನ ಮರ, ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಜಿಂಕೆಗಳ ಗುಂಪು ನೋಡಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಯಿತು. 
ಗ್ರಾಮದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಬಂದಾಗ ವೈ.ಎಸ್.ಆರ್.ಸಿ.ಪಿ ಪಕ್ಷದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ, ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕ ವೈ.ಎಸ್ ಜಗನ್ ಮೋಹನ್ ರೆಡ್ಡಿ ಪಾದಾಯಾತ್ರೆ ಅದೇ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿತ್ತು. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನ ವೈ.ಎಸ್ ಜಗನ್ ಮೋಹನ್ ರೆಡ್ಡಿ ನೋಡಲು ಮುಗಿಬೀಳುತ್ತಿದ್ದು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ಆಂಧ್ರ ಜನ ಹೊಂದಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಕದಿರಿ ಪಟ್ಟಣದ ಲಕ್ಷ್ಮೀನರಸಿಂಹ ಸ್ವಾಮಿ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಆಟೋ ಹತ್ತಿದೆ. ಆತನದೊಂದು ಸ್ಟೋರಿ, ಆಟೋ ಓಡಿಸಿದರೆ ಏನು ಗಿಟ್ಟಲ್ಲ ಸಾರ್, ಸ್ವಂತ ವಾಹನಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಆಟೋಗಳಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಇಲ್ಲ. ಸಾಲದಕ್ಕೆ ವಾಹನ ಚಾಲನ ಪರವಾನಗಿ (ಡಿ.ಎಲ್) ಪಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ಸರಕಾರವು ವಿದ್ಯಾರ್ಹತೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದೆ. ನಾನಂತೂ ಶಾಲೆಯೇ ನೋಡಿಲ್ಲ, ಈಗ ಡಿ.ಎಲ್ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಂದರೆ ಡಿ.ಎಲ್ ಕೊಡಲು ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ಏನು ಕಷ್ಟ. ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆಯಲು ಸರಕಾರ ಮುಂದಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅಳಲು ತೊಡಿಕೊಂಡ. 
ಒಂದು ಸಲ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ನಾ.ರಾ ಚಂದ್ರಬಾಬು ನಾಯ್ಡುರವರ ಸ್ವ ಗ್ರಾಮ
ನಾರಾವಾರಪಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಕೋಲಾರದಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಚಂದ್ರಗಿರಿ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಆಟೋ ಮೂಲಕ ರಂಗಂಪೇಟೆ ಮೂಲಕ ನಾರವಾರಪಲ್ಲಿಯತ್ತ ಪಯಣ. ನಾರಾವಾರಪಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಸಣ್ಣ ಗ್ರಾಮ, ಮನೆಯ ಮುಂಭಾಗವೊಂದರಲ್ಲಿ ಐದು ಜನ ಕೂತಿದ್ದರು. ಅವರು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯ ಆಂಧ್ರ ರಾಜಕೀಯ. ಈ ಬಾರಿಯು ಆಂಧ್ರ ಸಿ.ಎಂ ನಮ್ಮೂರಿನ ಚಂದ್ರಬಾಬುನೇ ಆಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು.
ನಾರಾವಾರಪಲ್ಲಿಯಿಂದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಕಲ್ಯಾಣಿ ಡ್ಯಾಂ (ತಿರುಪತಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಪೂರೈಸುವ ಡ್ಯಾಂ) ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸರಕಾರದ ಪೊಲೀಸ್ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜು ಇತ್ತು. ಪೊಲೀಸ್ ಪೇದೆಗಳಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುವವರಿಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ಕಾಲೇಜು ಅದು. ಡ್ಯಾಂ ನೋಡಿಕೊಂಡು ವಾಪಸ್ ಬರುವಾಗ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಪೊಲೀಸ್ ಪೇದೆಗಳು ಸಿಕ್ಕಿದರು. ಓದಿರುವುದು ಪದವಿ, ಅವರನ್ನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ಅವರೆಳಿದ್ದು, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಮೊದಲು ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಗೆ ಸೇರಿರುವುದು. ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ. ಮುಂದೆ ಪಿ.ಎಸ್.ಐ ಆಗಬೇಕೆಂಬ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಇದೆ. ಕೈಯಲ್ಲಾದಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಡವರ ಸೇವೆಯ ಉದ್ದೇಶವಿದೆ, ಕಾರಣ ನಮ್ಮದು ಬಡ ಕುಟುಂಬ, ಬಡವರ ಕಷ್ಟ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಆ ಪೇದೆಗಳಿಬ್ಬರು ಮನದಾಳದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು. 
ಹೀಗೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಹಲವರ ಕಷ್ಟ, ನೋವು, ನಲಿವುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಹಲವರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ನನಗೂ ತುಂಬಾ ನೋವಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಹಲವಾರಿವೆ.  ನಾನು ಪ್ರವಾಸ ಹೋದ ಅನೇಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಅನುಭಗಳಾಗಿವೆ. ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಭಾಷೆ, ಆಹಾರ ಪದ್ದತಿ, ಆಚಾರ, ವಿಚಾರ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿದ್ದು ಪ್ರವಾಸವೆಂಬ ಅಂಶ. ಜನರ ಕಷ್ಟಗಳು, ನೋವು, ನಲಿವುಗಳು ಅರ್ಥವಾಗುವುದೇ ನಮಗೆ ಪರಿಚಿತವಲ್ಲದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ. ಪ್ರವಾಸವೆಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಮಗೆ ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯ ಹಾಗೂ ಹಲವು ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.  
ಹಲವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿದಾಗ, ಹಲವರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೂ ಹೊಸ ದಾರಿಯ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕಠಿಣ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮುನ್ನುಗುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸುವ ಶಕ್ತಿ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕಿದೆ. ಪ್ರವಾಸದಿಂದ ಸಿಗುವ ಸಂತೋಷ, ರೋಮಾಂಚನ ಅದರ ರುಚಿ ಕಂಡವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು.. 

ಸೋಮವಾರ, ಜುಲೈ 30, 2018

ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ ಸಾಗಿಸುವ ರೈಲು....


  ⇰ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ದೇಶ ಸುತ್ತಬೇಕು ಇಲ್ಲವೇ ಕೋಶ ಓದಬೇಕು ಎಂದು ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ವಾಕ್ಯವು ಅಕ್ಷರಃಹ ನಿಜವೂ ಹೌದು. ಹಾಗೆಯೇ ಹೊಸ ಮಾತೊಂದಿದೆ ರೈಲಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಪ್ರಪಂಚದ ಜ್ಞಾನ ಸುಲಭವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. 
ರೈಲು ಕೇವಲ ಜನರನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ವಾಹನವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಹಲವ ಬಡ ಜೀವಗಳ ಆಪತ್ಬಾಂಧವ, ಹಲವರ ಬಾಳಿಗೆ ಬೆಳಕು ನೀಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅಶೋಕ್ತಿಯಲ್ಲ. 
ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ರೈಲಿನ ಜೊತೆ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವಿರುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ನಿತ್ಯದ ಶಾಲಾ, ಕಾಲೇಜು ಅಥವಾ ಕಚೇರಿ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ತಲುಪಲು ರೈಲೇ ಆಧಾರ.
ನಾನು ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ರೈಲಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದ್ದೇನೆ. ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಕೆಲ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಬದುಕಿನ ಪಾಠವನ್ನು ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತದೆ. ಬಹುಃಶ ಅದು ನನ್ನ ಪದವಿ ಓದುವ ದಿನಗಳು. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ರೈಲು ಹತ್ತಿದ ಸಂಭ್ರಮ. ಕೋಲಾರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕೆಜಿಎಫ್ ನಗರದ ಕೋರಮಂಡಲ್ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಸಂಗೊಳ್ಳಿ ರಾಯಣ್ಣ (ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ)ಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ಇನ್ನು ನೆನಪಿದೆ.
ಕಳೆದ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕ ,ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ತಮಿಳುನಾಡು ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಭಾಗಗಳಿಗೆ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗ ಕಾಣುವ ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿ ದೃಶ್ಯಗಳು ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಕಾಣ ಸಿಗಲ್ಲ.
ಅದರಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಹುಪಾಲು ರೈಲುಗಳು ಬೆಟ್ಟ-ಗುಡ್ಡ, ಅರಣ್ಯ, ನದಿಗಳ ನಡುವೆ ಹಾದು ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ರೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಆಹ್ಲಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಿಸರ್ಗದ ಅಂದವನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ರೈಲಲ್ಲೇ ಸಾಗಬೇಕು.      
ರೈಲ್ವೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸ್ಥಳದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಜನರನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ವಾಹನವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬೆಳಕು ನೀಡುತ್ತಿದೆ.
ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ರೈಲ್ವೆ ಇಲಾಖೆ ಸಾರಿಗೆ ವಲಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಅಧಿಪತ್ಯ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಮತ್ತು ಪರೋಕ್ಷ ಉದ್ಯೋಗವಕಾಶವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅಲ್ಲಗೆಳೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.
ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನದ ರೈಲ್ವೆ ಪ್ರಯಾಣವಾದರೂ, ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವಾಗ ಹಲವು ಮಹತ್ವದ ಅಂಶಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ರೈಲಿನ ಟಿಕೆಟ್ ದರ ಕಡಿಮೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಹಾಗೂ ಸುರಕ್ಷಿತ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ದೂರದ ಪ್ರದೇಶಗಳವರೆಗೂ ಸಾಗುವ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ರೈಲ್ವೆ ಸಂಚಾರವನ್ನೇ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಅದರಲ್ಲೂ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಬಡ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರಿಗೆ ರೈಲು ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ದುಬಾರಿ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಬಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ರೈಲಿನ ಮೇಲೆ ಈ ಎರಡು ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಮಕಾರ.
ಇನ್ನು ಬಸ್ಗಳಲ್ಲಿ ನಿಗದಿತ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ತಲುಪುವ ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಅಂತರರಾಜ್ಯ ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸುವ ರೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಭಾಷೆ, ಹಲವು ಧರ್ಮ, ಹತ್ತಾರು ಜಾತಿ, ಬಡ, ಮಧ್ಯಮ, ಶ್ರೀಮಂತ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಜನರು ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಒಂದೇ ರೈಲಲ್ಲಿ ಜರ್ನಿ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ರೈಲನ್ನು ಜಾತ್ಯಾತೀತೆಯ ವಾಹನವೆಂದು ವರ್ಣಿಸಿದರು ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ರೈಲು ಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಸಮಾಧಾನವಾದರೂ, ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ತುಂಬುವ, ಕಾಲಿಡಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲದ ಪ್ಯಾಸೆಂಜರ್ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಪ್ರಯಾಣವೇ ಬಲು ರೋಮಾಂಚನ. ಉಸಿರಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಅಬ್ಬಾ ಏನು ಈ ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಗೊಣಗುತ್ತ ದಿನನಿತ್ಯ ಸಾಗುವವನಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನೇ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದರೂ ಎದುರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ತನ್ನಿಂದತಾನೇ ಬೆಳೆದಿರುತ್ತದೆ. 
ಇನ್ನು ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಮೊಬೈಲ್ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿ ಇಹಲೋಕದ ಜ್ಞಾನವೇ ಇಲ್ಲದೇ ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ವಾಟ್ಸಾಪ್, ವಿಡಿಯೋ ಚಾಟಿಂಗ್ಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗುವ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ. 
ದಿಢೀರ್ ಎಂದು ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ ಆ ಜನರನ್ನು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಶೌಚಾಲಯದ ಬಾಗಿಲು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುವುದೇ ಪ್ಯಾಸೆಂಜರ್ ರೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹರಸಾಹಸ. ಒಂತರ ಇದು ಸರ್ಕಸ್ ಆಟ.  
ಈ ಮಧ್ಯೆ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ, ಕಾಫಿ ಟೀ, ಟೀ ಎಂದು ಜೋರು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತ ಕಾಫಿ ಮಾರುವ ಹುಡುಗರ ರನ್ನೀಂಗ್ ರೇಸ್ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಸಂಗ. ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಇಡ್ಲಿ, ವಡೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಮಂದಿಯು ಕಾಣ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಕಳ್ಳೆ ಬೀಜ, ಚಕ್ಕುಲಿ, ನೀರಿನ ಬಾಟೆಲ್, ಬೇಲ್ ಪೂರಿ, ಕಳ್ಳೆ ಕಾಯಿ, ದಿನಪತ್ರಿಕೆ, ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಲವರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.   
ಈಗಂತು ಕೆಲ ರೈತರು ರೈಲಿನಲ್ಲೇ ತಾಜ ತರಕಾರಿ ಹಾಗೂ ಹೂಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲವರು ಕೀ ಚೈನ್, ಕಿವಿ ಓಲೆ, ಬ್ರಾಸ್ ಲೈಟ್, ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಬಳಸುವ ಅಲಂಕಾರಿಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಜನ ರೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾನೆ ಇದ್ದಾರೆ. ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೇ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ಕೆಲವರಿಗೆ ರೈಲೇ ಆಧಾರ. ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ರೈಲೆ ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ ಸಾಗಿಸಲು ನೆರವಾಗಿದೆ. ರೈಲು ಗಾಡಿಯೇ ಇವರಿಗೆ ನೆರವಿನ ಹಸ್ತ ಚಾಚುತ್ತಿದೆ.  ರೈಲಿಲ್ಲದೇ ಇವರಿಗೆ ಬದುಕೇ ಇಲ್ಲ. 
ರೈಲಿನ ಒಳಗೆ ಕೆಲವರು ವಸ್ತು, ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು
ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದಾದ ಕಾಫಿ, ಟೀ, ಐಸ್ ಕ್ರೀಂ ಪಾರ್ಲರ್, ಜ್ಯೂಸ್ ಅಂಗಡಿ, ದಿನ, ವಾರಪತ್ರಿಕೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಅಂಗಡಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಮಳಿಗೆಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 
ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ರೈಲಿನ ಸಂಚಾರ ಸ್ಥಬ್ದಗೊಂಡರೆ ಸಾಕು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಬದುಕು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಲವರು ಕಂಗಲಾಗುತ್ತರೆ, ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ರೈಲು ಸಮಾಜ ಹಾಗೂ ನಾಗರಿಕರ ಮೇಲೆ ಭಾರಿ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.
ಇನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ರೈಲಿನ ಸಂಚಾರದಲ್ಲೇ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗಿರುವ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತ ಸಿಕ್ಕಿದು ರೈಲಿನ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲೇ ಎಂದು ಹಲವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದವರಿಗೆ ರೈಲು ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ರೈಲು ತಡವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬೇಸರ, ಕೋಪ ಬಂದಿದ್ದರು ಕೂಡ ರೈಲಿನಿಂದ ಆದ ಲಾಭ ಮರೆಯಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವರಿಗಂತೂ ಸಂಬಂಧಿಕರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯವಾದವರನ್ನೇ ಆತ್ಮೀಯ ಒಡನಾಡಿಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ.ರೈಲು ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಅದ್ಬುತ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ. ನಾನು ರೈಲಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವಾಗ ಅಕ್ಕ, ಪಕ್ಕ ಸೀಟುಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವವರು ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ, ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಹಲವರು ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗಿರುವ ಹಣಕಾಸು, ಕುಟುಂಬ ಜಂಜಾಟ, ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣ, ಮದುವೆ ಮುಂತಾದ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ನನಗನಿಸಿದ್ದು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಹೊರತಾದ ಜನರು ಯಾರು ಇಲ್ಲ ಎಂದು.
ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ನರಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ರೈಲಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದಾಗ ಹಲವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಬಹುಃಶ ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶ, ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೇ ನಮಗೂ ತುಸು ಧೈರ್ಯ ಬರುವುದು. ರೈಲಲ್ಲಿ ಪಯಣಿಸಿದವರಿಗೆ ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಘಟನೆಗಳೇ ನಮ ಬದುಕಿಗೂ ಹೊಸ ದಾರಿಯನ್ನು ತೋರುತ್ತದೆ. 
ಇಂದು ವಿಮಾನ, ಎಲಿಕಾಪ್ಟರ್, ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಬಸ್ ಗಳು, ಐಷರಾಮಿ ಕಾರ್ ಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರರ ವಾಹನಗಳು ಸಂಚರಿಸಲು ಆವಿಷ್ಕಾರವಾಗಿದ್ದರು, ರೈಲಿನ ಅನುಭವವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲು ಅವುಗಳಿಂದ ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ರೈಲು ನಿಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಗೂ ಮೀರಿದ ಅದ್ಬುತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.

ಭಾನುವಾರ, ಜುಲೈ 1, 2018

ಭಿಕ್ಷುಕ & ಖೈದಿ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ನಾ ಕಂಡಂತೆ..

             ➤ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ 

ನಾನು ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ತರಬೇತುದಾರ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದ ಎರಡು ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಉದ್ಯಮಶೀಲತಾ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಬಗ್ಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಜೈಲು ಹಾಗೂ ಭಿಕ್ಷುಕರ ಪುನರ್ವಸತಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಅಪೂರ್ವ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿ ಬಂದಿತ್ತು.    

ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಬಸ್, ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣ, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಬಳಿ ಭಿಕ್ಷುಕರನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವುದು ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಅಪರಾಧ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಂತವರನ್ನು ಕರೆತಂದು ಭಿಕ್ಷುಕರ ಪುನರ್ವಸತಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನಮ್ಮ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ಭಿಕ್ಷುಕರ ಕೇಂದ್ರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಉದ್ಯಮಶೀಲತಾ ತರಬೇತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಯೋಜನೆಗೊಂಡಿತ್ತು. ಸಮಾಜ ಕಲ್ಯಾಣ ಇಲಾಖೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಬರುವ ಭಿಕ್ಷುಕರ ಪುನರ್ವಸತಿ ಕೇಂದ್ರವದು. ಯಾರಾದರೂ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಂತವರನ್ನು ಕರೆತಂದು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ನಾನು ಒಂದೆರೆಡು ದಿನ ತರಬೇತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ನನಗ್ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಕಾರಣ ನಾವು 21ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇವೆ. ಆಧುನಿಕತೆ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದೇ ನಾನು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಹತ್ತಾರು ಜನರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅಬ್ಬಾ ಇಷ್ಟು ಜನ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಾರಾ..! ಎಂಬ ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿತು.
ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ 20 ವರ್ಷದ ಯುವಕರಿಂದ ಹಿಡಿದು 60, 70 ವರ್ಷದ ವಯೋವೃದ್ದರು ಇದ್ದರು. ಕೆಲ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಯಿತು. ಭಿಕ್ಷೆ ಭೇಡುವ ವೃತ್ತಿಗೆ ಯಾಕಾದರೂ ಇವರು ಬಂದರೋ ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಭಗವಂತ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಇವರಿಗೆ ಈ ಕಷ್ಟ ಯಾಕೇ ಕೊಟ್ಟ ಎಂದು ಬೇಜರಾಯಿತು.
ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಸಾರ್ ನಾನು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ವೃತ್ತಿ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದಲ್ಲ. ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೇ ಈ ದಾರಿಯತ್ತ ತಂದಿತು. ನನ್ನವರು ಎಂದು ಯಾರು ಇಲ್ಲ. ಅನಾಥೆ, ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ, ಈಗ ದುಡಿದು ತಿನ್ನುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಳಿ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ಭಿಕ್ಷುಕರ ಪುನರ್ವಸತಿ ಕೇಂದ್ರದವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಗಿ ನುಡಿದಳು. 
ಮೊತ್ತೊಬ್ಬ ಯುವಕ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ಸಾರ್ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬವೇ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಅದೇ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದೆ. ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವುದು ತಪ್ಪಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನಮಗೆ ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡುವುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. 
ನನಗೂ ಅಚ್ಚರಿ ಉಂಟು ಮಾಡಿದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವವರು ಕೇವಲ ಅನಕ್ಷರಸ್ಥರು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಭಿಕ್ಷಕುರ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದ ನಂತರ ನನಗೂ ಅರಿವಾಯಿತು. ಕಾರಣ ಬಿ.ಎಸ್ಸಿ, ಡಿಪ್ಲೋಮ, ಇತರೆ ಪದವಿ ಪಡೆದವರು ಕೂಡ ಬದುಕಿನ ವಿಧಿ ಬರಹಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡೋ ಏನೋ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ವೃತ್ತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಅಂಶವೆಂದರೆ ಕೆಲ ಮಕ್ಕಳೇ ತಮ್ಮ ವಯಸ್ಸಾದ ತಂದೆ, ತಾಯಿಯನ್ನು ಭಿಕ್ಷಾಟನೆ ಮಾಡಲು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಿಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಹಣ ಮಕ್ಕಳು ಯಾವುದೇ ಮುಜಗರ ಪಡೆಯದೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಅಂಶವನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಒಬ್ಬರು ಹೇಳಿದರು. 
ಭಿಕ್ಷುಕರ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿನ ಕೆಲವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಎನ್ವಲಪ್ ಕವರ್, ಪೇಪರ್ ಬ್ಯಾಗ್, ಸೋಪು ಆಯಿಲ್, ಪೇನಾಯಿಲ್ ತಯಾರಿಸುವ ವಿಧಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಂದ ತರಬೇತಿ ಕೊಡಿಸಿದೆವು.  ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಲವರು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ವಿಧಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಅವುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ತಮ್ಮ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು.
ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಲವರು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಜರ್ಜರಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಸಂಬಂಧಗಳ ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹೇಗೆ ತಾನೇ ಸದೃಢರಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಇನ್ನು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಜೈಲು (ಬಂಧೀಖಾನೆ) ನ್ನು ನೋಡಿರುವುದರಿಂದ ಜೈಲೆಂದರೆ ಈಗೆ ಇರಬಹುದು ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಪನೆ ನನ್ನಲ್ಲಿತ್ತು. ಜೈಲಿನ ಹೊರ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋಗುವ ಮುಖ್ಯದ್ವಾರವನ್ನು ನೋಡಿ , ಜೈಲೆಂದರೆ ಒಳಗೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೋ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯು ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಇನ್ನು ನಾನಾ ಅಪರಾಧಗಳ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಹಲವರಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತವರಿಗೆ ಸ್ವ ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಉದ್ಯಮಶೀಲತೆ ಬಗ್ಗೆ ತರಬೇತಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗುವ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. 
ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಜೈಲನ್ನು ನೋಡಿದ್ದ ನಾನು ಸ್ವತಃ ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ತರಬೇತಿ ಸಲುವಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಜೈಲಿನ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕೊಠಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧಿಗಳಾಗಿರುವವರು ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಎಂಥವರಿಗೂ ಭಯ. ಕಾರಣ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಎಂದೋ.. 
ಇಲ್ಲೂ ಒಂದಷ್ಟೋ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಅಂಶಗಳು ಕಂಡವು. ಆತ ಬಿ.ಟೆಕ್ ಪದವೀಧರ, ಆದರೆ ಗಾಂಜಾ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಾಗಿ ಜೈಲು ಸೇರಿದ್ದ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ. ಬುದ್ದಿವಂತನೂ ಹೌದು ಆದರೆ ಗಾಂಜಾದಂತಹ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದು ಏಕೆ ಎಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. 
ತರಬೇತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿಸಿ ಜೈಲಿನಿಂದ ಹೊರ ಬಂದಾಗ ಆತನನ್ನು ಜೈಲಿನಿಂದ ಜಾಮೀನಿನ ಮೇಲೆ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ದೂರದ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯದ ಅವರ ಕುಟುಂಬ ಜೈಲಿನ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಆತನ ತಾಯಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ನೋವು ಎಂತಹ ಕಟುಕರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ, ಮನಸ್ಸು ಕರಗುತ್ತದೆ.
ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬನ ಪ್ರಕಾರ ಕಳ್ಳತನ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವರು ಜೈಲು ಸೇರಲು ಮೂಲ ಕಾರಣ ನಿರುದ್ಯೋಗ ಸಮಸ್ಯೆ. ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ವಿದ್ಯಾವಂತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸೂಕ್ತ ಉದ್ಯೋಗ ದೊರಕದೆ ಇದ್ದಾಗ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಡಕಾಯಿತಿಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದ.
ಇನ್ನು ಜೈಲಿನಲಿದ್ದ ಬಹುತೇಕ ಯುವಕರ ಮೇಲೆ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಪೋಕ್ಸೋ ಕಾಯ್ದೆ ((ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮುಂತಾದ) ಯಡಿಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದವು ಎಂಬ ವಿಷಯ ನಾನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ.
ದೇಶದ ಆಧಾರಸ್ತಂಬಗಳೆಂದು ಯುವ ಸಮೂಹವನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅಂತಹ ಯುವಸಮೂಹವೇ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿ ಜೈಲು ಸೇರಿದರೆ ದೇಶದ ಗತಿ..?
ಇನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಬಬ್ಬ ಯುವಕ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ನೋಡಿ ಸಾರ್ ನಾನು ಚಿಲ್ಲರೆ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಕಾರಣ ಜೈಲು ಸೇರುವಂತಾಗಿದೆ. ಹುಡುಗಿಯ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇದ್ದರು, ಕುಟುಂಬದವರ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ ನುಡಿದ. ಜೈಲಿನಲ್ಲಿನ ಕೆಲವರು ಸ್ವಯಂ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಿಂದ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಕರಣಗಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿ ಸೆರೆವಾಸ ಅನುಭವಿಸುವಂತಾಗಿದೆ.
ಬಹುಃಶ ಭಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಮತ್ತು ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಖೈದಿಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವರ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸಮಾಜ ಹಾಗೂ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾಗರಿಕರೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡ ನಾವು ಕೂಡ ಕಾರಣವೇನು ಎಂಬ ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ.
ಕೆಲವರು ಮೈ ಮಗ್ಗಿಸಿ, ಬೆವರು ಹರಿಸಿ ದುಡಿಯಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದವರು ಭಿಕ್ಷಾಟಾನೆ ಮಾಡಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟರೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಾದ ಹಲವರದ್ದು. ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಲೂ ಬಹುದು. ಆದರೆ ಕುಟುಂಬದವರು ಯಾರು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಸರಕಾರದ ಯಾವುದೇ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ, ದುಡಿಯೋಣ ಎಂದರೆ ದೈಹಿಕ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಆಕೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು. ಹಸಿವಿನ ತಾಳಲಾಟವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ..? ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡರೆ ತಪ್ಪೇನ್ನುವುದು ಹೇಗೆ.. ಮಾನವೀಯತೆನ್ನೇ ಯಾರು ತೋರಿಸದೆ ಹೋದಾಗ ಆ ಬಡಪಾಯಿ ಜೀವಗಳಿಗೆ ದಿಕ್ಕು ಯಾರು. ಸರಕಾರದಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಯೋಜನೆಗಳಿದ್ದರು ಇಂತವರಿಗೆ ತಲುಪುದು ದೂರದ ಮಾತು.
ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವರ ಶಿಸ್ತು, ಸಂಸ್ಕಾರ, ಅವರು ನೀಡುವ ಗೌರವ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅವರನ್ನು ಖೈದಿಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾಗರಿಕರೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವರರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಮಾನವೀಯತೆ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿನ ಕೆಲವರಲ್ಲಿದೆ.
ಸ್ವಃತಹ ನಾನು ಕೆಲಹೊತ್ತು ಖೈದಿಗಳಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡಿದೆ. ಆಗ ಅವರು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ, ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ರೀತಿ ಅದ್ಬುತ. ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ಸಾರ್ ಜೈಲಿಗೆ ಬರಲು ನಮಗೇನಾದರೂ ಆಸೆಯೇ.. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕೆಲ ಘಟನೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ವಾದಿಸಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಆಸೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ವಿಧಿ ನಿಯಮ ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬೇಸರದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.
ಜೈಲಿನಲ್ಲಿನ ಮಹಿಳಾ ಖೈದಿಗಳು ಒಂದೇ ವಾರದ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿತು ತಯಾರಿಸಿದ್ದ ಕೃತಕ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಸ್ವತಃ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರೆ ನೋಡಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಖೈದಿಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದರು.
ಇನ್ನು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಸರಕಾರ ನಿಷೇಧಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದೊತ್ತಿಗೂ ಊಟ ಸಿಗದೆ ಇರುವ ಮಂದಿ ಈಗಲೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರ ನೋವಿಗೆ ಧ್ವನಿಯಾಗುವ ಜನ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಜೈಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ದೂಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಆ ರೀತಿ ನಡೆಸಿರುತ್ತದೆ. ಏನೇ ಆಗಲಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಂತೂ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಲಕ್ಷಣವಂತೂ ಅಲ್ಲ. 
ಭಿಕ್ಷುಕರ ಪುನರ್ವಸತಿ ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ಜೈಲು ನನಗಂತೂ ಬದುಕಿನ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲವರಲ್ಲಿನ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಶಗಳು ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಭಿಕ್ಷಕರು ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲು ಹಾಗೂ ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಳಿಮುಖವಾಗಲು ಸಮಾಜದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಮಾನವೀಯ ನೆಲಗೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನೂ ರೂಪಿಸುವಂತಹ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವಂತಹ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಬೇಕಿದೆ.

ಶುಕ್ರವಾರ, ಜೂನ್ 15, 2018

ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಸಂಚಲನ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದ "ರಾಯಲಸೀಮಾ"

                  ⇰ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ತೆಲುಗು ಭಾಷೆಯ ಅದು ಮಾಸ್, ಸೆಂಟಿಮೆಂಟ್, ಕ್ಲಾಸ್, ಕಾಮೆಡಿ ಸೇರಿದಂತೆ  ಯಾವುದೇ ವರ್ಗದ ಚಿತ್ರವಿರಲಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರದ ರಾಯಲಸೀಮ ಭಾಗದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ರಾಯಲಸೀಮದ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಚಿತ್ರ ಮುಗಿಯಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮಾಸ್ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ರಾಯಲಸೀಮದ ಖದರ್ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಚಿತ್ರದ ಹೀರೋ ಬ್ಯಾಕ್ ಗ್ರೌಂಡ್ ಪ್ರಾರಂಭವು ರಾಯಲಸೀಮಾ ಭಾಗದಿಂದಲೇ ಆರಂಭ. ರಾಯಲಸೀಮಾದ ಬಗ್ಗೆ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳು ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ರಾಯಲಸೀಮಾ ಕುರಿತ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ  ನಿರ್ದೇಶಕರು ಲಾಂಗು, ಮಚ್ಚು, ಬಾಂಬುಗಳ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುವ ಫೈಟ್ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಇದೆ.
ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದ ಬಗ್ಗೆ ವ್ಯಾಮೋಹ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು ಕೂಡ ರಾಜಕೀಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯುವ ಕುತೂಹಲ, ಆಸಕ್ತಿ ನನಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಇದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ತೆಲುಗು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ರಾಯಲಸೀಮ ಭಾಗದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯುವ ಹಂಬಲ, ಆಸಕ್ತಿ ತುಸು ಹೆಚ್ಚೆ ಇತ್ತು.
ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ರಾಯಲಸೀಮಾ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಬರುವ ಕಡಪ, ಚಿತ್ತೂರು, ಅನಂತಪುರ, ಕರ್ನೂಲು ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಹಲವು ನಗರ, ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ. ಹಲವರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಹಲವು ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರ ಸ್ವ ಗ್ರಾಮಗಳತ್ತ ತೆರಳಿ ಅಲ್ಲಿನ ವಾತವರಣವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ ರಾಯಲಸೀಮ ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನದೇ ಆದ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಮೂಡಿತು.
ದೇಶದ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಸಂಚಲನ ಮೂಡಿಸಿ, ತನ್ನದೇ ಆದ ಖದರ್ ತೋರುವ ಭಾಗವೆಂದರೆ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ. ಇತರೆ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಆಂಧ್ರದ ರಾಜಕಾರಣದ ಸ್ಟೈಲ್ಯೇ ಭಿನ್ನ, ವಿಭಿನ್ನ.
ಆಂಧ್ರದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು 24 ಘಂಟೆ ಪುಲ್ ಟೈಂ ರಾಜಕೀಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲೇ ಮಗ್ನ. ಅದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಂದರೆ ಉಸಿರಾಟ ನಿಂತರೆ ಮಾತ್ರ ಅವರ ರಾಜಕಾರಣ ಚಟುವಟಿಕೆ ನಿಲ್ಲುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಅಲ್ಲಿನ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ರಾಜಕೀಯವೇ ಜೀವನ.
ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ರಾಯಲಸೀಮ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಕಡಪ, ಕರ್ನೂಲು, ಅನಂತಪುರ, ಚಿತ್ತೂರು ಈ ನಾಲ್ಕು ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಒಳಪಡುತ್ತವೆ. 2011ರ ಜನಗಣತಿ ಪ್ರಕಾರ 4 ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ 1,51,84,908 ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. 26,0725 ಚದರ ಕೀ.ಮಿ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯ ಭೂಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.
ಹಿಂದೆ ರಾಯಲಸೀಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ವೈಷಮ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾದ ರಾಜಕಾರಣಿ, ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು, ಅಮಾಯಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯೇನಲ್ಲ. ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಲು ಗಣಿತ ತಿಳಿದಿರುವ ಬುದ್ದಿವಂತರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದರರ್ಥ ಹಿಂದೆ ಅಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರೇರಿತ ಕೊಲೆಗಳಿಗೆ ಕೊನೆಯೇ ಇಲ್ಲದಾಗಿತ್ತು. ಫ್ಯಾಕ್ಷನಿಸಂ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅತಿರೇಖಕ್ಕೆ ಹೋದ ಕಾರಣ ರಕ್ತ ಸಿಕ್ತ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ನಡೆದು ಹೋಗಿವೆ. ಚರಿತ್ರೆಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಬಲವಾಗಿ ಮುದ್ರಿತವಾಗಿವೆ.
ಹಿಂದೆ ರಾಜಕಾರಣ ಎಂದರೆ ಕೊಲೆ, ಘರ್ಷಣೆ, ದೊಂಬಿ, ರಕ್ತಪಾತ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕೆಂಬುವುದು ಹಲವು ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿತ್ತು. ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಹಲವರ ಪ್ರಾಣ ಹಾರಿ ಹೋಗಿದೆ. ಹಲವರ ಬಾಳು ಕತ್ತಲೆಯಾಗಿದೆ.
ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿ ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ತೋಳ್ಬಲ, ಹಣ ಬಲದ ವಾರಸುದಾರರು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲೂ ಜಿದ್ದಾ ಜಿದ್ದಿನ ರಾಜಕಾರಣದಿಂದ, ಘರ್ಷಣೆಗಳಿಂದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ರಾಯಲಸೀಮಾ ಪಾಲಿಟಿಕ್ಸ್ ಭಾರಿ ಸಂಚಲವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿತ್ತು.
ಶಾಸಕ, ಮಂತ್ರಿ, ಪ್ರಭಾವಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಕೂಡ ಫ್ಯಾಕ್ಷನಿಸಂ ಗಲಾಟೆಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಯಿದ್ದರು ಕೂಡ ಹಲವು ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಕೊಲೆ ನಡೆದಿದೆ.
ಕಡಪ, ಕರ್ನೂಲು, ಅನಂತಪುರ, ಚಿತ್ತೂರು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 52 ವಿಧಾಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, 8 ಲೋಕಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿವೆ. ಕಡಪ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಬದ್ವೆಲ್, ರಾಜಂಪೇಟ, ಕೊಡೂರ್, ರಾಯಚೂಟಿ, ಪುಲಿವೆಂದುಲ, ಕಮಲಾಪುರಂ, ಜಮ್ಮಲಮಡುಗು, ಪ್ರೊದ್ದೂಟೂರು, ಕಡಪ, ಮೈದೂಕೂರ್ ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಳಿದ್ದರೆ, ಕರ್ನೂಲು ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಳಗಡ್ಡ, ಶ್ರೀಶೈಲಂ, ನಂದಿಕೊತ್ತೂರು, ಕರ್ನೂಲು, ಪನ್ಯಾಂ, ನಂದ್ಯಾಲ, ಬನಗನಾಪಲ್ಲೆ, ದೊನೆ, ಪತ್ತಿಕೊಂಡ, ಕೊಡುಮೂರು, ಯಮ್ಮಿಗನೂರು, ಮಂತ್ರಾಲಯಂ, ಆದೋನಿ, ಆಲೂರು ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿವೆ.
ಹಾಗೆಯೇ ಅನಂತಪುರ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ರಾಯದುರ್ಗ, ಉರ್ವಕೊಂಡ, ಗುಂತಕಲ್, ತಾಡಪತ್ರಿ, ಸಿಂಗನಮಾಲ, ಅನಂತಪುರ ನಗರ, ಕಲ್ಯಾಣದುರ್ಗ, ರಾಪ್ತಾಡು, ಮಡಕಶಿರಾ, ಹಿಂದೂಪುರ, ಪೆನುಕೊಂಡ, ಪುಟ್ಟಪರ್ತಿ, ಧರ್ಮಾವರಂ, ಕದಿರಿ ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿದ್ದರೆ ಚಿತ್ತೂರು ಜಿಲ್ಲಾ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತಂಬಲಪಲ್ಲೆ, ಪಿಲೇರು, ಮದನಪಲ್ಲಿ, ಪುಂಗನೂರು, ಚಂದ್ರಗಿರಿ, ತಿರುಪತಿ, ಶ್ರೀಕಾಳಹಸ್ತಿ, ಸತ್ಯವೇಡು, ನಗರಿ, ಗಂಗಧಾರ ನೆಲ್ಲೂರು, ಚಿತ್ತೂರು, ಪೂತಲಪಟ್ಟು, ಪಲಮನೇರು, ಕುಪ್ಪಂ ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿವೆ.
ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಂದ್ಯಾಲ, ಕರ್ನೂಲು, ಅನಂತಪುರಂ, ಹಿಂದೂಪೂರ, ಕಡಪ, ರಾಜಂಪೇಟ್, ತಿರುಪತಿ, ಚಿತ್ತೂರು ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟ್ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿವೆ.
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾಕ್ಷನಿಸಂನಿಂದಲೇ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಲ್ಲಿ ತೀರ ಹಿಂದುಳಿದಿದ್ದ ರಾಯಲಸೀಮಾ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿವೆ. ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಹತ್ವ ಅರಿತಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರತಿ ಕುಟುಂಬದವರು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಕಡಪದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದ ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಹಚ್ಚಹಸಿರಿನ ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆಗಳನ್ನು ಕಂಡವು. ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಗ್ರಾಮಗಳು ಈಗ ಕೃಷಿಯ ಬೀಡಾಗಿವೆ ಎಂಬುವುದೇ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ಸಂಕೇತ ಎನ್ನಬಹುದು.
ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಜಗಳವಾಡಿದರೆ ಬರುವ ಲಾಭವಾದರೂ ಏನಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಜನರು ಅರಿತಿರುವುದರಿಂದ ಮುಗ್ದತೆಯನ್ನು ಬಂಡವಾಳ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನಾಯಕರು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಫ್ಯಾಕ್ಷನಿಸಂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುರಿಂದ ನಾಲ್ಲು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲೂ ಬದಲಾವಣೆಯ ಪರ್ವ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ.                                              
ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ರಾಯಲಸೀಮಾ ಭಾಗವು ಅವಿಭಜಿತ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಹಲವು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಅನಂತಪುರ ಮೂಲದ ನೀಲಂ ಸಂಜೀವ್ ರೆಡ್ಡಿಯವರು ಆಂಧ್ರದ ಮೊದಲ ಸಿ.ಎಂ ಎಂಬುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ ಅಂಶ. 1956, 1962 ರಲ್ಲಿ ನೀಲಂ ಸಂಜೀವ್ ರೆಡ್ಡಿಯವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಕಾಳಹಸ್ತಿ ಮತ್ತು ದೋನೆ ಅವರ ಸ್ವಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ಮೊರಾಜರ್ಿ ದೇಸಾಯಿಯವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ (1977-1982) ನೀಲಂ ಸಂಜೀವ್ ರೆಡ್ಡಿಯವರು ದೇಶದ 6ನೇ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯಾಗಿದ್ದರು. 4ನೇ ಲೋಕಸಭೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿಯೂ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನೀಲಂ ಸಂಜೀವ್ ರೆಡ್ಡಿಯವರ ರಾಜಕೀಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳು ಇತಿಹಾಸ.
ದಾಮೋದರನ್ ಸಂಜೀವಯ್ಯ 1960, ಕೋಟ್ಲಾ ವಿಜಯ ಭಾಸ್ಕರ ರೆಡ್ಡಿ 1982, 1992ರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಕೋಟ್ಲಾ ವಿಜಯ ಭಾಸ್ಕರರೆಡ್ಡಿಯವರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದ್ದ ಕ್ಷೇತ್ರ ಕರ್ನೂಲು.
ಚಿತ್ತೂರಿನ ತಿರುಪತಿ ಮತ್ತು ಅನಂತಪುರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಿಂದುಪೂರ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದ್ದ ಚಿತ್ರನಟ ಎನ್.ಟಿ ರಾಮರಾವ್ ಅವರು 1983, 1984, 1994 ರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದರು. ನಟರೊಬ್ಬರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಬಹುದೆಂದು ತೋರಿಕೊಟ್ಟವರು ಎನ್.ಟಿ.ಆರ್. 
ಚಿತ್ತೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಚಂದ್ರಗಿರಿ ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಬರುವ ನಾರವಾರಪಲ್ಲಿಯ ನಾರಾ. ಚಂದ್ರಬಾಬು ನಾಯ್ಡುರವರು 1995 ರಿಂದ 2004ವರೆಗೂ ಹಾಗೂ 2014ರಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ದೀಘರ್ಾವಧಿಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದವರು ಚಂದ್ರಬಾಬು ನಾಯ್ಡುರವರು, ಅವರ ಸ್ವಗ್ರಾಮ ನಾರವಾರಪಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ತಿರುಪತಿ-ಪಿಲೇರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಸಣ್ಣ ಗ್ರಾಮವೊಂದು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಚಿತ್ತೂರಿನ ಕುಪ್ಪಂ ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಚಂದ್ರಬಾಬು ನಾಡ್ಡುರವರು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಅಸೆಂಬ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರ. ವಿಭಜಿತ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಮೊದಲ ಸಿ.ಎಂ ಕೂಡ ಇವರೇ.
ಕಡಪ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಪುಲಿವೆಂದುಲ ಮೂಲದ ವೈ.ಎಸ್ ರಾಜಶೇಖರರೆಡ್ಡಿಯವರು 2004 ರಿಂದ 2009ರವರೆಗೂ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದವರು. ನಂತರ ಎದುರಾದ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲೂ ಪುನಃಹ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದರೂ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟೆರ್ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. ಇಡೀ ಅವಿಭಜಿತ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಪಾದೆಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿ ಅಧಿಕಾರದ ಗದ್ದುಗೆ ಹಿಡಿದವರು.
ಪುಲಿವೆಂದುಲ ಸಮೀಪದ ವೆಂಪಲ್ಲಿಯ ಇಡುಪಲಪಾಯ ಗ್ರಾಮದ ಬಳಿ ಹತ್ತಾರು ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವೈ.ಎಸ್.ರಾಜಶೇಖರ್ ರೆಡ್ಡಿಯವರ ಸಮಾಧಿ ಇದೆ.
ವೈ.ಎಸ್ ರಾಜಶೇಖರ ರೆಡ್ಡಿ ಮರಣ ನಂತರ ಅವರ ಪುತ್ರ ವೈ.ಎಸ್ ಜಗನ್ ಮೋಹನ್ ರೆಡ್ಡಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ತ್ಯಜಿಸಿ, ವೈ.ಎಸ್.ಆರ್.ಸಿ.ಪಿ ಎಂಬ ಪಕ್ಷ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸದ್ಯ ಆಂಧ್ರ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕ. ಕಡಪ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಪುಲಿವೆಂದಲು ವೈ.ಎಸ್.ಜಗನ್ ಮೋಹನ್ ರೆಡ್ಡಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರ.
ಚಿತ್ತೂರಿನ ಪಿಲೇರು ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಶಾಸಕರಾಗಿದ್ದ ಎನ್.ಕಿರಣ್ ಕುಮಾರ್ ರೆಡ್ಡಿ ಅವರು ಕೂಡ 2010ರಿಂದ 2014ವರೆಗೂ ಸಿಎಂ ಆಗಿದ್ದರು.
ಈಗೆ ರಾಯಲಸೀಮಾ ಭಾಗದಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಹಲವರು ಕೇಂದ್ರ, ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಸಚಿವರಾಗಿ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿಗೂ ಆಂಧ್ರ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ರಾಯಲಸೀಮಾ ಭಾಗದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವರ್ಚಸ್ಸು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಕಾರಣದ ದಿಕ್ಕು ದೆಸೆ ನಿರ್ಣಯಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ರಾಯಲಸೀಮಾ ಭಾಗದ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಿಗಿದೆ.
ರಾಯಲಸೀಮಾ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮಾತ್ರ ಫೇಮಸ್ ಅಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಹಲವಾರು ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಧಾಮರ್ಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಇವೆ. ವಿಶ್ವ ವಿಖ್ಯಾತ ಚಿತ್ತೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ತಿರುಪತಿಯ ಶ್ರೀವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮಿ ದೇಗುಲ, ಕರ್ನೂಲುವಿನ ಶ್ರೀಶೈಲಂ, ಶ್ರೀಕಾಳಹಸ್ತಿ, ಕಾನಿಪಾಕಂ, ಕದರಿಯ ಶ್ರೀ ಲಕ್ಷ್ಮೀನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ದೇಗುಲ, ಮಂತ್ರಾಲಯಂ, ಪುಟ್ಟಪರ್ತಿ, ಲೇಪಾಕ್ಷಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸನ್ನಿಧಿಗಳು ರಾಯಲಸೀಮಾದ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ.
ಇಂದು ಶ್ರೀ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣದೇವರಾಯ ವಿ.ವಿ, ಯೋಗಿ ವೇಮನ ವಿ.ವಿ, ರಾಯಲಸೀಮಾ ವಿ.ವಿ, ದ್ರಾವಿಡಿಯನ್ ವಿ.ವಿ, ಶ್ರೀ ಪದ್ಮಾವತಿ ಮಹಿಳಾ ವಿ.ವಿ, ಜವಹಾರ್ಲಾಲ್ ನೆಹರು ತಾಂತ್ರಿಕ ವಿ.ವಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ವಿ.ವಿಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ರಾಯಲಸೀಮಾ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಾತಾವರಣವು ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
ರಾಜಕಾರಣದ ಘರ್ಷಣೆಗಳಿಂದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನಡೆ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಯಲಸೀಮಾ ಭಾಗವು ಈಗ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯತ್ತ ದಾಪುಗಾಲು ಇಟ್ಟು ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಆಶವಾದದ ಬೆಳವಣಿಗೆ.
ಏನೆ ಆಗಲಿ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾಕ್ಷನಿಸಂನಿಂದ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಮರಿಚೀಕೆಯಾಗಿದ್ದ ರಾಯಲಸೀಮಾ ಭಾಗವು ಈಗ ಬದಲಾವಣೆಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಬೇಕೆ ಹೊರತು ಅವರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ರಾಜಕಾರಣ ಲಾಭ ಪಡೆಯುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬಿಡಬೇಕು.     
ಆದರೂ ರಾಯಲಸೀಮಾ ಭಾಗವು ಬರಪೀಡಿತ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಹೇಳಿ ಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳಿಲ್ಲ. ಕೃಷಿಗೆ ಪೂರಕವಾದ ನೀರಾವರಿ ಸೌಲಭ್ಯ ಕಡಿಮೆ ಇರುವುದರಿಂದ ರೈತರು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಡುವಂತಾಗಿದೆ. ಮೂಲಭೂತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಕೊರತೆಯು ಹೆಚ್ಚಿದೆ.  
ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಪೊಳ್ಳು ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ನಂಬಿ ಅವರಿಂದೆ ಹೋಗಿ ಜೀವನ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಿಂಬಾಲಕರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಆತ್ಮವಿಮಶರ್ೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ರಾಯಲಸೀಮಾ ಭಾಗದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಇಡೀ ಭಾಗದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗೆ ಕಂಟಕವಾಗಿದ್ದರು. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ಬದಲು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡರು. 
ಜನ ಈಗ ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಬುದ್ದಿವಂತರಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಲಕ್ಷಣ. ಇಂದು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವಷ್ಟು ಫ್ಯಾಕ್ಷನಿಸಂ ಗಲಾಟೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯು ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯು ಇದೆ. 

ಶನಿವಾರ, ಮೇ 26, 2018

ತೇರಹಳ್ಳಿ, ಅಂತರಗಂಗೆ ಬೆಟ್ಟ-ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ತಾಣ..


➤ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ನಿಸರ್ಗವೇ ಹಾಗೆ ಅದರ ಅದ್ಬುತ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಅದರ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹೊಗಳಲು ಪದಗಳೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಊಹೆಗೂ ಮಿಗಿಲಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ನೋವನ್ನು ಮರೆಸುವ ಶಕ್ತಿ ಯಾವುದಕ್ಕಾದರೂ ಇದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಮಾತ್ರ. 
ಮನುಷ್ಯನ ರಕ್ತದ ಕಣಕಣದಲ್ಲೂ ಸ್ವಾರ್ಥ, ದುರಾಸೆ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇತ್ತ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಫಲಾಪೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮಾನವನಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ತಾನು ಮಾತೃ ಹೃದಯಿ ಎಂಬುವುದನ್ನು ಪರಿಸರ ಸದಾ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ.
ಪರಿಸರದ ರಮಣೀಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಲಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಮುಗುಳ್ನಗೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನು ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆಯುವ ಅಪರೂಪದ ಬೆಟ್ಟಗಳೆರೆಡು ಕೋಲಾರ ನಗರದ ಸಮೀಪವಿದೆ.
ಅದ್ಯಾವುದು ಎನ್ನುತ್ತಿರಾ, ಅದೇ ಕೋಲಾರ ನಗರದಿಂದ  ಕೂಗಳತೆಯ ದೂರದಲ್ಲಿರುವುದೇ ತೇರಹಳ್ಳಿ ಬೆಟ್ಟ. ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಈ ಬೆಟ್ಟವು ಕೇವಲ ಕಲ್ಲು, ಬಂಡೆ, ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸಹಜ ಬೆಟ್ಟವಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. 
ಸಮುದ್ರಮಟ್ಟದಿಂದ ಮೇಲ್ಬಾಗದಲ್ಲಿರುವ ತೇರಹಳ್ಳಿ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಒಂದಲ್ಲಾ, ಎರಡಲ್ಲಾ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಒಟ್ಟು 7 ಗ್ರಾಮಗಳಿವೆ. ತೇರಹಳ್ಳಿ, ಕುಪ್ಪಹಳ್ಳಿ, ಶಿವಗಂಗೆ, ಪಾಪರಾಜನಹಳ್ಳಿ, ಕೆಂಚೇಗೌಡನಹಳ್ಳಿ, ಹೊಸಹಳ್ಳಿ, ಬೆಟ್ಟದ ಹೊಸಹಳ್ಳಿ ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿದ್ದು, ಈ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನರು ವಾಸವಿದ್ದಾರೆ.
ತೇರಹಳ್ಳಿ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಆಹ್ಲಾದಿಸುವುದೇ ಆನಂದ, ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ನಿಂತರೆ ಇಡೀ ಕೋಲಾರ ನಗರವು ಪುಟ್ಟ, ಚೊಕ್ಕದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಕೋಲಾರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ತೇರಹಳ್ಳಿ ಬೆಟ್ಟವು ತಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ಮರೆಸುವ ಸ್ಥಳ. ಕುಟುಂಬ, ಕಚೇರಿ, ವ್ಯವಹಾರದ ಜಂಜಾಟಗಳಿಂದ ಹೈರಾಣಾಗಿರುವ ಹಲವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಸು, ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡಿ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ತುಂಬವ ಪ್ರದೇಶ.
ಇನ್ನು ತೇರಹಳ್ಳಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪುರಾತನವಾದ ಶಿವ (ಗವಿಗಂಗಧಾರೇಶ್ವರ) ದೇಗುಲವಿದೆ. ದೇಗುಲ ಮುಂಭಾಗದ ಸ್ವಾಗತ ಗೋಪುರ (ದ್ವಾರ)ದ ಶೈಲಿ ಅದ್ಬುತವಾಗಿದೆ. ದೇಗುಲದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಂಬಗಳ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿರುವ ಕಲಾಕೃತಿಗಳು ವಿಶಿಷ್ಠವಾಗಿದೆ.
ಹಳೆಯದಾದ ಹಿಂದೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀ ಗೌರಿ ಗಂಗಾಧರೇಶ್ವರ ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪವು ಇದೆ. ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ದೇವಾಲಯ ನಿಮಾರ್ಣದ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ದೇಗುಲ ತುಂಬಾ ಹಳೆಯದಾದ ಕಾರಣ ಶಿಥಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ತಲುಪಿದೆ.
ದೇವಾಲಯ ಸುತ್ತಲು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದ್ದ ರಕ್ಷಣಾ ಗೋಡೆ ಕೂಡ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದಿದೆ. ದೇವಾಲಯಗಳ ಮೇಲಿನ ಗೋಪುರಗಳು ಹಾಳಾಗಿವೆ, ವಿರೂಪಗೊಂಡು ಕಲಾಕೃತಿಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಗುಲವನ್ನು ಜೀಣರ್ೋದ್ದಾರಗೊಂಡು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿದರೆ ಖಂಡಿತ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರವಾಸಿ ಸ್ಥಳವಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ.
ಇದೇ ತೇರಹಳ್ಳಿ ಗ್ರಾಮದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಸಾಗಿದರೆ ಶಿವಗಂಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅದಿಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕೇಂದ್ರವಿದೆ. ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಅದಿಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಹಾಡು ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನಾಟಕ, ಕವಿಗೋಷ್ಠಿ, ಗಾಯನ, ತಮಟೆ ವಾದನ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ, ಜಾನಪದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಅದಿಮದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಿರುವ ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಗಳು ಹಳ್ಳಿ ಸೊಗಡನ್ನು ನೆನಪಿಸುವಂತಿದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿರುವ ವಿವಿಧ ಕಲಾಕೃತಿಗಳು ಜಾನಪದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವಂತಿದೆ. ಅದಿಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕೇಂದ್ರವು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಲೋಕದ ಉಳಿವು, ಬೆಳವಣಿಗೆ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದೆ.
ತೇರಹಳ್ಳಿ ಕೇವಲ ಬೆಟ್ಟವಲ್ಲ, ಧರ್ಮಗಳ ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯ ತಾಣವು ಹೌದು. ಕಾರಣ ಈ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹಿಂದೂ, ಮುಸ್ಲಿಂ ಎರಡು ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಜನ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎರಡು ಧರ್ಮಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಮೊನ್ನೆ ತೇರಹಳ್ಳಿಯ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ 7 ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನೂ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ವಾಪಸ್ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿ ಗ್ರಾಮದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಲಿಪ್ಟ್ ಕೇಳಿದರು. ಸರಿ ಎಂದು ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ವಾಹನ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡೆ 15 ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಆತ ತನ್ನ ಗ್ರಾಮದ ಬಗ್ಗೆ ನೀಡಿದ ವಿವರಣೆ ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಿಸಿತು.
ಏನ್ ಸ್ವಾಮಿ ನಮ್ಮೂರಿನ ಬೆಟ್ಟ ನೋಡಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಿರಾ.. ಬಹುಃಶ ನಿಮಗೆ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಈ ರೀತಿಯ ಬೆಟ್ಟ ಸಿಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ, ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅನ್ಯ ಧರ್ಮಗಳ ಜನ ವಾಸಿವಿದ್ದರು ಎಂದು ಭೇದ ಭಾವ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ದೇವರ ಒಬ್ಬನೇ ನಾಮ ಹಲವು ಎಂಬ ಮಾತು ಸತ್ಯ ಬಿಡಿ ಎಂದ. 
ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ 7 ಗ್ರಾಮಗಳ ಜನ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಭೂ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೇ ಕೃಷಿಯೂ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡಿಗಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಜನ ಕೂಲಿಗೂ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅಂದ ಹಾಗೆ ನನಗೆ 5 ಜನ ಮಕ್ಕಳು, ನಮ್ಮ ಮನೆ ದೇವ್ರು ತಿರುಪತಿ ವೆಂಕಟರಮಣ ಸ್ವಾಮಿ. ಆದ್ದರಿಂದ 5 ಜನರಿಗೂ ಶ್ರೀನಿವಾಸ, ಹರಿ ಸೇರಿದಂತೆ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರನ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೇ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. 
ಆದ್ರೂ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವಷ್ಟು ಧಾರ್ಮಿಕ ವೈಷಮ್ಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ. ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವೊಂದರ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾದ್ಯಾಪಕರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾದ ಭಾಷಣ ಕೇಳುವಂತಿತ್ತು.
ತೇರಹಳ್ಳಿ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿಗೆ ಮೂಲ ಆಧಾರ ಮಳೆ. ಕೆಲ ಬಾವಿ, ಕೆರೆ, ಕುಂಟೆಗಳು ಇವೆ. ಮಳೆ ಬಿದ್ದು ಬಾವಿ, ಕುಂಟೆ ತುಂಬಿದರೆ ಕೃಷಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಗರಿಗೆದೆರುತ್ತವೆ. ಬೆಟ್ಟದ ಪ್ರದೇಶವಾದ್ದರಿಂದ ಬಾವಿಗಳ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ತೇವಾಂಶ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ನೀರು ಬೇಗನೆ ಖಾಲಿಯಾಗಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಇಂಗುವುದಿಲ್ಲ. 
ತೇರಹಳ್ಳಿ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಡಾಂಬರು ರಸ್ತೆ ಇದ್ದು, ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ನಿಗದಿತ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಕಾರಿ ಬಸ್ ಸೌಕರ್ಯ ಇರುವುದರಿಂದ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನಕ್ಕೆ ನಗರದ ಜೊತೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಕೆಲ ಪುಂಡ ಪೋಕರಿಗಳು ತೇರಹಳ್ಳಿ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬೆಟ್ಟದ ಅಂದ ಕೆಡಿಸಲು ಕೆಲವರು ಮುಂದಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತವರ ಆಟಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಬಿದ್ದರೆ ಬೆಟ್ಟದ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
ತೇರಹಳ್ಳಿ ಬೆಟ್ಟವು ವಿಸ್ಮಯಗಳ ತಾಣವು ಹೌದು. ಆ ವಿಸ್ಮಯ ನಮ್ಮ ಊಹೆಗೂ ಮಿಗಿಲಾದದ್ದು ಎಂಬುವುದು ಸತ್ಯ.
ಹಾಗೆಯೇ ಕೋಲಾರದಿಂದ ತೀರ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ ಅಂತರಗಂಗೆಯ ಬೆಟ್ಟವು ದಶಕಗಳ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಇದು ವಿಚಿತ್ರವೋ, ನಿಸರ್ಗದ ಅದ್ಬುತವೋ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ಥಳ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪವಾಡವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆನೋ ಏಕೆ ಅಂತಿರಾ.. 
ಕೋಲಾರ ಎಂದರೆ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೆನಪಾಗುವುದು ಚಿನ್ನ, ಈಗ ಚಿನ್ನ ಹೋಗಿ ಬರಗಾಲ ಆವರಿಸಿದೆ. ಕೋಲಾರ ಎಂದರೆ ಬರದ ನಾಡು ಎಂದು ಪ್ರಸ್ತುತ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕರೆಸಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಅಂತರಗಂಗೆ ಇದಕ್ಕೆ ಅಪವಾದ. ಕೋಲಾರ ನಗರದಿಂದ 4 ಕೀ.ಮಿ ದೂರವಿರುವ ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜಲ ಮಾತೆ ಹರಿಯುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಅದು ಸಿಹಿ ನೀರು, ಈ ನೀರು ಕುಡಿದರೆ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಆಸ್ತಿಕರದ್ದು.
ಅಂತರಗಂಗೆ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಶತಶೃಂಗ ಪರ್ವತ ಎಂತಲು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಾಶಿ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯವಿದೆ. ಸುಂದರವಾದ ಕಲ್ಯಾಣಿಯು ಇದೆ, ಹಿಂದೂಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಅಂತರಗಂಗೆ ದಕ್ಷಿಣದ ಕಾಶಿ ಎಂದೆ ಪ್ರಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿದೆ. 
ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮಿ ದೇಗುಲ, ಬೆಟ್ಟದ ಕೆಳ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಜಲಕಂಠೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮಿ, ವಿಶಾಲಕ್ಷಮ್ಮ, ಮಹಾಗಣಪತಿ, ನವಗ್ರಹ ದೇವಸ್ಥಾನ ಹಾಗೂ ಉದ್ಯಾನವನವು ಇದೆ.  
ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತುವಾಗ ಮೆಟ್ಟುಲುಗಳ ಬಳಿ ಕೋಲಾರ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುವ ವಿವಿಧ ಜಾತಿಯ ಚಿಟ್ಟೆಗಳಾದ ಕಾಮನ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಕ್ರೌನ್, ಗ್ರೇಟ್ ಎಗ್ಪ್ಲೈಯ್, ಕಾಮನ್ ವಂಡರರ್, ಯಲ್ಲೋ ಫ್ಯಾನ್ಸಿ ಮುಂತಾದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಹಾಗೂ ವಿವಿಧ ವನ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರದಶರ್ಿಸಲಾಗಿದೆ. 
ಬೆಟ್ಟದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಅಂತರಗಂಗೆ ಬೆಟ್ಟದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಲು ಸಣ್ಣದಾದ ವೀಕ್ಷಣಾ ಗೋಪುರವನ್ನು ಕೂಡ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದೆ.
ದೇಶದಲ್ಲಿನ ಕೆಲವೇ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಬಸವಣ್ಣ ಬಾಯಿಂದ ಸದಾ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹದು, ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಇಚ್ಛಾ ಶಕ್ತಿ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಅಂತರಗಂಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗಿಲ್ಲ.
ಹಿಂದೆ ಅಂತರಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಜಿಂಕೆಗಳ ವನ್ಯಧಾಮವಿತ್ತು, ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಅಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಕೂಡ ಆಗಿತ್ತು. ಅದೇಕೊ ಆನಂತರ ಜಿಂಕೆಗಳು ಇಲ್ಲಿಂದ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿತು.
ಅಂತರಗಂಗೆ ನೀರಿನ ರುಚಿ ನೋಡದ ಮಂದಿ ಕೋಲಾರ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇಕೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ಸೈಕಲ್, ದ್ವಿಚಕ್ರ, ತಳ್ಳುವ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ವಾಟರ್ ಕ್ಯಾನ್ಗಳನ್ನು ತಂದು ನೀರು ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕಾರ್ತಿಕ
ಸೋಮವಾರಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಲಕ್ಷದಿಪೋತ್ಸವು ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.
ನೀವೇನೆ ಹೇಳಿ.. ಬೆಟ್ಟ, ಗುಡ್ಡಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುವವರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಆನಂದ, ಸಂತೋಷ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲ್ಲ. ಪರಿಸರದ ಜೊತೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವವರು ಅನುಭವಿಸುವ ಖುಷಿ ಇತರರಿಗೆ ಸಿಗಲ್ಲ. ತೇರಹಳ್ಳಿ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಕನಿಷ್ಟ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆದ್ದಾರೂ ಬೆಟ್ಟ, ಗುಡ್ಡ, ಅರಣ್ಯಗಳತ್ತ ಹೊರಟು ಹೋದರೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಜೀವನದ ಜೊತೆಗೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುವ ಬೇಡವಾದ ವಿಚಾರಗಳು ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ಕೋಲಾರ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಅಂತರಗಂಗೆ ಮತ್ತು ತೇರಹಳ್ಳಿ ಬೆಟ್ಟ ಎರಡು ಮುಕುಟ ಮಣಿಗಳು ಎಂದರೆ ಅಶೋಕ್ತಿಯಲ್ಲ.  

ಶನಿವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 21, 2018

ಜನರ ಬದುಕು ಬದಲಿಸುವ ಚುನಾವಣೆ..

       ➤ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆಗಳು ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯು ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಂಥಹ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುವುದರ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ ಎಂಬುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಲೇ ಬೇಕು.
ಈಗ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ರ ಣಕಹಳೆ ಮೊಳಗಿದೆ. ಚುನಾವಣೆ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ರುವುದರಿಂದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ರಾಜಮರ್ಯಾದೆ. ಆತ ಎಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಜನಪ್ರತಿ ನಿಧಿಯಾದರೂ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ , ಬಡತನ, ಸಿರಿತನ ನೋಡದೆ ಎದುರಿಗೆ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಕೈ ಮುಗಿತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಮೇ 12 ನಂತರ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಾಣಲು ಖಂಡಿತಾ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮತದಾರರ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕ್ಯಾರೆ ಎನ್ನದ ಶಾಸಕರು, ಮಾಜಿ ಶಾಸಕರು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಈಗ ಬಿಸಿಲ್ಲೆನ್ನದೆ ಮನೆ ಮನೆ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಜನರ ಮತ ಪಡೆಯಲು ಹರಸಾಹಸ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದೊಂಥರ ಚುನಾವಣೆಯ ಮಹಿಮೆ.
ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಜನರು ನಮ್ಮೂರ ರಸ್ತೆ ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ಊರಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಬರಲ್ಲ, ಸರಿಯಾಗಿ ವೃದ್ದಾಪ್ಯ, ವಿಧವಾ , ವಿಶೇಷಚೇತನಾ ವೇತನ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆ ಅತಿವೃಷ್ಟಿ, ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮೂರ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರಿಲ್ಲ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಿಲ್ಲ ಎಂದು ಜನರು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿ ಗೋಗೆರೆದರೂ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಿಗೆ ಕರುಣೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸು ಕರಗಲಿಲ್ಲ.
1947 ರಿಂದ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಹಲವಾರು ಪಕ್ಷಗಳಿಂದ ಆಯ್ಕೆಗೊಂಡವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬಗೆಹರಿದಿವೆಯಾದರೂ ಸಾವಿರಾರು ಜ್ವಲಂತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ಹಾಗೆ ಉಳಿದಿರುವುದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಇನ್ನು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಗ ಳಂತೆ ಭಾವಿಸಿದ್ದಾರೆ. ತಾವು ಸಮಾಜ ಸೇವಕರು, ಮಾಲೀಕರಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಂ ಶವನ್ನೇ ಅವರು ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸಿದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸರಕಾರಗಳು ಗುಡಿಸಲು ಮುಕ್ತ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುಡಿಸಲಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಜನರನ್ನು ಈಗಲೂ ಕಾಣಬಹುದು. ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದ ರಸ್ತೆಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಳುವುದೇ ಬೇಡ. ಚುನಾವಣೆಗಳು ಬಂದರೆ ತೇಪೆ ಹಾಕಿ ರಸ್ತೆಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಶಮನ ಮಾಡುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಂದ ಏನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿನ ಗುಂಡಿಗಳಿಂದ ಅಪಘಾತಗಳಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಶಿವನ ಪಾದ ಸೇರಿದರು ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸ ಬೇಕಾದವರಿಗೆ ಬುದ್ದಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅಮಾಯಕರ ಪ್ರಾಣ ಹಾರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು, ಇದೊಂದು ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಕೃಷಿ ರಂಗದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ಬಿಚ್ಚುಡುತ್ತ ಹೋದರೆ ಪುಟಗಟ್ಟಲೇ ಲೇಖನ ಬರೆಯಬಹುದು. ಕೃಷಿ ಬೆಳೆಗಳಿಗೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿ ಮಾಡಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ರೈತರು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬರುವ ರಕ್ತವನ್ನು ಒರೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು, ವಾದಗಳು ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು ಕಿವಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ನಾಯಕರಿಲ್ಲ.
ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಬೆಳೆಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ರೈತರು ತಾವು ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಿ ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಎಲ್ಲೆಡೆಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಚಿತ್ರಣ. ಹಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಹೈರಾಣಾಗಿರುವ ರೈತರು ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದಿರುವುದರಿಂದ, ಸಾವುಗಳು ದಿನೇ ದಿನೇ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕಕಾರಿ ವಿಚಾರ.
ರೈತರು ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಹೊರೆಸುವ ರೈತ ಪರ ನಾಯಕ ಇಂದಿಗೂ ಹುಟ್ಟದಿರುವುದು ದುರ್ದೈವ. ಎಲ್ಲಾ ಪಕ್ಷಗಳು ರೈತ ಸಮುದಾಯದ ಮತಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ರೈತರಿಗೆ ಸುಳ್ಳು ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಕಾಯಕವನ್ನು ಮಾತ್ರ ರೂಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿವೆ. 
ಯುವ ಸಮೂಹವಂತು ನಿರುದ್ಯೋಗ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವು ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು ಹೊರ ಬರುತ್ತಿರುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುವ ಜನರು ಉದ್ಯೋಗ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಅರ್ಹತೆಗಲ್ಲದ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಿರುದ್ಯೋಗಿಗಳನ್ನು ಕೆಲ ಸಮಾಜಘಾತುಕ ಶಕ್ತಿಗಳು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ನಿದರ್ಶನಗಳು ಹಲವಾರಿವೆ. ಬಹುಃಶ ಎಂದು ಕೂಡ ಅಧಿವೇಶನಗಳಲ್ಲಿ ನಿರುದ್ಯೋಗ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗ್ಗೆ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ವಿಸ್ತೃತವಾಗಿ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿದ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಬಹಳ ವಿರಳ.
ಇಂದು ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದವರು ಕುಟುಂಬ ರಾಜಕಾರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ನೈತಿಕ ಹಕ್ಕನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದವರು ಕುಟುಂಬ ವ್ಯಾಮೋಹಕ್ಕೆ ಜೊತು ಬಿದ್ದಿವೆ. ಇದರಿಂದಲೇ ನಿಜವಾದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಪರ ನಾಯಕ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿಧಾನಸಭೆಯನ್ನು ಕುಟುಂಬ ಕೇಂದ್ರಿತ ಶಾಸನಸಭೆ ಎಂದು ಕರೆದರೂ ಅಶೋಕ್ತಿಯೇನಲ್ಲ.
ಮೊದಲೇ ವಿಧಾನಸಭೆ ಮತ್ತು ವಿಧಾನಪರಿಷತ್ತು ಅಧಿವೇಶನಗಳು ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಚರ್ಚೆಯಾಗಿ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಅಧಿವೇಶನಗಳು ದುಂದು ವೆಚ್ಚದ ಸಭೆಗಳಾಗಿ ಯಾರಿಗೂ ಎಳ್ಳೆಷ್ಟು ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬರದ ಸಭೆಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಾಗಿವೆ. ಅಂತಹವುದರಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಕುಟುಂಬದ ಹಿನ್ನಲೆಯವರೆ ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಗಲಿದೆ ಊಹಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ.
ಯಾವ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗೂ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಸುವ ಪುರಸೊತ್ತು, ಕಾಳಜಿ ಇಲ್ಲದಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅಧಿವೇಶನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದರೆ ಸಿಗುವ ವೇತನ, ಭತ್ಯೆಗಳನ್ನು ಚಾಚು ತಪ್ಪದೇ ಪಡೆದು ಜೇಬಿಗಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ.
ರಾಜ್ಯದ ಮತದಾರರು ತುಂಬಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭವಿದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಎಡವಿದದೂ ಮತ್ತೆ ಐದು ವರ್ಷ ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿ ಕಷ್ಟಗಳ ಸರಮಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಸಿಲುಕು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಚುನಾವಣೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆಗೆ ನಿಂತ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಕೊಡುವ ಕುಕ್ಕರ್, ಸೀರೆ, ಹಣ, ಹೆಂಡ, ಬಾಡೂಟ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಬರುತ್ತೇ ಎಂಬುವುದು ಆಲೋಚಿಸಬೇಕು. ಅವರು ನೀಡುವ ಹಣ ಒಂದಕ್ಕೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆಸೆ, ಆಮಿಷಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಮತ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನೇ ಹರಾಜಿಗಿಟ್ಟಂತೆ.
ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ ಆಧಾರದಲ್ಲೂ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಪರಿಪಾಠಕ್ಕೆ ತಿಲಾಂಜಲಿ ಬೀಳದೆ ಹೋದರೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಿರುಕು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಸ್ವ ಜಾತಿ, ಸ್ವ ಸ್ವಧರ್ಮೀಯ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಿದರೆ ಅದು ನಮಗೆ ನಾವೇ ಮೋಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂಗೆ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಕೇಂದ್ರ ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗವು ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಣೆಗಾಗಿ ಎಷ್ಟೇ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಮಾಡಿದರೂ, ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಅವುಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಜಾಸ್ತಿ. ವಿಧಾನ ಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿರುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಲಕ್ಷ ರೂ.ಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಖರ್ಚು ಮಾಡ ಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವಿದ್ದರೂ, ಕೋಟಿ ರೂ. ಗಳಲ್ಲಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಿಗೇನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ.
ಚುನಾವಣಾ ಆಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದರೂ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಡುವ ಸೂಕ್ತ ಕಾನೂನು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ದಾಖಲಾಗಿರುವ ಚುನಾವಣಾ ಅಕ್ರಮ ಪ್ರಕರಣಗಳು ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಧೂಳು ಹಿಡಿಯುತ್ತಿವೆ. 
ಇನ್ನು ಮತದಾನ ಪ್ರಮಾಣ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಳವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುವುದು ಮತದಾರರ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯತನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಚುನಾವಣೆ ದಿನ ರಜೆ ಬಂತೆಂದು ಹಲವರು ಜಾಲಿ ಟ್ರಿಪ್ ಹೋಗುವ ನಿದರ್ಶನಗಳು ಕೂಡ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಇದು ಮತದಾರರು ಮಾಡುವ ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಅಪರಾಧ. ಸಂವಿಧಾನದತ್ತವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕ ಪವಿತ್ರವಾದ ಮತದಾನವನ್ನೇ ಚಲಾಯಿಸದೇ ಹೋದರೆ ಏನೇನ್ನ ಬೇಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.? ನಾಳೆ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ನೈತಿಕ ಹಕ್ಕು ಮತದಾನದಿಂದ ದೂರವಿದ್ದವರಿಗೆ ಖಂಡಿತಾ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ನಾವು ಎಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮತದಾನ ಮಾಡಿ ಅಭಿವೃದ್ದಿಪರ ಚಿಂತಿಸುವ ಅಭ್ಯಥರ್ಿಯನ್ನು ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಹಣೆ ಬರಹ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹಣೆ ಬರಹವನ್ನು ಬದಲಿಸುವ ಶಕ್ತಿ, ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಚುನಾವಣೆ ಎಂಬ ಅಸ್ತ್ರಕ್ಕಿದೆ. ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಇರುವ ನಾವು ಎಡುವುದು ಬೇಡ. ಪ್ರಲೋಬಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಮತ ಹಾಕಿದರೆ ಮುಂದಿನ 5 ವರ್ಷ ದೇವರೇ ಗತಿ, ಚುನಾವಣೆಗೆ ಜನರ ಬದುಕು ಬದಲಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ನೆನಪಿರಲಿ.

ಗುರುವಾರ, ಫೆಬ್ರವರಿ 8, 2018

ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಗೊಂದಲಮಯ ? ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯ ಅಯೋಮಯ..

ನಾನು ಸರಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಇದೆ. ರಾಜ್ಯದ ಸರಕಾರಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವೊಂದರ ವಿದ್ಯಾ ರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದೇ ಎಂಬುವುದನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಹೇಳುವೆ. ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಬ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರು ದೇಶದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯಾದ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ, ಐಎಎಸ್, ಐಪಿಎಸ್, ವಿಜ್ಞಾನಿ, ಇಂಜಿನಿಯರ್, ವೈದ್ಯ ಸೇರಿದಂತೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ. 
ಭಾರತ ರತ್ನ, ಪದ್ಮಭೂಷಣ, ಪದ್ಮವಿಭೂಷಣ, ಪದ್ಮಶ್ರೀ, ಜ್ಞಾನಪೀಠ, ಸರಸ್ವತಿ ಸಮ್ಮಾನ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಸರಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಮಹನೀಯರು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದು ಕೆಲವರಿಗೆ ಸರಕಾರಿ ಅದರಲ್ಲೂ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಗಳೆಂದರೆ ಕೀಳರಿಮೆ ಇರಬಹದು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಅದೇಷ್ಟೋ ಜನರು ವಿಶ್ವಕ್ಕೇನೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಇಷ್ಟೇಲ್ಲ ಪೀಠಿಕೆ ಹೇಳಲು ಕಾರಣವಿದೆ. ಒಂದು ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯು ಅಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ ಎಂಬ ಮಾತು ಅಕ್ಷರಹ ಸತ್ಯ. ಶೈಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗದೆ ಹೋದರೆ ಯಾವುದೇ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮುಂಚೂಣಿಗೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಕನ್ನಡ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಗಳ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೊಠಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಗಗನಮುಖಿಯಾಗಿತ್ತು. 
ಎಷ್ಟೋ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲಾ- ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯಲು ಶಾಸಕ, ಸಂಸದ ಹಾಗೂ ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದ ಶಿಫಾರಸ್ಸು ಪತ್ರ ತರುವ ಕಾಲವು ಇತ್ತು. ಶಾಲಾ ಕೊಠಡಿಗಳು ನೀರು ತುಂಬಿ ಭತರ್ಿಯಾದ ಕೊಳದಂತೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು.                        
ಆದರೆ ಇಂದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ, ಈಗಾಗಲೇ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೇ ಹತ್ತಾರು ಶಾಲಾ, ಕಾಲೇಜುಗಳು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಶಾಲೆಗಳು ವಿಲೀನಗೊಂಡಿವೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಳಿಮುಖ ಎಂಬುವುದು ಸರಕಾರಗಳ ಉತ್ತರ.
ಈ ಮಧ್ಯೆ ನವೋದಯ, ಏಕಲವ್ಯ, ಕಿತ್ತೂರು ರಾಣಿ ಚನ್ನಮ್ಮ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರರ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಸರಕಾರವೇ ಹೊಸ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿವೆ. ಗ್ರಾಮಾಂತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಶಾಲೆಗಳ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಪಡದೆ ಹೊಸ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿವೆ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಈ ಶಾಲೆಗಳಿಗೂ ಕೂಡ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಪೈಪೊಟಿಯಿಂದ ಸಂಚಕಾರ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಏನು ಗ್ಯಾರಂಟಿ..?
ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗಾಗಿ ಕಿಂಚತ್ತೂ ಕ್ರಮ ವಹಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರವಧಿಯಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದವು. ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಇಂದು ಗಲ್ಲಿಗೊಂದರಂತೆ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಿವೆ ಹಾಗೂ ಡೊನೇಷನ್ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಪೋಷಕರನ್ನು ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. 
ಅಷ್ಟೇಕೆ ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದ ಸರಕಾರ ಬರಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಖಾತೆಗಳ ಸಚಿವ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುವುದು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಮಾಲೀಕರು. ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ನಿಧರ್ಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಧಿಕಾರ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಅಂತವರು ಯಾವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜುಗಳ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗೆ ಮುಂದಾಗುತ್ತಾರೇ ಎಂಬುವುದು ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ..?
ಸರಕಾರಿ ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜುಗಳ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಮೊದಲು ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ಹಾಗೂ ಒಂದು ಭಾಷೆಯನ್ನಾಗಿಯಾದರೂ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತದಿಂದಲೇ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷೆಯನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಕಲಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜ್ಯದ ಅಧಿಕೃತ ಆಡಳಿತ ಭಾಷೆ (ಕನ್ನಡ, ತೆಲುಗು, ಮರಾಠಿ, ಗುಜರಾತಿ ಇನ್ನಿತರೆ) ಯನ್ನು ಖಾಸಗಿ, ಅನುದಾನಿತ, ಕೇಂದ್ರಿಯ, ಸಿಬಿಎಸ್ಸಿ, ಐಸಿಎಸ್ಸಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರತಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲೂ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಒಂದು ಭಾಷೆಯನ್ನಾಗಿ ಕಲಿಸುವ ಕಾನೂನು ಬರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಯ ಅರಿವು ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ಶಾಲಾ- ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಚಕ್ಕರ್ ಹಾಕಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಘಟನೆ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ಸಭೆ, ಚೀಟಿ ವ್ಯವಹಾರ, ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುವ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಮನೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಬೇಕು. ಪಾಠ ಮಾಡುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಅನ್ಯ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡುಗುವ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಬೇರು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅಶಿಸ್ತಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಬೇಕು. 
ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡದಿರುವುದೇ ಲೇಸು. ಅರ್ಥವಾಗದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಂದರೆ ಇಂದು ಕೃಷಿ, ವೈದ್ಯಕೀಯ, ತೋಟಗಾರಿಕೆ, ಪಶು ಸಂಗೋಪನೆ, ರೇಷ್ಮೆ, ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್, ಸಂಸ್ಕೃತ, ಗ್ರಾಮೀಣಾಭಿವೃದ್ದಿ, ಕಾನೂನು, ಜಾನಪದ, ಮಹಿಳಾ, ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಒಂದೊಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ವಿಶ್ವ ವಿದ್ಯಾಲಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲಾಗಿದೆ. 
ಅದರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಕಾಲೇಜುಗಳು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿವೆ. ಮುಕ್ತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಗಳಿಗೂ ಕೊರತೆ ಏನಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯದ ಬೆಂಗಳೂರು, ಮೈಸೂರು, ಮಂಗಳೂರು, ಧಾರವಾಡ, ವಿಜಯಪುರ, ಬೆಳಗಾವಿ, ಗದಗ, ತುಮಕೂರು, ದಾವಣಗೆರೆ, ಕಲ್ಬುಗರ್ಿ, ಬೀದರ್, ಬಳ್ಳಾರಿ, ಹಾವೇರಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿನ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯ ರೂಪಿಸುವ ವಿ.ವಿಗಳು ಮಾಡುವ ಎಡವಟ್ಟುಗಳು ಒಂದೇ, ಎರಡೇ....ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ ಮೈಸೂರಿನ ಕನರ್ಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ಮುಕ್ತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ. ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲದೆಯೇ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಮೀರಿ ತಾಂತ್ರಿಕ, ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಕೋಸರ್್ಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಯು.ಜಿ.ಸಿಯಿಂದ ಅನುಮತಿ ರದ್ದಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು. 
ಪದವಿ ಪಡೆಯುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಕೆ.ಎಸ್.ಓ.ಯು ಗೆ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದ ಹಲವರ ಬಾಳು ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ. ಸರಕಾರಿ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಅಜರ್ಿ ಹಾಕಲು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ವಿ.ವಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿದೆ. ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಜಗಳದಲ್ಲಿ ಕೂಸು ಬಡವಾಯಿತು ಅನ್ನೋ ತರ ಆಗಿದೆ ಕೆ.ಎಸ್.ಓ.ಯು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸ್ಥಿತಿಗತಿ.
ಇಂದಿಗೂ ಹಲವು ವಿ.ವಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಕ್ರಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ವರದಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಮೌಲ್ಯಮಾಪನಗಳಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಲೋಪ ದೋಷಗಳು ಹತ್ತು ಹಲವು. ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಪಾಸು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯನ್ನು ಉತ್ತೀರ್ಣ ಎಂದು ಅಂಕಪಟ್ಟಿ ನೀಡುವ ಕೆಲ ವಿ.ವಿಗಳ ಕರಾಳ ಮುಖ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಬೆತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ವಿ.ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನುದಾನ ದೂರುಪಯೋಗ, ಸಿಬ್ಬಂದಿ ನೇಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಆಗುವ ಭ್ರಷ್ಟಚಾರ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ವಿ.ವಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿವೆ. 
ಅದು ಬಿಡಿ ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷಗಳು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ ವಿ.ವಿಗಳಿಗೆ ಸಿಂಡಿಕೇಟ್, ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ಕೌನ್ಸಿಲಿಂಗ್ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ ಸಿದ್ದಾಂತವನ್ನು ಒಪ್ಪುವವರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಪರಿಪಾಠ ಇಂದು ನೆನ್ನೆಯದಲ್ಲ. ಇನ್ನು ವಿ.ವಿಗಳ ಉಪಕುಲಪತಿ, ಕುಲಸಚಿವರಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುವವರ ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷ ಇರಲೇ ಬೇಕು.  
ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಿ.ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಾತಾವರಣ ರೂಪಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಸುಹಾಸನೇ ಅಧಿಕವಾಗಿ ಪರಿಮಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮುಳಗದೆ ಬೇರೆನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿಗಿ ಹಿಡಿತ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಹಾಗೂ ಕೆಲ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಪ್ರಭಾವಿಗಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಪರಿಪಾಠವನ್ನೇ ಕೆಲವರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ವಿ.ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಇದರ ಅನುಭವ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ.
ಹಾಗೆ ಕಡ್ಡಾಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದೆ (ಆರ್.ಟಿ.ಇ) ಜಾರಿಯಿಂದ ಬಡ, ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳು ಕೂಡ ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂಬುವುದು ಒಪ್ಪುವ ವಿಚಾರವೇ. ಆದರೂ ಇದರಿಂದ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಭಾರಿ ಹೊಡೆತ ಬಿದ್ದಿದೆ. 
ಮೊದಲು ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗೆ ಕ್ರಮ ವಹಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವಂತಿದೆ. ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ದಾಖಲಾಗುವಂತೆ ಸರಕಾರವೇ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವಂತಿದೆ. 
ಸರಕಾರಗಳು ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ಬಲಗೊಳಿಸಲು ಸುಧಾರಣೆಗಳನ್ನು ತರದಿದ್ದರೆ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಲಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕೂಪದಿಂದ ಹೊರ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಎಂಬಂತೆ ಯುವ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಭಾರಿ ಹೊಡೆತ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ದೇಶದಲ್ಲಿನ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಯ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲಾ- ಕಾಲೇಜುಗಳ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಆಯಾ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ಸೂಕ್ತ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ. 

                                                                                             ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ