ಭಾನುವಾರ, ಮೇ 26, 2019

ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆಲ್ಲುವ ಅಸ್ತ್ರ "ನಗು"..


 ⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ
 
ಮೊನ್ನೆ ಖಾಸಗಿ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಆಂಧ್ರದ ಮದನಪಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ 3 ಗಂಟೆ ಪಯಣ. ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಟಿ.ವಿವೊಂದಿತ್ತು, ಆದರೆ ಸ್ವಿಚ್ ಆನ್ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಟಿ.ವಿ ಆನ್ ಮಾಡಿ ಚಿತ್ರ ಯಾವುದಾದರೂ ಹಾಕಿ ಬ್ರದರ್ ಎಂದು ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ಗೆ ಹೇಳಿದ. ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ಆತನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ ಸಿ.ಡಿಗಳನ್ನು ತಡಕಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ತೆಲುಗಿನ ಸೀತಮ್ಮ ವಾಕಿಟ್ಲೋ, ಸಿರಿಮಲ್ಲೇ ಚೆಟ್ಟು ಚಿತ್ರ ಹಾಕಿದ. 
ನನಗೂ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಚಿತ್ರ ನೋಡುವತ್ತ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದೆ. 2013ರಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಚಿತ್ರವಿದು. ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಅಡ್ಡಾಲ ನಿರ್ದೇಶನದ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ವಿಕ್ಟರಿ ವೆಂಕಟೇಶ್, ಪ್ರಿನ್ಸ್ ಮಹೇಶ್ ಬಾಬು, ಸಮಂತಾ, ಅಂಜಲಿ, ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರರು ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಚಿತ್ರದ ಮುಖ್ಯ ಕಥಾ ಹಂದರವೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಎದುರಿಗೆ ಯಾರೇ ಬಂದರೂ ನಗುತ್ತ ಮಾತನಾಡಿಸಿ, ಅವರ ಕುಶಲೋಪರಿ ವಿಚಾರಿಸಿ. ಇದರಿಂದ ನಾವು ಕಳೆದು ಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೂ ಏನು ಇಲ್ಲ. ಈ ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಯಾರು ಶಾಶ್ವತ ಇಲ್ಲ, ಅಂತಹವುದರಲ್ಲಿ ಈ ಅಸೂಹೆ, ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಪಡುವುದಾದರೂ ಏತಕ್ಕೆ. ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರ. 
ಜೀವಮಾನವಿಡಿ ನಮಗೆ ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸೋಣ, ಪ್ರೀತಿಸೋಣ ಅದು ಕೂಡ ಮುಗುಳ್ನೆಗೆಯಿಂದ ಎಂದು ಈ ಚಿತ್ರವು ನಗು ಹಾಗೂ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. 
ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಸೀತಮ್ಮ ವಾಕಿಟ್ಲೋ, ಸಿರಿಮಲ್ಲೇ ಚೆಟ್ಟು ಚಿತ್ರ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಘಟನೆಯೊಂದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ತಿರುಪತಿ ಬಳಿಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯೊಂದಕ್ಕೆ ಅಧ್ಯಯನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯುವಶಕ್ತಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಸಂಕಿರಣವೊಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ  ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಮುಖ್ಯ ಧ್ಯೇಯ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನೇನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಹಾಗೂ ಕ್ಲಿಷ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದ. ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕು ಎಂದು ನಿನ್ನ ಧ್ಯೇಯವಾದರೆ ಮೊದಲು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಗುರಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಬೆಳಸಿಕೊಂಡು ಹಗಲಿರುಳು ಶ್ರಮಿಸು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿಯಾ ಎಂದರು. 
ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾತನಾಡಿ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲು ಇತಿಹಾಸ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಜರು ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ರಾಜರು ಹೊಂದಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಧೈರ್ಯ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಪ್ರಯತ್ನಿಸು, ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲದಿದ್ದರು ಒಂದಷ್ಟು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಉತ್ತರಕೊಟ್ಟರು. 
ಅದೇ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣದಲ್ಲಿದ್ದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯು, ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. ಅವರು ಹೇಳಿದ ಉತ್ತರ ಹೀಗಿತ್ತು. ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕು ಎಂದು ನೀನು ಧ್ಯೇಯ ಹೊಂದಿರುವುದೇ ಅಚ್ಚರಿ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಿನ್ನಂತಹ ಯುವಕರು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಶಿಕ್ಷಣ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಕೈ ತುಂಬ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಆ ನಂತರ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗ ಬೇಕು ಎಂದು, ಆದರೆ ನೀನು ಮಾತ್ರ ಅದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ಧ್ಯೇಯ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಿಯಾ, ಸಾಲದಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಕಠಿಣ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬೇರೆ ಹಾಕಿದ್ದೀಯಾ, ಆದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಹತ್ತಿರ ಉತ್ತರವಿದೆ. 
ಇದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದ ಇತನೊಬ್ಬನೆ ಅಲ್ಲ ಈ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲರೂ ಈ ಉತ್ತರ ಕೇಳಲೇಬೇಕು ಎಂದರು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕುತೂಹಲವಾಯಿತು ಯಾಕೆಂದರೆ ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ ಇವರ ಬಳಿ ಉತ್ತರವಿದೆ ಎಂದರೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿ. ಎಲ್ಲರೂ ಕೆಲ ಕಾಲ ಅವರ ಭಾಷಣ ಕೇಳಲು ಕಿವಿಕೊಟ್ಟರು.
ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕಾದರೆ ನೀವು ಆಥರ್ಿಕವಾಗಿ ಸದೃಢರಾಗಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗ್ರಂಥಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿರುವಿ ಹಾಕುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಯುದ್ದ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಎಂಟ್ರೀ ಕೊಟ್ಟು ಚುನಾವಣೆಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವ  ಅಗತ್ಯವಂತೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. 
ಜಸ್ಟ್ ನೀವು ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು ನಿಮ್ಮ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ್ಮೈಲ್ (ನಗು) ಸದಾ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು. ನಗುವಿನ ಮಹತ್ವ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಿ, ಯಾವಾಗ ನಗಬೇಕೆಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ನಿನ್ನ ಛಲವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದರು. ಜಗತ್ತು ಗೆಲ್ಲಬೇಕಾದರೆ ನಗುವಿನ ಲಕ್ಷಣ ಸಾಕು. ಮತ್ಯಾವ ಅಸ್ತ್ರಗಳು ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. 
ಈ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶಾಕ್, ಅರೇ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕಾದರೆ ಧೀರ್ಘವಾದ ಉತ್ತರ ಹಾಗೂ ದೊಡ್ಡದಾದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ನೀಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಸಭಿಕರು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಎರಡಕ್ಷರದ ನಗು. ಅವರು ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತ ಹೇಳಿದರು, ನೀವು ನಂಬಿ ಅಥವಾ ಬಿಡಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕಾದರೆ ನಗುವಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿಗಳು ಇರುವವರು ಕೂಡ ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲ್ಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಗುವಿನ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿದವರು ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆದ್ದು ಸಾಧಿಸಿ ತೋರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪುನುರುಚ್ಚರಿಸಿದರು.
ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದರೂ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಸುಮ್ಮನೆ ಇತರರ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಅದು ಮನೆ, ಕಚೇರಿ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಳವಾದರೂ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇಡೀ ನಿಮ್ಮ ಜೀವಮಾನವಿಡಿ ನಿಮಗೆ ಯಾರೇ ಎದುರಾಗಲಿ, ಯಾರೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನಗುವಿನ ಮುಖವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸಿ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ತೇಜಸ್ಸು, ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. 
ಇದರಿಂದ ನಿಮಗೆ ಆಗುವ ಲಾಭವೇನು ಗೊತ್ತೆ.. ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಪೈಕಿ ಶೇ.95% ಜನ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ, ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ನೀವು ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು ನಗು ಸದಾ ಇರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟೇ. ಜನರನ್ನು ನಿಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆಯುವುದು, ಅವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು, ಪ್ರೀತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಖದ ನಗು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಗೌರವ, ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗುತ್ತಿರಾ ಎಂದರೆ ಜಗತ್ತು ಗೆದ್ದಂಗೆ ತಾನೇ ಎಂದು ಅವರ ಹೇಳಿದ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿದ ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಆತ್ಮವಲೋಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.
ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೆಲಸ ನಿಮಿತ್ತ ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶದ ಗಡಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುವ ಕೆಜಿಎಫ್ ತಾಲೂಕಿನ ಗ್ರಾಮವೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ನಮ್ಮ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹಳೆಯ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕರು. ಆ ಗ್ರಾಮ ಅವರದೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಬಂದು ಅವರು ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳು ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ನೆನಪು ಹಿಡಿಯುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಆದರೂ ಅವರೇ ತಮ್ಮ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸಾರ್ ಇದು ನಮ್ಮೂರು, ಇಲ್ಲಿಗೇಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಾ. ಮನೆಗೆ ಬನ್ನಿ ಸಾರ್ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅವರ ಆತ್ಮೀಯ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ಜ್ಯೂಸ್ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು. ನಂತರ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಎಷ್ಟು ಜನ ಮಕ್ಕಳಮ್ಮ ನಿಮಗೆ, ಏನೇನು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೇ ಅದಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ ಸಾರ್ ನನಗೆ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಒಬ್ಬ 4ನೇ ತರಗತಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ 2ನೇ ತರಗತಿ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದರು. 
ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ನನಗೊಂದು ಪಶ್ನೆ ಹಾಕಿದರು ಸಾರ್ ನಿಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಜನ ಮಕ್ಕಳು ಎಂದು.. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಾನು ಖಂಡಿತಾ ನಿರೀಕ್ಷಿಸರಿರಲಿಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಮ್ಮ ನಾನು ಇನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿಲ್ಲಮ್ಮ ಎಂದೇ. ಯಾಕೆ ಸಾರ್ ಎಂದಳು, ಇನ್ನು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳು ಹೋಗಲಿ ತಾಯಿ, ಇರುವ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಗೆಹರಿದರೆ ಮುಂದೆ ನೋಡೊಣ ಎಂದೇ, ಅದಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಸಾರ್ ನಿಮಗೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಇದೆಯೇ ಎಂದಳು. ಹೌದಮ್ಮ ಅದೇನು ಆಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿರಾ, ಕಷ್ಟಗಳು ಇಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು ಇದ್ದಾರೇ ಹೇಳಿ. ಅಲ್ಲಾ ಸಾರ್ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸಲ್ಲ. ನೀವು ಸದಾ ನಗುತ್ತಿರುತ್ತೀರಾ, ನಿಮ್ಮ ನಗು ನೋಡಿದರೆ ಹೇಳಬಹುದು ನಿಮಗೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಇಲ್ಲ ಎಂದರು. ನಗುವವರಿಗೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದವರು ಯಾರಮ್ಮ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆ. 
ನನ್ನ ಕೆಲ ಸ್ನೇಹಿತರು ಆಗಾಗ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ಸದಾ ನಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿಯಾ ಅದ್ಯಾವ ರೀತಿ.. ಅಷ್ಟೊಂದು ಆಸ್ತಿ, ಹಣ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆಯೇ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಗಲು ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲಿತಾನೇ ಬರುತ್ತದೆ. ನಿಜ ಬಹುಪಾಲು ಜನ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಯಾರಾದರೂ ಸದಾ ಹಸನ್ಮುಕಿಯಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವರ ಬಳಿ ಬಹಳ ಆಸ್ತಿ, ಹಣ, ಜಮೀನು ಇದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಸದಾ ನಗುತ್ತ ಮಾತನಾಡುವವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. 
ನಮ್ಮ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದು ಮಾತನಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆತನಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆತನಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದದು ಖುಷಿಯಿಂದ ನಾವು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತವೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುವುದು ಅಷ್ಟೇ. ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇದೇ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತ ಇರುವ ಸಮಯವನ್ನು ನೋವಿನಿಂದ ಕಳೆಯುವ ಬದಲು ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆತು ನಗುತ್ತ ಖುಷಿಯಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವುದು ಒಳಿತು. 
ಒಬ್ಬ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿ ಸಾರ್ ನೀವು ಒಳ್ಳೆಯವರೋ, ಕೆಟ್ಟೊವರೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದಂತು ಸತ್ಯ ನೀವು ಸದಾ ಕಾಲ ನಗುತ್ತಲೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಾ, ಅದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು ಎಂದು ಅನಿಸಿಕೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ.
ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರೊಬ್ಬರು ಇದ್ದರು. ಅವರು ತುಂಬ ಬುದ್ದಿವಂತರು. ಸಾಕಷ್ಟು ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದವರು. ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ಜ್ಞಾನವಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅವರ ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ ಬಹುಪಾಲು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಬೇಸರವಾದರೆ, ಕೆಲವರಿಗಂತೂ ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಕಾರಣ ಅವರು ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ ಅವರ ಮುಖ ಕೋಪದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿಯು ನಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮುಖ ನೋಡಿದರೆ ಬೇಸರ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಬುದ್ದಿವಂತರು, ಆದರೆ ನಗು ಎಂಬ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಅಂಶ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದರ ಎಫೆಕ್ಟ್ ಅವರ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.  
ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಧನಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ ತಾಕತ್ತು ನಗುವಿಗೆ ಇದೆ. ಮಾನಸಿಕ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ನಗುವಿಗೆ ಇದೆ. ಹೆಚ್ಚು ನಗುವವರು ದೈಹಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.  ಅಷ್ಟೇಕೆ ನಗುತ್ತ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಗುತ್ತ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವವರು ಒಳ್ಳೆಯ ಹಾದಿಯನ್ನೇ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಬೇರೆಯವರ ಹೃದಯವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ತಾಕತ್ತು, ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರುವುದು ಏಕೈಕ ನಗುವೆಂಬ ಅಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ. 
ಇಂದು ಕೆಲ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಲಾಪಿಂಗ್ ಕ್ಲಬ್ ಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ವಯೋಮಾನದವರು ಬೇಸರ ಮರೆತು ಖುಷಿಯಾಗಿ ನಕ್ಕಿ ಆರೋಗ್ಯ ವೃದ್ದಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಗುವಿನ ಉಪಯೋಗಗಳು ಹತ್ತು ಹಲವು.
ಆದರೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ನೋವು ಕೊಡುವ ರೀತಿಯ ನಗು ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಂದರ್ಭ, ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರು ಸುಮ್ಮನೆ ನಗುವುದು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ ತರುತ್ತದೆ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ. laughing is the best medicine, but if you're laughing for no reason, you need medicine. ನಗುವು ಜೀವನೋತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಔಷಧಿ. ಆದರೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ನಕ್ಕರೆ ನಮಗೆ ಔಷಧಿ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎಂದರ್ಥ. ಅಂದರೆ ನಗು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿರಬೇಕೆ ಹೊರತು ಮಾರಕವಾಗಬಾರದು. ಅಂದಹಾಗೆ ನಗುವಿಗೂ ಒಂದು ದಿನವಿದೆ ಗೊತ್ತಾ. ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ತಿಂಗಳ ಮೊದಲ ಶುಕ್ರವಾರ ವಿಶ್ವ ನಗುವಿನ ದಿನ (ವರ್ಲ್ಡ್ ಸ್ಮೈಲ್ ಡೇ) ಎಂದು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. 
ಏನಿವೇ ಇನ್ನಾದ್ರೂ ಬೇಸರ ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ನಕ್ಕಿ ಪ್ಲೀಸ್..

ಬುಧವಾರ, ಮೇ 8, 2019

ಸಕ್ಸಸ್ ನ ಸೀಕ್ರೆಟ್, ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲೂ ಸಿಗಲ್ಲ..!

⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಒಮ್ಮೆ ಹೈದರಾಬಾದ್ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹೈದರಾಬಾದಿನಲ್ಲೂ ನೋಡಬಹುದಾದ ಹತ್ತಾರು ಪ್ರವಾಸಿ ಸ್ಥಳಗಳಿದ್ದು, ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ತೆರಳಿದ್ದೆ. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಹೈದರಾಬಾದ್ ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ನಗರದ ಪರಿಚಯ ಅಷ್ಟಕಷ್ಟೇ. ಆದರೂ ಭಾಷೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. 
ಆಗೋ ಈಗೋ ಚಾರ್ ಮಿನಾರ್ ತಲುಪಿದೆ. ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬಾರಿ ನೋಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಚಾರ್ ಮಿನಾರ್ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಗೋಲ್ಕಂಡ ಪೋರ್ಟ್ ನತ್ತ ಪಯಣ, ತುಂಬಾ ಪುರಾತನವಾದ ಕೋಟೆ ಅದು, ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಇಳಿಯುತ್ತದೆ. ಒಂದು ದಿನ ಪೂರ್ತಿ ನೋಡಿದರೂ ಸಾಲದು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಹುಸೇನ್ ಸಾಗರ್ ಇದು ದೊಡ್ಡದಾದ ಕೆರೆ. ಇದು ನೋಡಿದ ನಂತರ ಹೊರಟಿದ್ದು ಸಲಾರ್ ಜಂಗ್ ಮ್ಯೂಸಿಯಂ, ಅಬ್ಬಾ ಈ ವಸ್ತು ಸಂಗ್ರಹಾಲಯವಂತು ಹೈದರಾಬಾದ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯವನ್ನು ಆಳಿದ ರಾಜರ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಮ್ಯೂಸಿಯಂ ನಾಲ್ಕು, ಐದು ಮಹಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದೆ, ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದು.
ಹೈದಾರಬಾದ್ ನ ಸುತ್ತಾಟ ಮಧ್ಯೆ ರಸ್ತೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಗರ ಸಾರಿಗೆ ಬಸ್ ಮೇಲೆ ಸಿಕಿಂದ್ರಾಬಾದ್ ಬೋರ್ಡು ಇತ್ತು.ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕಿಂದ್ರಾಬಾದ್ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ್ದ ನೆನಪು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಿಕಿಂದ್ರಾಬಾದ್ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಬಿಡೋಣ ಎಂದು ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಸಿಕಿಂದ್ರಾಬಾದ್ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಡೆದು ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ರಸ್ತೆಯ ಭಾಗವೊಂದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರ ಉಪನ್ಯಾಸ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ಬ್ಯಾನರ್ ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಅದೇಕೊ ಉಪನ್ಯಾಸ ಕೇಳುವ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು. ಉಪನ್ಯಾಸದ ಸ್ಥಳ ಹುಡುತ್ತ ಹೊರಟರೆ ದೊಡ್ಡ ದೇಗುಲವೊಂದು ಕಾಣಿಸಿತು. ನನಗೂ ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸುತ್ತಾಡಿ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು, ಸರಿ ಎಂದು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ದೇವರ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹಿರಿಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರೊಬ್ಬರ ಧಾರ್ಮಿ ಕ ಉಪನ್ಯಾಸ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಕೆಲವೊತ್ತು ಕೇಳೋಣ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೂತೆ. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಯುವ ಸಮೂಹವಿತ್ತು. 
ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಮ್ಮ ಉಪನ್ಯಾಸ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರು ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದರೆ ಏನು ? ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದರೆ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿ ತಿಂಗಳಿಗೆ 1 ಲಕ್ಷ ಸಂಬಳವನ್ನು ಪಡೆದರೆ ಅದೇ ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರೂ ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದರೆ ಏನು ? ಆಗ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಳು ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದರೆ ಐ.ಎ.ಎಸ್ ಆಗುವುದು. ಐ.ಎ.ಎಸ್ ಪಾಸ್ ಆದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಕ್ಸಸ್ ಆದಂಗೆ ಎಂದಳು. ಅದ್ಯಾಕೋ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಈ ಉತ್ತರ ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ ನಾನು ಮತ್ತೇ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದರೆ ಏನು ? ಎಂದರು. ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ ನಾನು ಪದವಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ. ಕೆಲಸವು ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ವೇತನವು ಬರುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತೇನೆ, ಆ ನಂತರ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವರನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಪಡೆಯುವಂತೆ ತಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲೂ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಇವಿಷ್ಟು ನಾನು ಅಷ್ಟುಕಟ್ಟಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರರಷ್ಟು ಸಕ್ಸಸ್ ಆದಂಗೆ ಅರ್ಥ ಎಂದು ಪಠಪಠಣೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ.  
ಕೆಲವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿದ ನಂತರ ಸ್ವಾಮಿಜೀಗಳು ತಮ್ಮ ಭಾಷಣವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತ ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂಬ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪದದ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವರು ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟೇಕೆ ನಿಮ್ಮ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಪೋನ್ ಗಳು ಇವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಸಂಪರ್ಕವಂತು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಗೂಗಲ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಟೈಪಿಸಿ ಏನು ಉತ್ತರ ಬರುತ್ತದೋ ನನಗೆ ಹೇಳಿ ಎಂದರು. ಸ್ವಾಮಿಜೀಗಳು ಪಿ.ಹೆಚ್.ಡಿ ಓದಿದ್ದರಿಂದ (ಬ್ಯಾನರ್ ನಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಬ್ಯಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ನಮೂದಿಸಿದ್ದರು) ಟೆಕ್ನಾಲಜಿಯ ಅರಿವು ಇತ್ತು.

ಉಪನ್ಯಾಸ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹಾಜರಿದ್ದ ಬಹುತೇಕರು ತಮ್ಮ ಕೈಯಲಿದ್ದ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದರೇನು ಎಂದು ಟೈಪು ಮಾಡಿದ್ದೇ ತಡ ಸಾವಿರಾರು ಉತ್ತರಗಳು ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡಿತು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕು ಎಂದು ಸಭಿಕರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರಂತೂ ಸ್ವಾಮಿಜೀ ನೀವೇಳಿದಂಗೆ ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದರೆ ಸಾವಿರಾರು ಉತ್ತರಗಳೇನು ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ ಯಾವುದು ಎನ್ನುವುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದ. 
ಮುಗುಳ್ನೆಗೆಯಿಂದ ನಕ್ಕ ಸ್ವಾಮಿಜೀ ನೀವೇಲ್ಲರು ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು ಇಷ್ಟೊತ್ತು ನಿಮಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ, ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿದಕ್ಕೆ. ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದರೆ ಏನು ? ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಉತ್ತರ ನನ್ನಿಂದ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಿರಾ ಎಂದು ಗೊತ್ತು. ಈಗ ಆ ವಿಷಯದತ್ತ ಹೊರಳಿದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ತಾವು ಸಕ್ಸಸ್ ಆಗಬೇಕು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ ಹಾಗೂ ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಸಫಲರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವರು ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂಬ ಈ ಮೂರಕ್ಷರ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದ ಒಂದು ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವೂ ಹೌದು.  
ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದರೆ ನೀವು ಅಂದುಕೊಂಡಂಗೆ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವೇನಿಲ್ಲ. ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದಾದರೆ ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದರೆ ನಾವು ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು ಕೂಡ ನಮ್ಮನ್ನು ಕನಿಷ್ಟ ಕೆಲವು ಮಂದಿಯಾದರೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾವನೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರೀತಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ, ಸಕ್ಸಸ್ ಬೇರೆ ಯಾವುದಿದೇ ಹೇಳಿ ಎಂದು ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತವಾಗಿ ಸ್ವಾಮಿಜೀ ಉತ್ತರಿಸಿದರು.
ಇಂದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಏನಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರಕಾರ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಲಕ್ಷ ರೂ. ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸಕ್ಸಸ್. ಐ.ಎ.ಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯಾದರೆ ಸಕ್ಸಸ್. ಡಾಕ್ಟರ್, ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆದರಂತೂ ಸಕ್ಸಸ್ ತಲುಪುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ತೇಲುತ್ತೇವೆ. ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಲಕ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವೇತನ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಐ.ಎ.ಎಸ್, ಐ.ಪಿ.ಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಲಕ್ಷ ರೂ ಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಶೇ.99 % ಜನ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಾಗನಿಂದಲೂ ಆದ ಸಾವಿರಾರು ಐ.ಎ.ಎಸ್, ಐ.ಪಿ.ಎಸ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಪೈಕಿ ನಮ್ಮ ಎರಡು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಹತ್ತು ಬೆರಳುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಹೆಸರಷ್ಟೇ ನಮಗೆ ನೆನಪಿದೆ ಎಂದರು ಸ್ವಾಮೀಜಿ.
ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಆಸ್ತಿ, ಅಧಿಕಾರ, ಸಂಬಳ ಪಡೆಯುವವರೆಲ್ಲಾ ಸಕ್ಸಸ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ  ಅವರು ಯಾರು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೂ ಗೊತ್ತೆ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಶಕ್ತಿ. ಕನಿಷ್ಟ ಅವನು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರು, ಲಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಿಸದಿದ್ದರು, ಕಾರು, ಬಂಗಲೆ, ಆಳುಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು ಕೂಡ ಯಾರಾದರೂ ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಬಂದಾಗ ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಕರಗುತ್ತದೋ, ತಮ್ಮ ಕೈಯಿಂದ ಆಗುವ ಸಹಾಯ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರು ಕೇಳುವುದಕ್ಕಿಂದ ಮುಂಚೆಯೇ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ಮನಸ್ಸು ಇರುತ್ತದೋ, ಅಹಂಕಾರ, ಅಸೂಹೆ, ದರ್ಪ, ನಾನೇ ಹೆಚ್ಚು ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಇಲ್ಲದೇ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳ ನೆಲಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸರಳವಾಗಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಾನೋ ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವುಳ್ಳ ಮನುಷ್ಯ. 
ಆತ ನಿಜವಾಗಲೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಕ್ಸಸ್ ಆದ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಜೀ, ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಲಾಲ್ ಬಹುದ್ದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರರು ಲಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ವೇತನ ಪಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರು ಬಂಗಲೆ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಸಕ್ಸಸ್ ಆದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೆಂದರೆ ತಕ್ಷಣ ನಮಗೆ ನೆನಪಾಗುವುದು ಇಂತವರು ಮಾತ್ರ. ಶತಮಾನಗಳು ಕಳೆದರೂ ಇಂತಹವರು ಸಮಾಜದಿಂದ ದೂರಿಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಉಪನ್ಯಾಸ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹಾಜರಿದ್ದ ಸಭಿಕರ ಕಣ್ಣನ್ನು ಸ್ವಾಮಿಜೀಗಳು ತೆರೆಸಿದರು.
ಹಾಗೇಯೇ ಸ್ವಾಮಿಜೀಯವರು ಮುಖ್ಯ ಅಂಶದತ್ತ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು, ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯವನ್ನು ಬೇರೆಯವರೂ ಬೆಳೆಯಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಮಯವನ್ನು ವಿನಿಯೋಗಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಬೇರೆಯವರೂ ಬೆಳೆಯಬಾರದು ಎಂದು ವಿನಿಯೋಗಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಭಾಗವನ್ನು ನಾವು ಬೆಳೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಬಳಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಕ್ಸಸ್ ಎಲ್ಲಿ ತಾನೇ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಜನಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಗಲ್ಲ ಎಂದು ಕುಟುಕಿದರು.
ಇಷ್ಟಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಳೆ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಪಯಣ ಬೆಳೆಸಿದೆ. ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸ್ವಾಮಿಜೀಗಳ ಆ ಉಪನ್ಯಾಸವು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಆಲೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಆ ಮಾತು ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಹುದ್ದೆ, ಲಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಬಳ, ಕಾರು, ಸೈಟು, ಜಮೀನು ಸಂಪಾದಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಶ್ರೇಷ್ಟ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಸಕ್ಸಸ್ ನ ತುತ್ತ ತುದಿಗೆ ತಲುಪಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆವೆಂದು ತೇಲಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಗೆ, ಮಾಡಿದ್ದು ಸಾಧನೆಯೇ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಸಕ್ಸಸ್ ನ ಒಂದು ಭಾಗವಷ್ಟೇ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವಷ್ಟಿಗೇ ಜೀವನವೇ ಮುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ. ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲೇ ಜೀವನ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ.
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಕ್ಸಸ್ ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಏನೇನೋ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರು ಸಕ್ಸಸ್ ಅನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಾವು ಬೆಳೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಯಾರು ಯಾರಿಗೋ ಕಷ್ಟ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಯಾರ ಯಾರ ಮೇಲೋ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಬೆಳೆಯದಂಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಅಸೂಹೆ, ಅಹಂಕಾರ ತಲೆ ತುಂಬ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ ಅದನ್ನೇ ಸಕ್ಸಸ್ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿ ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ. 
ಒಂದಂತು ಸತ್ಯ ಸ್ವಾಮಿಜೀಯ ಮಾತಿನಂತೆ ಸಕಸ್ಸ್ ಎಂದರೆ ಹಣ, ವಸ್ತು, ಅಧಿಕಾರ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಮೀರಿದ ಕಲ್ಪನೆ. ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಯಾವಾಗ ಒಳ್ಳೆದು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ, ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನೋಡಿ ಗೌರವ, ಪ್ರೀತಿ ಕೊಡಲು ಒಂದಿಬ್ಬರಾದರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದೇ ಸಕ್ಸಸ್. ಡಿಕ್ಷನರಿ, ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚ್ ಇಂಜಿನಲ್ಲೂ ಹುಡುಕುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಸಕ್ಸಸ್ ಗೆ  ಶಾರ್ಟ್ ಕಟ್ಟಂತು ಇಲ್ಲ.

ಭಾನುವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 7, 2019

ಮಾತಿನ ಮೌಲ್ಯ - ಅಮೂಲ್ಯ..



  ⏩ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ 

ಒಂದು ಗಮನಾರ್ಹ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಇಂದು ನಾವು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ, ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಬೆಳೆದಿದ್ದೇವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಬೆರಳತುದಿಯಲ್ಲೇ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅದ್ಬುತ ಅವಕಾಶ ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಮೂಲಕ ಒದಗಿ ಬಂದಿದೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಪೋನ್, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಗಳಂತು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕನ್ನೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿವೆ.
ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಟ್ವಿಟರ್, ಇನ್ಸ್ಟ್ರಾಗ್ರಾಮ್, ಟೆಲಿಗ್ರಾಮ್ ಮುಂತಾದ ಆಪ್ ಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಸಂವಹನ ನಡೆಸುವ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ವಾಟ್ಸಾಪ್ ವಿಡಿಯೋ ಕಾಲಿಂಗ್, ಸ್ಕೈಪ್ ಆಪ್ ಮೂಲಕ ಬೇರೆ ದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೂ ವಿಡಿಯೋ ಚಾಟ್ ಮಾಡುವ ಅನುಕೂಲವಿದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ದೂರದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಹಿತಿ ತಿಳಿಸಬೇಕಿದ್ದರೆ ಇದ್ದದ್ದು ಪತ್ರ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾತ್ರ. ಇನ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಅಥವಾ ಪೋಸ್ಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಗಳ ಮೂಲಕ ಪತ್ರ ಬರೆದು ನಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಆಪ್ತರಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಇಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸಂವಹನ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಪರ್ಯಾಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದೆ. 
ಸಂವಹನ ಮಾಡುವ ಮಾರ್ಗಗಳು, ವಿಧಾನಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿವೆ. ಕಲ್ಪನೆಗೂ ಮೀರಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂವಹನ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಜನರ ಚಿತ್ರಣವೂ ಬದಲಾಗಿದೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ಎಲ್ಲಿ, ಏನು, ಹೇಗೆ? ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂಬ ಪರಿಜ್ಞಾನವು ಇಲ್ಲದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಂದು ಸರ್ವೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ ಶೇ.60ರಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಸಂವಹನ ಕೌಶಲ್ಯ (ಮಾತುಗಾರಿಕೆ)ದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಿಂದುಳಿದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ವರದಿ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ವರದಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ ಜನ ಬಳಸುವ ಪದಗಳು ಬಹಳ ನಿಷ್ಕಿಯ ಹಾಗೂ ಅಸಂಬದ್ದ ಅಂಶಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ.
ಒಂದು ಬಾರಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ತಿರುಪತಿ ಬಳಿಯಿರುವ ಪೊಲೀಸ್ ತರಬೇತಿ ಅಕಾಡೆಮಿ ಒಂದಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಮ ಫಲಕ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಈಗಿತ್ತು ಮನಿಷಿನಿ ಬದುಕಿಂಚೇದಿ ನೋಟಿತೊ ಪಿಲ್ಚೆ ಶ್ವಾಸ, ಅಯ್ತೆ ಮಂಚಿ ಮನಿಷಿಗಾ ಬದುಕಿಂಚೇದಿ ಮಾತ್ರಂ ನೋಟಿನುಂಡಿ ವಚ್ಚೆ ಮಾಟ (ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಬದುಕಿಸುವುದು ಉಸಿರಾಟ, ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಬದುಕಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದ ಬರುವ ಮಾತು) ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು. ಎಂತಹ  ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ಮಾತಿದು. ಆ ತರಬೇತಿ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುವ ಟ್ರೈನಿ ಪೊಲೀಸರು ಸಂವಹನ ಕೌಶಲ್ಯ ಬಗ್ಗೆ ತುಸು ಹೆಚ್ಚು ಮುತುವರ್ಜಿ ಕೊಡಲಿ ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಆ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಒಳಗೆ ಇಂತಹ ಹತ್ತಾರು ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಸಾರುವ ನಾಮ ಫಲಕಗಳನ್ನು ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. 
ನಮ್ಮ ದೇಶದ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಡಾ.ಎ.ಪಿ.ಜೆ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಅವರು, ಕಾಲೇಜೊಂದರಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಗುರಿ ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಸಂವಹನಕಾರನಾಗಿರಲೇ ಬೇಕು. ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಭೇಟಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಲವು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆಯುವ, ಎದುರಿಸುವ ಅಸ್ತ್ರವೆಂದರೆ ಮಾತುಗಾರಿಕೆ ಮಾತ್ರ. ನಾವು ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾದರಂತು ಸಾಧನೆ ಹಾದಿಯ ನಮ್ಮಿಂದ ಬಲು ದೂರ ಕ್ರಮಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಅವರು ಸಂವಹನ ಕೌಶಲ್ಯದ ಅಗತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದರು. 
ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ನಾವು ಸಮಾಜ ಜೀವಿಗಳು. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ನೆರೆ ಹೊರೆಯವರು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಬಂಧುಗಳು ಕೂಡ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂತವರ ಜೊತೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾಂದ್ಯವ ಬೆಳೆಸುವುದು ತೀರ ಅನಿವಾರ್ಯವು ಹೌದು. ಅವರ ಜೊತೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕುವುದು ಸಂವಹನ. ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಡವಿದರೆ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಬಿರುಕುಬಿಟ್ಟು ವಿಶ್ವಾಸ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. 
ಆತ ವ್ಯಾಪರಸ್ಥನಾಗಲಿ, ಸರಕಾರಿ ನೌಕರನಾಗಲಿ, ಖಾಸಗಿ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವವನಾಗಲಿ, ಕಾರ್ಮಿಕ, ರೈತ, ಕೂಲಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದರೂ ಸಂವಹನ ಕೌಶಲ್ಯ (ಮಾತುಗಾರಿಕೆ) ವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಬಹುಃಶ ಸಂವಹನ ಕೌಶಲ್ಯ ಇಲ್ಲದೇ ಜೀವನ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಉದಾಹರಿಸಲು ಕೂಡ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರವು ಇಲ್ಲ, ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಮಹತ್ವ ಇದೆ. 
ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಮಾತಿನ ಮೌಲ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಗಮನ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಂವಹನದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಳಜಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರೆಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊಂದಿದ್ದರೆಂದರೆ ಮಾತಿನ ಕುರಿತು ನೂರಾರು ಗಾದೆ, ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು ರಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. 
ಮಾತು ಬಲ್ಲವನಿಗೆ ಜಗಳವಿಲ್ಲ, ಊಟ ಬಲ್ಲವನಿಗೆ ರೋಗವಿಲ್ಲ. ಮಾತೇ ಮುತ್ತು, ಮಾತೇ ಮೃತ್ಯು. ಮಾತು ಮನೆ ಕೆಡಿಸಿತು, ತೂತು ಒಲೆ ಕೆಡಿಸಿತು. ಮಾತು ಆಡಿದರೆ ಹೋಯಿತು, ಮುತ್ತು ಒಡೆದರೆ ಹೋಯಿತು, ಹೀಗೆ ಒಂದೇ ಎರಡೇ  ನೂರಾರು ನುಡಿಗಟ್ಟು, ಗಾದೆ ಮಾತುಗಳು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿವೆ. ಮಾತು ಬಲ್ಲವನಿಗೆ ಜಗಳವಿಲ್ಲ, ಊಟ ಬಲ್ಲವನಿಗೆ ರೋಗವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಮಾತಿನಂತೆ  ಸರಿಯಾಗಿ, ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಕೌಶಲ್ಯವಿದ್ದವರಿಗೆ ಜಗಳವೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬರುವುದು ಸಂವಹನದಲ್ಲಿನ ಲೋಪಗಳಿಂದ, ಮಾತಿನ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದವರಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ.  

ಮಾತು ಆಡಿದರೆ ಹೋಯಿತು ಮುತ್ತು ಹೊಡೆದರೆ ಹೋಯಿತು ಎಂಬಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರ  ಹೋದ ಪದ ಯಾರನ್ನು ತಲುಪಬೇಕು ಅವರನ್ನು ತಲುಪಿದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಪರಿಣಾಮವಾದರೂ ಬೀರಬಹುದು. ಒಂದು ಬಾರಿ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಟ ಪದ ವಾಪಸ್ ಪಡೆಯಲು ಖಂಡಿತಾ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಅಥವಾ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಯಾವ ಪರಿಣಾಮವಾದರೂ ಬೀರಬಹುದು. 
ಬಹುಃಶ ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಮಾತಿನ ಬಗ್ಗೆ ರಚಿಸಿದ್ದ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯು ಮಾತಿನ ಮಹತ್ವ ಅರಿತು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲಿ. ಸಂವಹನ ಕೌಶಲ್ಯ ವೃದ್ದಿಸಿಕೊಂಡು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಜೀವನ ನಡೆಸಲಿ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ, ಆದರೆ ಆ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವರು ಇಂದು ಬಹಳ ವಿರಳ ಎಂಬುವುದು ವಾಸ್ತವ. 
ಈ ಮಾತಿಗೆ ಎಂತಹ ಅದ್ಬುತ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂದರೆ, ಇದು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಸೇರಿಸುವ ಮತ್ತು ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಯಾಮಾರಿದರೂ ನಮ್ಮಿಂದ ಅದೇ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ತುಂಬ ದೂರಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿಬಿಡುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ತಮ್ಮ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನು, ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು, ತಮ್ಮ ಸಹದ್ಯೋಗಿ, ಸಹಪಾಠಿಗಳನ್ನು ತಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ದೂರಿ ಸರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕಾರಣ ಸಂವಹನದಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸಿದ ನೂನ್ಯತೆ ಹಾಗೂ ಮಾತಿನ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿತ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು. ನಮ್ಮಿಂದ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮುರಿದು ಬಿದ್ದಿರುತ್ತವೆ. ಅವನ್ನು ಮತ್ತೆಂದು ಜೋಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಡ್ಯಾಮೇಜ್ ಆಗಿ ಹೋಗಿರುತ್ತವೆ.
ಖ್ಯಾತ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಪೀಟರ್ ಡ್ರುಕ್ಕರ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ನಿಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಗೊತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ ಹಾಗೆಯೇ ಅದನ್ನು ನೀವು ಹೇಗೆ ಇತರರಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತೀರಿ ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಅವರ ಮಾತಿನ ಒಳಾರ್ಥವೆಂದರೆ ನೀವು ತುಂಬ ಬುದ್ದಿವಂತರು, ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಗಿಸಿ ಕುಡಿದಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೆ ನಾಲ್ಕು ಜನರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಮಾತನಾಡುವ ಕೌಶಲ್ಯ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನೀವು ಬುದ್ದಿವಂತರೆಂದು ಹೇಗೆ ಇತರರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ? ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ವಿಚಾರ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ತಲುಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಪೀಟರ್ ಡ್ರುಕ್ಕರ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮ್ಮಿತ್ತ ಮುಳಬಾಗಿಲುವಿನತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯೆ ವಿರುಪಾಕ್ಷಿ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿ ಇದೆ. ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ದೇಗುಲವೊಂದಿದೆ. ಹಾಗೆ ದೇವರ ದರ್ಶನ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು ಒಳಗೆ ಹೋದೆ. ದೇವಾಲಯದ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಿದೆ, ಆ ಶಾಲೆಯ ಮುಂದೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿ ಬಹುಃಶ 4ನೇ ತರಗತಿ ಇರಬಹುದು. ಆತ ನನ್ನ ಹಿಂದೆಯೇ ದೇಗುಲದ ಒಳಗೆ ಬಂದ. ಬನ್ನಿ ಸಾರ್ ದೇಗುಲ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ, ನೋಡಿ ಸಾರ್ ಇದು ಮುಖ್ಯ ದೇಗುಲ, ಇದು ಕಲ್ಯಾಣಿ ಎಂದು ಮತ್ತಿತರ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದ. ನಂತರ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡಲು ಹೋದಾಗ ಆ ಹುಡುಗ ಬಂದು ಹಣ ಕೊಡಿ ಎಂದ. ನಾನು ಏಕೆ ಎಂದೇ? ಸಾರ್ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ದೇವಾಲಯದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಲಿಲ್ಲವೇ ಎಂದ ನನಗೆ ಆಶ್ವರ್ಯ ಆಯಿತು. ಆ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಆತ ಕಲಿತಿದ್ದ ಮಾತಿನ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ಮೆಚ್ಚುವಂತದ್ದು. ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ಹಣ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಬಹುದೆಂದು ಆ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಆತ ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದ ಪರಿ ವಿಶೇಷವಾದದ್ದು.
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾತಿನ ಕೌಶಲ್ಯ ಬೆಳೆಯದಿರಲು ಮೂಲ ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹಾಗೂ ನಾವು ಬೆಳೆದ ಪರಿಸರ. ಪದವಿ, ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ಪಡೆದವರು ಕೂಡ ಸಂವಹನದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹಿಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳು, ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲು ಕೂಡ ಮುಜುಗರ, ಭಯ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಬ್ಬ, ಹೊಸಬರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಬೇಕಾದರೆ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಮುಜುಗರದ ಸನ್ನಿವೇಶ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವುದಾದರೂ ಕಚೇರಿಯ ಒಳಗೆ ಹೊಕ್ಕಬೇಕಾದರೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದವರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ಎಂಬ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೂಡ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಲ ಕ್ರಮೇಣ ಸಂವಹನದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿದ್ದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಹಿಂದೇ ಬೀಳ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ ಇಂದು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ರೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಬೆಳೆದು ಬರುವ ಈ ಭಯ, ಮುಜುಗರ ಎಂಬ ಅಂಶಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಂವಹನದಲ್ಲಿ ತೀರ ಹಿಂದುಳಿಯುಂತೆ ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭದಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕೈಚೆಲ್ಲಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಮಾತುಗಾರಿಕೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾದವರು ಕೆಳಹಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು ಜೀವನವೇ ಮುಗಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ನನಗನಿಸಿದ್ದಂಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸಾತ್ಮಕತೆ ಸಂವಹನ ಕೌಶಲ್ಯವಿರಬೇಕು. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಎದುರಿಗೆ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಂದರು ಆತನ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಬಡವ, ಶ್ರೀಮಂತ ಎಂದು ನೋಡದೆ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ ಅರೇ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ಏನಪ್ಪ ನಾನು ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದೇ ಈಗ ಆದರೂ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾನೆಂದು ಇಂತಹ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡಿಲ್ಲ, ನೋಡಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ನಾವು ಮಾತನಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬಂದರೆ ಅದರ ಅರ್ಥ ನಾವು ವಿಶ್ವಾಸಾತ್ಮಕ ಸಂವಹನಕಾರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. ಇದರ ಪ್ರತಿಫಲವೆಂಬಂತೆ ನಮ್ಮ ಎದುರಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಕೂಡ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಮಗೆ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗೌರವ, ಪ್ರೀತಿ ನೀಡುತ್ತಾನೆ.
ಯಾರನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣದೆ, ಅವಮಾನಿಸದೆ, ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಮಾತನಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಜನರ ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತಾಳೇ ಹಾಕುವುದು ನಮ್ಮ ಸಂವಹನ ಶೈಲಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ, ನಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದ ಬರುವ ಮಾತು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಹಿರಿಯರು.
ನಿಸರ್ಗವು ನಮಗೆ ಎರಡೂ ಕಿವಿ ಹಾಗೂ ಒಂದು ಬಾಯಿ ನೀಡಿರುವುದು ಎರಡು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ತಿಳಿದು, ಒಂದು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಎಂದು ಖ್ಯಾತ ವಿದ್ವಾಂಸರೊಬ್ಬರು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದರರ್ಥ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡಬಾರದು. ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿ ನಮ್ಮ ಗೌರವಕ್ಕೆ ನಾವೇ ಧಕ್ಕೆ ಉಂಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದೇ ಲೇಸು.
ಯಾರಿಗೂ, ಎಂದಿಗೂ ಅವಮಾನ, ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವ ಪರಿಪಾಠ ಇರಲೇ ಬಾರದು. ಇದ್ದರಂತು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮೈಮೇಲೆ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರೋಪೆಷನಲ್ ಲೈಪ್ ಮತ್ತು ಪರ್ಸನಲ್ ಲೈಪ್ ಎರಡಲ್ಲೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹತ್ತಿರದವರನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕುತ್ತದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದ ಒಂದು ಪದ ಆಚೆ ಬರುವ ಮುಂಚೆ ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಿದೆ. ಸಂದರ್ಭ, ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಮಾತಿನ ಶೈಲಿ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಬೇಕು. ಆಗ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿ ಸುಗಮವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾತಿನ ಮೌಲ್ಯ ಅಮೂಲ್ಯ ಎಂದು ಮನಗಾಣಬೇಕಿದೆ.     

ಭಾನುವಾರ, ಡಿಸೆಂಬರ್ 30, 2018

ಕೆ.ಜಿ.ಎಫ್ ನಗರದ ಮನ ಕರಗಿಸುವ ಕಥೆ..

  ⏭ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಇತ್ತಿಚೀಗೆ ತಾನೇ ಚಿತ್ರನಟ ಯಶ್ ಅಭಿನಯದ ಕೆ.ಜಿ.ಎಫ್ ಚಿತ್ರ ಕನ್ನಡ, ತೆಲುಗು,  ಹಿಂದಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಬಹುಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಏಕ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿದೆ. ಕನ್ನಡದ ಬಹುಬೇಡಿಕೆಯ ಮತ್ತು ಜನಪ್ರಿಯ ನಟರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಯಶ್ ಅಭಿನಯದ ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿತ್ರ ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಕಾತುರದಿಂದ ಕಾದಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೂ ಚಿತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕೆಜಿಎಫ್ ಎಂಬ ಚಿತ್ರದ ಟೈಟಲ್ ನಮ್ಮ ಕೋಲಾರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಭಾಗವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಹಾಗೂ ಕೆಜಿಎಫ್ ನ ಹಲವು ದೃಶ್ಯಗಳು ಕೆಜಿಎಫ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ನನಗೂ ಚಿತ್ರ ವೀಕ್ಷಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು. 
ಮೊನ್ನೆ ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ ನಂತರ ಹಲವು ಸಂಗತಿಗಳು ನೆನಪಾದವು. ಚಿತ್ರದ ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯ ಭೀಕರತೆಯ ದೃಶ್ಯಗಳು ಮನಕಲುಕುವಂತಿತ್ತು. ಅಮಾಯಕರನ್ನು ಕರೆತಂದು ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯ ವೃತ್ತಿಗೆ ತಳ್ಳಿ ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡದೆ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ನೀಡುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸು ಕರಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೂ ಚಿತ್ರದ ಹಿರೋ ಯಶ್ , ಗರುಡ ಎಂಬ ವಿಲನ್ ನನ್ನು ಕೊಂದು ಅಮಾಯಕರನ್ನು ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಎಂಬ ಕೂಪದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. 
ನನಗನಿಸಿದ್ದು ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೆನೋ ನಟ ಯಶ್ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯ ವೃತ್ತಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಅಮಾಯಕರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ಹೊಸ ಜೀವನ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿತ್ರ ತೆರೆಮೆಲೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಕೆಜಿಎಫ್ ಎಂಬ ಪ್ರದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಚರ್ಚಿತವಾಗತೊಡಗಿದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿಯು ಕೋಲಾರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರಾಗಿ ದುಡಿದು ಬೆವರು ಹರಿಸಿದ ಮತ್ತು ನಗರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಜನ ಮಾತ್ರ ಇಂದಿಗೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ನರಕಯಾತನೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಇಂದಿಗೂ ಈ ಭಾಗದ ಜನ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುವುದು ವಾಸ್ತವ.
ಒಂದು ಬಾರಿ ನಮ್ಮ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಡಾ.ಬಿ.ಆರ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ನಿಗಮದ ಯೋಜನೆಯೊಂದರ ಪಲಾನುಭವಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ತರಬೇತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಕೆಜಿಎಫ್ ಮೂಲದ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ತಮಾಷೆಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಏನಪ್ಪಾ ಚಿನ್ನದ ನಾಡು ಕೆಜಿಎಫ್ ಭಾಗದಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ.. ಬರುವಾಗ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಚಿನ್ನವನ್ನು ತಂದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಶಕ್ತಿವಂತನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಆತ ಅಯ್ಯೋ ಸುಮ್ಮನಿರಿ ಸಾರ್ ಹೆಸರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಚಿನ್ನದ ನಾಡು ಕೆಜಿಎಫ್ ನಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಬದುಕು ಮಾತ್ರ ಚಿನ್ನದ ತರ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡ. ಇದು ಆತನೊಬ್ಬನ ಕಥೆಯಲ್ಲ , ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಬಹುತೇಕರ ಕಥೆ ಅದೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬಹುತೇಕರು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಿಂದುಳಿದಿದ್ದರು.
ಜಿಲ್ಲಾ ಕೇಂದ್ರ ಕೋಲಾರದಿಂದ 30 ಕಿ.ಮೀ ದೂರವಿರುವ ಕೆಜಿಎಫ್ ಪ್ರದೇಶವು ಹಲವು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶ, ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಸ್ಥಳ. ಹೊಸದಾಗಿ ಕೆಜಿಎಫ್ ತಾಲೂಕು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ರಚನೆಗೊಂಡಿದೆ. ಈ ಹಿಂದೆ ಬಂಗಾರಪೇಟೆ ತಾಲೂಕಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶದ ಚಿತ್ತೂರು ಹಾಗೂ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಗಡಿಗೆ ಹೊಂದುಕೊಂಡಿದೆ. ಅಧಿಕೃತ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ತಮಿಳು ಹಾಗೂ ತೆಲುಗು ಮಾತನಾಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಅಧಿಕವಿದೆ. ಕೆಜಿಎಫ್ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ ಈ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಎಸ್.ಪಿ (ಪೊಲೀಸ್ ವರಿಷ್ಠಾಧಿಕಾರಿ) ನೇಮಕ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಕೋಲಾರಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಎಸ್ಪಿ ಇದ್ದರೆ, ಕೆಜಿಎಫ್ಗೆ ಒಬ್ಬ ಎಸ್ಪಿ ಇದ್ದರು. ಕೆಜಿಎಫ್ ನಗರ ಒಂದರಲ್ಲೇ ಹಲವು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗಳು ಆರಂಭಿಸಲಾಗಿತ್ತು.  
ಪ್ರಪಂಚದ ಅತ್ಯಂತ ಆಳದ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಗಳ ಪೈಕಿ ಕೆಜಿಎಫ್ ಕೂಡ ಒಂದು. ಸರಕಾರದ ಅಧಿಕೃತ ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ 1880ರ ಪೂರ್ವದಲ್ಲೇ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತಜ್ಞನಾಗಿದ ಲಂಡನ್ ಮೂಲದ ಜಾನ್ ಟೇಲರ್ ಕೆಜಿಎಫ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಅದಿರು ಇರುವುದನ್ನು ಶೋಧಿಸಿ ಗಣಿ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದ. ಜಾನ್ ಟೇಲರ್ ಕೆಜಿಎಫ್ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದ. 
ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ 1880ರಲ್ಲೇ ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ 3.37 ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಅದಿರನ್ನು ಹೊರೆತೆಗೆದು ಪ್ರತಿ ಟನ್ನಿಗೆ 18.5 ಗ್ರಾಂ ಚಿನ್ನವನ್ನು ಹೊರೆ ತೆಗೆಯಲಾಯಿತು. ಒಟ್ಟು 620 ಕಿಲೋ ಗ್ರಾಂ ಚಿನ್ನ ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಮೈಸೂರು ಸರಕಾರದ ಮನವಿಯಂತೆ ಕೆಜಿಎಫ್ ಗಣಿ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು 1956ರಲ್ಲಿ
ರಾಷ್ಟ್ರೀಕರಣಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. 
ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದವರು ಎಸ್.ನಿಜಲಿಂಗಪ್ಪನವರು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಕರಣಗೊಂಡ ನಂತರ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ಬಿ.ಜಿ.ಎಂ.ಎಲ್ (ಭಾರತ್ ಗೋಲ್ಡ್ ಮೈನ್ಸ್ ಲಿಮಿಟೆಡ್) ಎಂದು ಕೆಜಿಎಫ್ ಗಣಿ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೆಸರು ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಕೆಜಿಎಫ್ ಗಣಿ ಪ್ರದೇಶ ರಾಷ್ಟ್ರೀಕರಣಗೊಂಡಾಗ 13 ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರ್ಮಿಕರು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಅಂದಿನ ಮೈಸೂರು ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಕರಣಗೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ವರಮಾನ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಸರಕಾರದ ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ 25 ಕೋಟಿ ರಾಜಧನ (ರಾಯಲ್ಟಿ) ಸೇರಿದಂತೆ ನೇರ ಹಾಗೂ ಪರೋಕ್ಷ ತೆರಿಗೆಗಳ ಮೂಲಕ ಕೆಜಿಎಫ್ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯು ಸಾಕಷ್ಟು ಲಾಭ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.
ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ನಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸಂಸ್ಕರಣಾ ವೆಚ್ಚವೇ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಯಲ್ಲಿ ಏಪ್ರಿಲ್ 2000ನೇ ಇಸವಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಿತು. 1980ನೇ ಇಸವಿಗೆ ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿ ಪ್ರದೇಶ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ 100 ವರ್ಷಗಳಾಗಿತ್ತು.
ಕೆಜಿಎಫ್ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ 1902 ಜೂನ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಮಂಡ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಶಿವನಸಮುದ್ರದ ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನಾ ಘಟಕದಿಂದ ಕೆಜಿಎಫ್ ನಗರಕ್ಕೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಪೂರೈಕೆ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ರೈಲ್ವೆ ಸಂಪರ್ಕವು ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಈಗಲೂ  ಕೆಜಿಎಫ್ ನಗರದ ಸುತ್ತ ಗಣಿಕಾರಿಕೆಯಿಂದ ಹೊರೆತೆಗೆದ ಸೈನೆಡ್ ದಿಬ್ಬ ಹಾಗೂ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಗೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಯಂತ್ರೋಪಕರಣಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.
ಕೆಜಿಎಫ್ ನಗರದ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಪಾತ್ರವಿದ್ದರಿಂದ ರಾಬರ್ಟ್ ಸನ್ ಪೇಟ್, ಆಂಡ್ಯರ್ ಸನ್ ಪೇಟ್, ಚಾಂಪಿಯನ್ ರೀಫ್, ಕೋರಮಂಡಲ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಮುಂತಾದ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮೂಲದ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ನಗರಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ.
ಕೆಜಿಎಫ್ ಅನ್ನು ಮಿನಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಎಂದು ಕೂಡ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕಾರಣ ಕೆಜಿಎಫ್ ನಲ್ಲಿ ಇರುವಷ್ಟು ಚರ್ಚ್ ಗಳು ದೇಶದ ಬೇರ್ಯಾವುದೇ ಭಾಗದಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿರುವ ರೋಮನ್ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್, ಪ್ರೊಟೊಸ್ಟಂಟ್, ಲೋಥರಿಸ್, ಬಿಂದಗೋಸ್ತ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಮುಂತಾದ ಪಂಗಡಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರಿದ್ದು, ಕನ್ನಡ, ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು ಸೇರಿಂದತೆ ಹಲವು ಭಾಷೆಗಳ ಚರ್ಚ್ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ.
ಕೆಜಿಎಫ್ ಪ್ರದೇಶವು ದೇಶದ ಖಜಾನೆಗೆ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಹಣವನ್ನು ಚಿನ್ನದ ನಿಕ್ಷೇಪಗಳ ಮೂಲಕ ನೀಡಿದೆ. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲೇ ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿ ಹೆಸರುಗಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಹೆಸರು ತಂದುಕೊಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದೆ. 
ವಿಪರ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರಾಗಿ ದುಡಿದ ಸಾವಿರಾರು ಕಾಮರ್ಿಕರ ಬದುಕು ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ಹಸನಾಗಿಲ್ಲ. ಕಾರ್ಮಿಕರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಬಹುತೇಕರು ತಮಿಳುನಾಡು ಮತ್ತು ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ಮೂಲದ ಶೋಷಿತ (ದಲಿತ) ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರು.  
ನಷ್ಟದ ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಥಗಿತ ಮಾಡಿದ ಪರಿಣಾಮ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಉದ್ಯೋಗ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಯಿತು. ಕಾರ್ಮಿಕರಾಗಿ ನಿವೃತ್ತಿ ನಂತರ ಬರಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಸವಲತ್ತುಗಳು ಸರಕಾರದಿಂದ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾರ್ಮಿಕರು ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದರು ಹಲವರಿಗೆ ಇನ್ನು ನ್ಯಾಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ದೇಶಕ್ಕೆ ಚಿನ್ನ ಕೊಟ್ಟ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮಾತ್ರ ಬಡತನದಲ್ಲೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ಕಾರ್ಮಿಕರು
ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿದ್ಯಾಬ್ಯಾಸ ಕೊಡಿಸಲು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಸ್ವಂತ ಮನೆಯ ಕನಸನ್ನು ಕೂಡ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಸ್ಥಿತಿ. ಎಷ್ಟೋ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಆಳವಾದ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಪರಿಣಾಮ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪೀಡಿತರಾದರು. ಆದರೂ ಯಾವ ಸರಕಾರಗಳು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.
ಕೆಜಿಎಫ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಡೆ ಕೊಳಚೆ ಪ್ರದೇಶ ಕಾಣಬಹುದು. ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ಸಣ್ಣ, ಪುಟ್ಟ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೇ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರಾಗಿ ದುಡಿದ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಕೆಜಿಎಫ್ ನ ಬಹುಪಾಲು ಜನ ಉದ್ಯೋಗಹರಿಸಿ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವು ರೈಲಿನ ಮೂಲಕ ಬೆಂಗಳೂರು ಬಂದು ಹೋಗುವ ಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ. ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕಾರ್ಖಾನೆ, ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ಸ್, ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಜಿಎಫ್ ಪ್ರದೇಶದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೀರಾವರಿ ಮೂಲ ಕಡಿಮೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಕೃಷಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಮಧ್ಯಮ, ಬೃಹತ್ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ನಿರುದ್ಯೋಗ ಸಮಸ್ಯೆ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ. ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗೂ ತತ್ವಾರ ಇಲ್ಲಿ ಜಾಸ್ತಿ. ನಗರದಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ಬಡತನ ರೇಖೆಗಿಂತ ಕೆಳಗೆ ಇರುವವರು. ನಗರವು ವಾಣಿಜ್ಯ ವಹಿವಾಟಿನಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಬೆಳೆದಿದ್ದರು ಮೂಲಭೂತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಿಂದುಳಿದಿದೆ.
ಪ್ರತಿ ಸರಕಾರವು, ಈ ಭಾಗದಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುವ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಕೆಜಿಎಫ್ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವೆರಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಲಾಭ ಕೆಜಿಎಫ್ ಭಾಗದವರಿಗೆ ಆಗಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳಲ್ಲೇ ಕೆಜಿಎಫ್ ಜನ ತೃಪ್ತಿಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತದ್ದಾಗಿದೆ. ಚುನಾವಣೆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕೆಜಿಎಫ್ ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೆಜಿಎಫ್ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೆನೋ ಅಲ್ಲಿನ ಗಣಿ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ನಟ ಯಶ್ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರಾಗಿ ದುಡಿದು ಬದುಕನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ಅವರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಯಾರು ಬರುತ್ತಾರೋ..?              

ಸೋಮವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 26, 2018

ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ "ಹೈಟೆಕ್", ಸಂಬಂಧಗಳು "ಕಟ್"

           ⏭ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಮೊನ್ನೆ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ಗೊಂದು ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಮೆಸೇಜ್ ಬಂತು. ಅದನ್ನು ಒಪೇನ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನ ಕಾಲೇಜು ಸ್ನೇಹಿತನ ಮದುವೆಯ ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆಯದು. ಆತನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿತ್ತು. ಈಗ ಮದುವೆಗೆ ಬರುವಂತೆ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಮೆಸೇಜ್ ಹಾಕಿದ್ದ. ಕೂಡಲೇ ನನ್ನ ಮತ್ತಿಬ್ಬರ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವರು ಕೂಡ ನಮಗೂ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯ ಲಗ್ನ ಪತ್ರಿಕೆ ಬಂದಿದೆ ಎಂದರು.   
ಇಂದು ಯಾರಿಗೂ ಪುರುಸೊತ್ತು ಇರಲ್ಲ. ಒತ್ತಡ ಜೀವನದ ನಡುವೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮದುವೆಯ ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆ ಕೊಡುವುದು ಕಷ್ಟ. ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ ಮೊಬೈಲ್ ಗೊಂದು ಕರೆ ಮಾಡಿ ಹೇಳುವುದಾದರೂ ಬೇಡವೇ.. ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸಿದ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಮದುವೆಗೆ  ಹೋಗುವುದೇ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ತಳಮಳ.
ನಿಜ ಇಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಾದ ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಟ್ವಿಟರ್, ಗೂಗಲ್ ಫ್ಲಸ್, ಸ್ಕೈಪ್, ಯ್ಯೂಟುಬ್, ಲಿಂಕ್ಡ್ ಇನ್, ಇನ್ಸ್ಟ್ರಾ ಗ್ರಾಮ್, ಮತ್ತಿತರವುಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯನ ವರ್ತನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಲ್ಲದ ಬದುಕನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. 
ಆತ ಶಿಕ್ಷಕ, ರೈತ, ವ್ಯಾಪಾರಿ, ರಾಜಕಾರಣಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ತಮಗೆ ಇಷ್ಟವಿದೆಯೋ, ಇಲ್ಲವೋ ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಾಗೂ ವೃತ್ತಿಪರ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳತ್ತ ಚಿತ್ತ ಹರಿಸುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎಂಬ ವಾತಾವರಣ ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ.  
ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶದ ಕಡಪ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಗ್ರಾಮವೊಂದಕ್ಕೆ ತೆರಳಲು ರಸ್ತೆ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಗ್ರಾಮದ ಮಾರ್ಗದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಲು ಕೆರೆಯ ಬಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕುರಿ ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನನ್ನು ಏನಪ್ಪ ಈ ರಸ್ತೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದಿದ್ದೆ ತಡ (ಆತ ಸ್ವಾಮಿ ನೀಬಾದ ನೀದಿ ಅರ್ಧಗಂಟನಿಂಕ ಮೊಬೈಲ್ ನೆಟ್ ವರ್ಕ್ ಲೇದು. ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಮೆಸೇಜ್ ಚೇಸೆಕಿ ಕಾವಡಂಲೇದು ನೇನು ಎವರಕಿ ಚೆಪ್ಪಾಲಿ, ಗೂಗಲ್ ಮ್ಯಾಪ್ ಉಂದಿಕದಾ ಆನ್ ಚೇಯಿ ಎಂದ) ಆತನಿಗೆ ಕುರಿ ಮೇಯಿಸುವ ಚಿಂತೆಗಿಂತ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ನೋವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಯಿತು ಈ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಮಾನವರ ಮೇರೆ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೀರುತ್ತಿದೆ ಎಂದು..
ಅದು ನನ್ನ ಪಿ.ಯು ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳು, ಆಗಿನ್ನು ಮೊಬೈಲ್ ಪೋನ್ಗಳ ಹವಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರ ಬಳಿ ಮಾತ್ರ ಮೊಬೈಲ್ ಇತ್ತು. ಇದ್ದವರು ಬಳಿಯು ನೋಕಿಯಾ 1100 ಪೋನ್ ಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದ ಕಾಲವದು. ನನಗೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುವ ಹುಚ್ಚಿತ್ತು. ಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಕೋಲಾರ ದರ್ಶನ ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ದೂರು ದುಮ್ಮಾನ ಎಂಬ ಅಂಕಣವೊಂದಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವ ಅವಕಾಶವಿತ್ತು.   
ಒಂದು ದಿನ ಪೋಸ್ಟ್ ಆಫೀಸ್ಗೆ ಹೋಗಿ 2.50 ರೂ. ಕೊಟ್ಟು ಇನ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಅಂಚೆ ಪತ್ರವನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸಪುರ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಉದ್ಯಾನವನಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಉದ್ಯಾನವನವನ್ನು ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರು ನಿರ್ಮಿಸಿದರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಣ್ಣ ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆದು ಪೋಸ್ಟ್ ಡಬ್ಬಿಗೆ ಹಾಕಿದೆ. ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಅದೃಷ್ಟವೆಂಬಂತೆ, ದೂರುದುಮ್ಮಾನ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಲೇಖನವು ಪ್ರಕಟವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ವಾರಕ್ಕೊಂದರಂತೆ ಹಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಇನ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೇಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಮೊಬೈಲ್, ಇಮೇಲ್, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಬಂದ ಮೇಲೆ  ಲೇಟರ್ ಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಪರಿಪಾಠವೇ ನಿಂತಿದೆ.
ಆದರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ 50 ಪೈಸೆಯ ಪೋಸ್ಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಅಥವಾ 2.50 ರೂ ಇನ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೇಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಲೇಖನ ಬರೆದು ವಾರ ಪೂರ್ತಿ ಕಾದು ನನ್ನ ಲೇಖನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತೋ, ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪುಟಗಳ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವಸ್ಮರಣೀಯ ದಿನಗಳನ್ನು ಈ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕಸಿದು ಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಇಮೇಲ್ ಎಂಬ ಮೂರಕ್ಷರದ ಪದ ಲೇಟರ್ ಎಂಬ ಮೂರಕ್ಷರದ ಪದವನ್ನು ತಿಂದು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಂಚೆ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆದವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಅದರ ಜೊತೆಗಿನ ಅನುಬಂಧ ಎಂತಹವುದು ಅಂತಾ..
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಎಲ್ಲರೂ ದೇವರ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ, ಇಂದಿನ ದಿನ ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಿ, ಆತಂಕಗಳು ಬರದೆ ಇರಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವಾಗ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಅಂಕಣ ಬರಹ, ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿ, ದಿನ, ವಾರ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುವ ಮೂಲಕ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಬಹುತೇಕರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಈಗ ಹೇಗಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎದ್ದೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಯಾರು ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್, ಕಾಫಿ ಆಯ್ತ, ಶುಭ ಮುಂಜಾನೆ, ಟಿಫಿನ್ ಆಯ್ತ ಎಂಬ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಯಾರು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಗಮನಹರಿಸುವ ವಾಡಿಕೆ ಬಹುತೇಕರದ್ದು. ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಲೈಕ್, ಕಮೆಂಟ್ ಗಳು ಬಂದಿವೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಗೋಡೆ ತೆರೆದು ನೋಡಿದ ನಂತರವೇ ನೆನಪಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಣೆ. ಇಂದು ಬಹುತೇಕರು ದಿನದ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯವನ್ನು ಮೊಬೈಲ್, ಅಂತರ್ಜಾಲ, ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಬಳಕೆಗಾಗಿಯೇ ಮೀಸಲಿಡುತ್ತಿರುವುದು ಸತ್ಯ.
ನನಗೆ ಪರಿಚಯಸ್ಥರ ಮನೆಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಮಗುವೊಂದಿತ್ತು. ಊಟ ಮಾಡಲು ಬಹಳ ಹಠ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮಗುವಿನ ತಾಯಿ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಆನ್ ಮಾಡಿ ಯ್ಯೂಟುಬ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ರೈಮಿಂಗ್ಸ್ ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಮಗುವಿನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಮರುಕ್ಷಣ ಆ ಮಗು ಅಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಊಟ ತಿನ್ನಲು ಶುರು. 
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಗು ಊಟ ಮಾಡಲು ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ತಾಯಿ ಏನೆನೋ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಊಟ ಮಾಡಿಸಿದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ಜಸ್ಟ್ ಯ್ಯೂಟುಬ್ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು ಮಗುವಿನ ಅಳುವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಪ್ರೂ ಆಗಿದೆ. ಅಬ್ಬಾ ಎಂಥಾ ಕಾಲ ಬಂತು..
ಇನ್ನು ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪ್ಗಳು ಬಂದ ಮೇಲೆಂತೂ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದವರೆಗೂ ಹತ್ತು ಹಲವು ಗ್ರೂಪ್ ಗಳು. ಈ ಬಹುತೇಕ ಗ್ರೂಪ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್, ಗುಡ್ ನೈಟ್ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಸಂದೇಶಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಗ್ರೂಪ್ಗಳಂತು ಕೆಲವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಆನ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಗ್ರೂಪ್ ಗಳಿಂದ ನೂರಾರು ಮೆಸೇಜ್, ಚಿತ್ರ, ವಿಡಿಯೋ ಸಂದೇಶಗಳು ಮೊಬೈಲ್ ಗ್ಯಾಲರಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಓಪನ್ ಮಾಡಿ ಗಮನಿಸ ಬೇಕಾದರೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. 
ನನಗೆ ಪರಿಚಯವಿರುವ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಸರ, ಯಾಕೆ ಎಂದ್ರೆ ಮಗ, ಮಗಳು, ಹೆಂಡತಿ ಮೂರು ಜನ ಮೊಬೈಲ್ ಪೋನ್ನಲ್ಲಿ ಬ್ಯೂಸಿ. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡೋಣವೆಂದರೆ ಯಾರು ಕೈಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರವರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನ. ಹಾಳಾದು ಈ ಮೊಬೈಲ್ ಪೋನ್ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೇ ಮುರಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ನಿಜ ಈ ಮಾತು ಇಂದು ಬಹುತೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಕುಟುಂಬದವರು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂತು ಊಟ ಮಾಡುವ, ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುವ ಅಪರೂಪದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಈ ಮೊಬೈಲ್ ಪೋನ್, ಇಂಟರ್ ನೆಟ್, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕೈ ವಶ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿವೆ. 
ಮೊದಲೇ ಇಂದು ಒತ್ತಡದ ಮಧ್ಯೆ ಎಲ್ಲರ ಜೀವನ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಷ್ಟೊ ಇಷ್ಟೊ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕಬಳಿಸುತ್ತಿವೆ. ಇನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಪುರುಸೊತ್ತು ಎಲ್ಲಿದೆ ಹೇಳಿ ?
ಒಂದು ಸಮೀಕ್ಷೆ ಪ್ರಕಾರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಅತಿಯಾದ ಬಳಕೆ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅಂಶವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮನೆ ಮತ್ತು ಕಾಲೇಜು ಎರಡು ಪರಿಸರದಲ್ಲೂ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮೊಬೈಲ್ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಬಳಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ, ಓದುವಾಗ, ಆತ್ಮೀಯರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲು ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನಂತಹ ಆಪ್ಯ್ ಗಳನ್ನು ಬಳಸದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಅತ್ತ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದರೆ ಆ ಮಾಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಯುವಸಮೂಹ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.
ಯಾವುದೇ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರು ಕೇವಲ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾಗಳಲ್ಲೇ ಪರಿಚಯವಾದವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಮೋಸ ಹೋದವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದೆ. ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನಂತಹ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಮಾಯಕ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಜೀವನದ ಜೊತೆ ಚೆಲ್ಲಾಟ ಹಾಡುವ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗಳ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರುತ್ತಿರುವುದು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲ ತಾಣಗಳ ಸೈಡ್ ಎಫೆಕ್ಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಹೌದು ಈ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾಗಳಿಂದ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಬೈಕೊಂಡರು ಅವುಗಳ ಅಪರಿಮಿತ ಸೇವೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಗೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತರುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಈ ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಮಾಡಿದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಈ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಂತಹ ಆಪ್ ಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸ್ನೇಹಿತರ ಕಾರ್ಯ ಚಟುವಿಕೆಗಳು ನಮಗಾಗಲಿ, ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವ ಅವಕಾಶವೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಗೋಡೆಗೆ ತಗುಲಿ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟರೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಆ ಚಿತ್ರ, ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವ ಅವಕಾಶ ಇರುತ್ತದೆ. ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಹಿತಿ ತಲುಪಿಸುವ ಸುವರ್ಣಾವಕಾಶ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನಂತಹ ಮೆಸೆಂಜರ್ ಆಪ್ಗಳು ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟಿವೆ. 
ಇಂದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲೇ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆಯುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಹಲವರ ವೃತ್ತಿ ಬದುಕಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಈ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಪೂರಕವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ಅವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಾ ದೂರ ಸರಿದು ಬದುಕುವುದು ಕಷ್ಟ. ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸರಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಗಮನಸೆಳೆಯಲು ಅವರ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹಾಕಲು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ತುಂಬಾ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿವೆ.
ಹಾಗಾಂತ ಇವುಗಳನ್ನು ತೀರ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗಲ್ಲ. ಇರುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗ ಎಷ್ಟೋ ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಕೊಡಲಿ ಪೆಟ್ಟು ಕೊಡದ ಹಾಗೆ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸಿದರೆ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ತೀರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದರೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಮೃತವು ಅತಿಯಾದರೆ ವಿಷವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮಾತಿನಂತೆ ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವುಗಳನ್ನು ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳಿತು.
ಅದೆನೇ ಇರಲಿ ಕುಟುಂಬ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಂಬಂಧಿಕರ ಜೊತೆಗಿನ ಬಾಂಧವ್ಯ, ಆತ್ಮೀಯತೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲ ತಾಣಗಳ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ನಷ್ಟವಿಲ್ಲ. 
ಈಗೆ ಯಾರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಯವರು ತೋರಿಸಿದ್ದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಕಾರಣ ಆತನಿಗೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಅಕೌಂಟ್ ಇಲ್ಲವೆಂದು. ಅದೆಕ್ಕೆ ಹೇಳುವುದು ಇದು ಹೈಟೆಕ್ ಯುಗ. ಆದರೆ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮಾತ್ರ ಈ ಹೈಟೆಕ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ.

ಸೋಮವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 5, 2018

ಹೃದಯವನ್ನೇ ಕರಗಿಸುವ "ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿ"..

           ⏯ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ
     
ಮೊನ್ನೆ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಜೊತೆ ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ನಾನು ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ತನ್ನ ಮನದಾಳದ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡ. ನನಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಾನು ವೈದ್ಯ, ಇಂಜನಿಯರ್, ವಿಜ್ಞಾನಿ, ಐ.ಎ.ಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಅಭಿಲಾಷೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಈತ ಮಾತ್ರ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ.
ಗಮನಾರ್ಹ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಲು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಬಹಳ ಸೀಮಿತ ಜನ ಮಾತ್ರ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಮಾನ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಾರಣ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸದೃಡರಾಗುವುದು ಕಷ್ಟ ಹಾಗೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು  ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಈ ವೃತ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವರಿಗೆ ಬೇಸರವು ಇದೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕ ಎಂದರೆ ಬಡವ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇಂದಿಗೂ ಇದೆ. ಯುಜಿಸಿ ವೇತನ ಪಡೆಯುವ ಉಪನ್ಯಾಸಕರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ, ಫ್ರೌಡ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕರ ಸಂಬಳಗಳು ಇವತ್ತಿನ ಹಣದುಬ್ಬರದ ಮಧ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚೇನಲ್ಲ.
ಶಾಲೆಯ ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯು ನಾನು ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಮರುಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹಲವು ಅಂಶಗಳು ಹಾದು ಹೋದವು. ನನ್ನ ಜೀವನದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿದ್ದು ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕಿ. ನನ್ನ ಜೀವಮಾನಡಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಶಿಕ್ಷಕರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸರಕಾರಿ ಕಲಾ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಓದುವಾಗ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನ ಆಂಗ್ಲ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿಯಾಗಿದ್ದ ಚಂದ್ರ ಸೌಂದರಾಜ್ ಮೇಡಂ ಅವರು ನನ್ನ ಜೀವನದ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿದರು. ಕಾರಣ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಪದವಿ ತರಗತಿಯ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಕೆಲ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 
ಇದರಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ತರಗತಿಯ ಕೆಲ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮೇಡಂ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಮಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಚಂದ್ರ ಮೇಡಂ ಅವರು ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ರಜೆ ದಿನಗಳಂದು ಹಾಗೂ ತಮ್ಮ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸಗಳ ಮಧ್ಯೆಯು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸಾಹಿತ್ಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಭೋದಿಸಿ, ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. 
ಅದಾಗಲೇ ಮೇಡಂ ಅವರಿಗೆ ನಿವೃತ್ತಿಯ ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತು, ಆದರೂ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ನಮಗೆ ವಿಶೇಷ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದರು. ಮನೆಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ತಪ್ಪದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದ ಊಟ, ತಿಂಡಿಯನ್ನು ನಮಗೂ ಬಡಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮಾತೃ ವಾತ್ಸಾಲ್ಯವನ್ನು ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂದು ಚಂದ್ರ ಸೌಂದರಾಜ್ ಮೇಡಂ ಅವರ ಸಹಾಯವನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಲವು ಶಿಕ್ಷಕರು ಎಷ್ಟೋ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹಣೆಬರಹವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಲವರ ಬಾಳಿಗೆ ಬೆಳಕಾದ ಶಿಕ್ಷಕರ ಸೇವೆ ಅವಸ್ಮರಣೀಯ.
ನನಗೆ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿದೆ. ಕಾರಣ ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ ಇದೇ ತರಬೇತುದಾರ (ಶಿಕ್ಷಕ) ವೃತ್ತಿ. ಇಂದು ನಾನು ಸ್ವ ಉದ್ಯೋಗ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ತರಬೇತುದಾರ (ಶಿಕ್ಷಕ) ನಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈ ವೃತ್ತಿಗೆ ಬಂದು 2 ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಈ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯ ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠವು ಜೀವನದ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಕಲಿಯುವಂತದ್ದು.
ನನ್ನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದವರೆಗೂ ಓದಿದ್ದು ಸರಕಾರಿ ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜು (ಎರಡು ವರ್ಷ ಬಿಟ್ಟು). ನಾನು ಬೆಳೆದ ಪರಿಸರ ಕಾಣವೋ ಅಥವಾ ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ ಆಗಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಇದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಬೆರಳಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಸ್ನೇಹಿತರು. ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆಗೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದದೆ ತುಂಬಾ ವಿರಳ, ಶಾಲಾ ಬಿಟ್ಟರೆ ನೇರವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಶಾಲೆಯಲ್ಲೂ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದು ಕಡಿಮೆ. 
ನನಗೂ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ ನಾನು ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ನಿನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತೇನೆ, ದಯಮಾಡಿ ಮಾತಾಡಪ್ಪ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕೂರುತ್ತಿಯಾ ಮಾತಾಡದೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದ. ಎಲ್ಲಾ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ರಜೆ ಇದ್ದಾಗ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿ ಖುಷಿ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನು ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದೆ.
ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಅವಸ್ಮರಣೀಯ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚು ಜನರನ್ನು ಬೇಟಿಯಾಗುವ, ಅವರ ಆತ್ಮೀಯತೆಯನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವೃತ್ತಿಯಾವುದಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿ ಮಾತ್ರ. ನಾನು ತರಬೇತುದಾರನಾದ ನಂತರ ಹಲವರಿಗೆ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಭೋದಿಸುವ ಸದಾವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಜನರ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದೇ ಇದೇ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ನಾನೆಂದು ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೂಡ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳಾ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ನಾನು ಮುಜುಗರದ ಮನುಷ್ಯ. 
ಆದರೆ ನಾನು ತರಬೇತುದಾರ ವೃತ್ತಿಗೆ ಸೇರಿದ ನಂತರ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಆಗಿವೆ. ಇಂದು ಚಿಕ್ಕವರು, ದೊಡ್ಡವರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸದೆ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವ, ಅವರ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದು ಟೀಚರ್ ವೃತ್ತಿ.
ನಮಗೆ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಕಡಿಮೆ. ಇದ್ದವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಇನ್ನು ಕಡಿಮೆ. ಆದರೆ ಸಂಬಂಧಿಕರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಆತ್ಮೀಯರನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಕಳೆದ ನಮ್ಮ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಬಂದ ಹಲವು  ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳು ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಬರುವ ಕೆಲ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳ ಬದ್ದತೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಶ್ರಮ ವಹಿಸಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ವಿಧಾನ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಛಲ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರೆ ಅವರಲ್ಲಿನ ಕೌಶಲ್ಯವು ನನಗೂ ಆದರ್ಶವಾಗಿದೆ. 
ಹಲವು ಬಾರಿ ನಮ್ಮ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳು ಸ್ವ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೋ, ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಅವರ ಗ್ರಾಮಗಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅವರು ತೋರುವ ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ 6 ರಿಂದ 45 ದಿನಗಳ ಸೀಮಿತವಾದ ಸ್ವ ಉದ್ಯೋಗಧಾರಿತ ತರಬೇತಿಗಳು ನೀಡುತ್ತೇವೆ. ಇಷ್ಟು ಸೀಮಿತ ಅವಧಿಗೆ ಬಂದು ಹೋಗುವ  ನಾವು ಅವರ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ತೋರುವ ಆತ್ಮೀಯತೆಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಕಣ್ಣು ತೇವವಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಇವೆ. ಬೇಡ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ಕಾಫಿ, ಟೀ ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಮೊನ್ನೆ ಬಂಗಾರಪೇಟೆ ತಾಲೂಕಿನ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಗಡಿಗೆ ಹೊಂದುಕೊಂಡಿರುವ ಕುಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳು ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಎಳೆನೀರು ತಂದು ಕೊಟ್ಟು ತೋರಿದ ಕಾಳಜಿ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ. 
ಅವರು ಏನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕೊಡಬೇಕೆಂಬ ಮನಸ್ಸಿದೆಯಲ್ಲ ಆ ಅಂಶ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕರಗಿಸಿದೆ. ದೂರವಾಣಿ ಕರೆ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಹೇಗಿದ್ದೀರಾ ಸಾರ್, ತಪ್ಪದೇ ನೀವು ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಬರಲೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯುವವರ ಅಭಿಮಾನದ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲವೂ ಶೂನ್ಯ. 
ಸಾರ್ ನೀವೂ ಯಾವಾಗಲೂ ನಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೀರಾ, ನಿಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳು ಇಲ್ಲವೇ ಎಂದು
ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ದ. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಇಲ್ಲದಿರುವ ಮನುಷ್ಯ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದೇನೋ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಖುಷಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸಬೇಕೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಸಾರ್ ನಿಮಗೆ ತಾಳ್ಮೆ ಜಾಸ್ತಿ, ನಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೀರಾಎಂದು  ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ ಅನಿಸಿಕೆ ಖುಷಿ ನೀಡದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ..
ರಾಜ್ಯದ ಬೇರೆ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸ್ವ ಉದ್ಯೋಗ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ನನ್ನ ಕೆಲ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಆಗಾಗ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಡಬೇಕು. ನಾವು ಎದುರುಗಡೆ ಹೋದರೆ ಭಯ ಪಡಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಭಯದಿಂದ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಹಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಭಯದ ಬದಲಾಗಿ ಪ್ರೀತಿ, ವಾತ್ಸಾಲ್ಯ, ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಸೆಳೆಯಬೇಕೆಂಬುವುದು ನನ್ನ ನಿಲುವು. 
ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆ, ಅದೃಷ್ಟ ಎಂದರೆ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕ (ತರಬೇತುದಾರ) ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲೂ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ನಡುವೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿರುವುದು. ಜನರ ನಡುವೆ ಬೆರೆಯುವ ಅವಕಾಶ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ಕೊಟ್ಟರು ಜನರ ನಡುವೆ ಕಳೆದ ಸಂತೋಷ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಒಂದಂತು ನಿಜ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳು ತರಬೇತಿ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಟಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರಿದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಾದರೂ ಅವರ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ವೃತ್ತಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮೃದುವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ನನಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಸಿಗುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಾಧಿಸುವ ಛಲ ಬಂದಿದೆ. ನನ್ನ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ನಾನು ಬದುಕಿನ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ. ಅವರ ಖುಣ ನನ್ನ ಮೇಲಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಯಾರೇ ಎಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕರೂ ಅವರ ಜೊತೆ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಊಟ ಮಾಡಿ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿ ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಮರಳಿ ಕೊಡುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಅಂದರೆ ಹೃದಯವನ್ನು ಕರಗಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಈ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಗಿದೆ. ಅಂತಹ ಅಪರೂಪದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಆ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿದರೂ ಕಡಿಮೆ.
ನಾನು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಲ ಅಧ್ಯಾಪಕರು ತರಗತಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಗೈರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಸಂಬಳ ಪಡೆದರು ತರಗತಿಯತ್ತ ಸುಳಿವೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಗಮನಿಸಿದಂಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕರು ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಚೀಟಿ ವ್ಯವಹಾರ, ತಾ.ಪಂ, ಜಿ.ಪಂ, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲೇ ಠಿಕಾಣಿ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಈ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದರೆ ಎಷ್ಟೋ ಜನರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನುಗಳಿಸಬಹುದು. ಎಷ್ಟೋ ಜನರ ಆತ್ಮೀಯತೆಯನ್ನುಗಳಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಲು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ವೃತ್ತಿಯು ಪೂರಕವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಗೌರವಿಸಬೇಕಷ್ಟೇ. 
ದೇಶದಲ್ಲಿನ ಮಕ್ಕಳು, ಯುವಕರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಉತ್ತಮ ನಾಗರಿಕರನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಲು ಬಹಳ ಶ್ರದ್ದೆಯಿಂದ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಗುರುಗಳಿಗೆ ನನ್ನದೊಂದು ಸಲಾಂ. ದೇಶದ ಹಾದಿ ತಪ್ಪದೆ ನಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ಶಿಕ್ಷಕನ ಪಾತ್ರ ಬಹುಮುಖ್ಯ. 

ಬುಧವಾರ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 17, 2018

"ಲೀಡರ್" ಎಂಬ ಮೂರಕ್ಷರದ "ಶಕ್ತಿ"....

            ⏭ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಅದು ನನ್ನ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ದಿನಗಳು. ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ನಾವು ವಾಸವಿದ್ದ ಗ್ರಾಮದ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ನಾಯಕರ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್, ಕಟೌಟ್ ಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ವೀಕ್ಷಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿನ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಓದುವ ಚಟವಿತ್ತು. 
ಅದರಲ್ಲೂ ಚುನಾವಣೆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಟೌಟ್, ಬ್ಯಾನರ್, ಭಿತ್ತಿಪತ್ರಗಳ ಸದ್ದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಿ ತ್ತು.ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಹಂಚು ವ ಕರಪತ್ರಗಳು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಅದನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಓದುವ ಪರಿಪಾಠವಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ಪಕ್ಷಗಳ ಕರಪತ್ರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸ ಬಹಳ ಕಾಲವಿತ್ತು.
ನಾನು ಪಿ.ಯು ಓದುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಹೆಚ್.ಡಿ ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ ಅವರು ಕೋಲಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅವರ ಭಾಷಣ ಕೇಳಲು ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಹೇಳದೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಹೋದುವಾಗ ಚುನಾವಣೆ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ಮಾಜಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಹೆಚ್.ಡಿ ದೇವೇಗೌಡ ಅವರ ಭಾಷಣ ಕೇಳಲು ತೆರಳಿದ್ದೆ. ಇಂದಿನ ಉಪರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಬಿಜೆಪಿ ಪಕ್ಷದ ಎಂ.ವೆಂಕಯ್ಯ ನಾಯ್ಡು, ಮಾಜಿ ಉಪಪ್ರಧಾನಿ ಎಲ್.ಕೆ ಅಡ್ವಾಣಿ, ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ, ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಪ್ರಮುಖ ಮುಖಂಡರ ಭಾಷಣ ಕೇಳುವ ಉತ್ಸಾಹ, ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ನನಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಇತ್ತು.
ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಾಯಕರೆಂದರೆ ಸಮಾಜದ ಉದ್ದಾರಕರು. ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಣಬೇಕಾದರೆ ಅದು ರಾಜಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಯಕರಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಲ ಮುಖಂಡರ ಭಾಷಣ ಶೈಲಿಯು ನನ್ನನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂ ದ ರಾಜಕಾರಣ ಎಂದರೆ ಏನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ದಿನಗಳಿಂದಲೂ ಹಲವರ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಹುಚ್ಚು ತಾನಾಗಿಯೇ ಹತ್ತಿತ್ತು.
ಅದರಲ್ಲೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ವಿಭಾಗದ ಮುಂದೆಯೇ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ, ಗೃಹಸಚಿವರು ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ವಿವಿಐಪಿಗಳ ಕ್ಯಾನ್ವಾಯ್ (ಎಸ್ಕಾರ್ಟ್) ವಾಹನಗಳು ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೇ ಕೆಲಸವಿದ್ದರು ಅವರ ಕ್ಯಾನ್ವಾಯ್ ವಾಹನ ಸೈರನ್ ಹಾಕುತ್ತ ತೆರಳುವ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಮೊನ್ನೆ ನಾಯಕತ್ವ ಗುಣ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯ ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ತರಗತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆಗ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳ ಜೊತೆ ನಾಯಕತ್ವ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಇಂದು ರಾಜಕೀಯವು ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ವಲಯಗಳ ನಾಯಕರ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಜೀವನ ಶೈಲಿ, ಸಿದ್ದಾಂತಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭ ಎದುರಾಯಿತು.
ತರಗತಿಯಲ್ಲಿನ ಒಬ್ಬ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿ ಅಯ್ಯೋ ಬಿಡಿ ಸಾರ್ ಇವತ್ತು ನಾಯಕನೆಂದರೆ  ಬರೀ ತನ್ನ ಲಾಭ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸಮಾಜದ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುವ ನಾಯಕರು ಎಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ, ಅವನ ಮಾತು ಒಪ್ಪುವಂತದ್ದೆ. ಇನ್ನು ಒಬ್ಬ ಸಾರ್ ತೆಲುಗಿನ ರಾಣಾ ದಗ್ಗುಬಾಟಿ ಅಭಿನಯದ ಲೀಡರ್ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೀರೋ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆತ ರಾಜ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಹಣವನ್ನು ಕೊಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಭ್ರಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿಸಿ ಅಕ್ರಮ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಸಿದು ಜನರ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಬಳಸುತ್ತಾನೆ. ತೆಲುಗಿನ ಮಹೇಶ್ ಬಾಬು ಅಭಿನಯದ ಭರತ್ ಅನೇ ನೇನು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಜನರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಈಗಿನವರಿಗೆಲ್ಲಿದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ನಾಯಕರನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯ ಹೇಳಿ ಸಾರ್. ಮಕ್ಕಳು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಆಸ್ತಿ, ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವುದೇ ಈಗಿನ ನಾಯಕನ ಕಾಯಕ ಎಂದ.   
ನಾಯಕತ್ವ, ನಾಯಕನಾದವನು ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಿವೆ. ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಜೀಯವರು ಬ್ರಿಟಷರ ವಿರುದ್ದ ಹೋರಾಡಲು ಜನರನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿದ್ದರು. ಯಂಗ್ ಇಂಡಿಯಾ ಮತ್ತು ಹರಿಜನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಜನರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಸತ್ಯ, ಅಹಿಂಸೆ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯರಾಗಿದ್ದರು. ನಾಯಕನಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದ ಬಹುತೇಕ ಗುಣಗಳು ಗಾಂಧಿಜೀಯವರಲ್ಲಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಚಿಕಾಗೋದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಶ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣ ಸಾವಿರಾರು ಅನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ದೇಶ ಸುತ್ತಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಅಪಾರ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ್ದರು. ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಯುವ ನಾಯಕ ಎಂದು ಈಗಲೂ ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ.
ಇಂದು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ನಾಯಕ ಎಂದರೆ ಬರೀ ಕಟೌಟ್ಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾದವರು. ಬಹುತೇಕ
ನಾಯಕರಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ತುಂಬಿ ತುಳುಕಿತ್ತಿದೆ. ದಶಕಗಳು ಕೂತು ತಿಂದರು ಕರಗದ ಸ್ಥಿರಾಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಚರಾಸ್ಥಿಯ ಮಾಲೀಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಈಗಿನ ನಾಯಕರು.
ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಇಂದು ನಾಯಕ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದವರು ಕೂಡ ತಾನೊಬ್ಬ ರಾಜ್ಯ ನಾಯಕ, ರಾಷ್ಟ್ರ ನಾಯಕ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯೇನಿಲ್ಲ. 
ಇಂದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ, ಯುವಜನ, ಕನ್ನಡ, ರೈತ, ಕಾರ್ಮಿಕ, ಸರಕಾರಿ, ಖಾಸಗಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಲಯದಲ್ಲೂ ಸಂಘಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲೂ ಗ್ರಾಮ ಮಟ್ಟದಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದವರೆಗೂ ನೂರಾರು ನಾಯಕರೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ನಾಯಕನಿಗೆ ಇರಬೇಕಾದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಜ್ಞಾನವಾಗಲಿ, ಮೌಲ್ಯವಾಗಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ತಾನೊಬ್ಬ ನಾಯಕನೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ದೊಡ್ಡ ವರ್ಗವೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ.
ನಾಯಕನೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವವನು ಮೊದಲು ಆ ಪದದ ಅರ್ಥ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇರಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಲಿಂಗ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡದೇ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮನಾಗಿ ಕಾಣುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇರಬೇಕು. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಹಾಗೂ ನೈತಿಕತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇರಬೇಕು. ತಾನು ಬೆಳೆದರೆ ಸಾಕು ಎಂಬ ಧೋರಣೆ ಇರಲೇ ಬಾರದು. ತನ್ನ ಜೊತೆಗಿರುವವರನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವನು ನಾಯಕನಾಗಲು ಅನರ್ಹ.  
ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಜೊತೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂವಹನ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಬೇಕು. ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಜನರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಸೌಜನ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಈಗಿನ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನಿಗೆ ಇರಬೇಕಾದ ಯಾವುದೇ ಅರ್ಹತೆ ಹೊಂದಿಲ್ಲದಿದ್ದರು ಹಣ ಹಂಚಿ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ನಾಯಕತ್ವದ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆ ಈ ಎರಡು ಅಂಶಗಳು ನಾಯಕನ ಮೂಲ ಲಕ್ಷಣಗಳು. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಎರಡು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ನಾಯಕರನ್ನು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರೂ ಬಹುಃಶ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದಿಬ್ಬರಿದ್ದರೆ ಹೆಚ್ಚು.  
ಇಂದು ನಾವು ಕಾಣುವ ನಾಯಕರು ಎಂಥವರೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರವಧಿ ಅಥವಾ ವಯಸ್ಸಾದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಮಗ, ಮಗಳೋ ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನೇ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ತಂದು ಕೂರಿಸುವ ನಾಯಕ ಸಮೂಹವೇ ತುಂಬಿದೆ. ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಅಥವಾ ಬಡವರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಇರುವ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಯಾವೊಬ್ಬ ನಾಯಕನು ಬೆಳೆಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕುಟುಂಬ ಕೇಂದ್ರಿತ ನಾಯಕತ್ವ ಇಂದು ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದೆ. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೇಶದ ವಿಧಾನಸಭೆ, ಲೋಕಸಭೆಗಳು ಕುಟುಂಬ ಸದಸ್ಯರಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡರು ಅಚ್ಚರಿ ಪಡುವಂತಿಲ್ಲ. 
ಇನ್ನು ಗ್ರಾಮ ಮಟ್ಟದಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಗರ, ಪಟ್ಟಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು ಅದು ಚುನಾವಣೆ, ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕಟೌಟ್, ಫ್ಲೆಕ್ಸ್ ಗಳು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ತಾವು ನಾಯಕರೆಂದು ಹಲವರು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕೆಲವರು ತಾವೊಬ್ಬ ದೀನ, ದಲಿತ, ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗದವರ ಉದ್ದಾರಕ ಎಂದು ಸ್ಲೋಗನ್ ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರೆಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನಾಯಕನ ವೃತ್ತಿಪರತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಗಾಂಧಿ ಜಯಂತಿ, ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ಜಯಂತಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಮಹನೀಯರ ಜಯಂತಿಗಳಂದು ಶುಭಕೋರುವ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀ, ವಿವೇಕಾನಂದರ ಸಣ್ಣ ಚಿತ್ರವಿದ್ದರೆ ಶುಭಕೋರುವವರದ್ದು ಮಾತ್ರ ಬೃಹದಾಕಾರದ ಚಿತ್ರವಿರುತ್ತದೆ.    
ನಾಯಕನಾದವನು ನಾಲ್ಕು ಜನರನ್ನು ಮುನ್ನೆಡೆಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇರಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಂದು ನಾಯಕರೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಅಧಿಕಾರ ವ್ಯಾಮೋಹದಿಂದ ಬೇರೊಬ್ಬರ ಹಿಂಬಾಲಕರಾಗಿ, ಅಡ್ಡದಾರಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಾಯಕ ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥವನ್ನೇ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ,ರೈತ, ಕಾರ್ಮಿಕ, ಕನ್ನಡ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಮುಖಂಡರು ಸ್ವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ ನೀಡುವ ಪದ್ದತಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲ ಸಂಘಟನೆಗಳ ನಾಯಕರಂತು ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಬೆದೆರಿಸಿ ಹಣ ವಸೂಲಿ ಮಾಡುವವರು ಇದ್ದಾರೆ. ನಾನೊಬ್ಬ ರೈತ ನಾಯಕ ಎಂದು ಹಸಿರು ಶಾಲು ಹಾಕುವ, ನಾನೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟಗಾರ ಎಂದು ಕನ್ನಡಧ್ವಜದ ಶಾಲು ಹಾಕುವವರು ಓಡಾಡುವುದು ಇನ್ನೋವಾ, ಕ್ವಾಲಿಸ್ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ. ಐಷಾರಾಮಿ ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಈ ನಾಯಕರಿಗೆ ವಸೂಲಿದಂಧೆಗೆ ಇಳಿಯದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ತಾನೇ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲ ಸಂಘಟನೆಗಳ ನಾಯಕರು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಆಸ್ತಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ. 
ಈಗಿನ ಟ್ರೆಂಡ್ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದರೆ ವೈಟ್ ಅಂಡ್ ವೈಟ್ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದರೆ ಆತ ನಾಯಕ. ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಸಂಘ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ವಿಸೀಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಕಾರು ಮತ್ತು ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನದ ಮೇಲೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷ, ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷ, ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಎಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ಆತನೇ ನಾಯಕ. ಇಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಸಮಾಜ ಮುಂದುವರೆಯಲು ಸಾದ್ಯ.
ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ ಆ ರಾಷ್ಟ್ರವು ಉತ್ತಮ ನಾಯಕನನ್ನು ಹೊಂದಬೇಕು. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಾಯಕರೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡವರು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗೆಹರಿಸಲು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಯತ್ನ ನಡೆಸಿದಾಗ ರಾಷ್ಟ್ರ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಖಾದಿ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಪತ್ರಿಕೆ, ಟಿ.ವಿಗಳಿಗೆ ಪೋಸು ನೀಡುವ ನಾಯಕರಿಂದ ಏನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲು ಸಾದ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಂತವರ ಸಂತತಿಯು ಇಳಿಮುಖವಾಗಬೇಕಿದೆ.
ಎಲ್ಲಾ ಸಂಘಟನೆಗಳ ನಾಯಕರು ಮೊದಲು ಲೀಡರ್ ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಿ. ಲೀಡರ್ ಎಂದರೆ ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವವನು. ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಪಲಾಫೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಸೇವಕ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಲೀಡರ್ ಎಂದರೆ ನಾನು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂಬ ಅಹಂ ಇರುವವನು ನಾಯಕನಾಗಲು ಅನರ್ಹ ಮತ್ತು ಅಂತವನನ್ನು ಸಮಾಜ ಬಹಳ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಗುರುವಾರ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 4, 2018

ವಿಕಲಚೇತನರ ಬದುಕೇ, ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಗಾಥೆ..

         ⏭ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ 

ಅದು ವಿಕಲಚೇತನರು ಓದುವ ಶಾಲೆ. ಶಾಲೆಯ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ಕಾರಣ ಕ್ರೀಡಾ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಓಟ ದ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದ ವಿಕಲಚೇತನ ಮಕ್ಕಳು ಓಡುವಾಗ ಅದರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಆಯಾತಪ್ಪಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು, ನೋವಾದ ಕಾರಣ ಜೋರಾಗಿ ಕಿರಿಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಸ್ಪ ರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದ ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳು ಓಡಿ ಬಂದು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದವನನ್ನು ಮೇಲೆಕ್ಕೆತ್ತಿ, ಆತನನ್ನು ಸಂತೈಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ ಎಲ್ಲರು ಓಟದ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಸಮೂಹವಾಗಿ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಬಿದ್ದರೇನು ನಾನು ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಮುಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಆಲೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ನಾನು ಗೆಲ್ಲದಿದ್ದರು ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಬೇರೊಬ್ಬರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಆಸರೆಯಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಆ ಓಟದ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ಈ ಅದ್ಬುತವಾದ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡಿದ್ದು, ತೆಲುಗಿನ ಮೆಗಸ್ಟಾರ್ ಚಿರಂಜೀವಿ ಅಭಿನಯದ ಸ್ಟಾಲಿನ್ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ. ಹೌದು ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರುವ ವಿಕಲಚೇತನ ಮಕ್ಕಳ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ದೃಶ್ಯವು ಎಲ್ಲರೂ ಆತ್ಮವಲೋಕನ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ತಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಉಳಿದವರು ಏನಾದರೂ ಆಗಲಿ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಹೊಂದಿರುವ ಜನಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಚಿತ್ರದ ಸನ್ನಿವೇಶವು ನಮಗೆ ನೈತಿಕತೆಯ ಪಾಠವನ್ನು ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ಭೋದಿಸುತ್ತದೆ. 
ನಾನು ಹಲವು ಬಾರಿ ವಿಕಲಚೇತನರನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡ ನಿದರ್ಶನಗಳಿವೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ದೈಹಿಕ ನ್ಯೂನತೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿರುವ ವಿಕಲಚೇನತರು ಪಾಪ ಹೇಗೆ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನು ಗಾಢವಾಗಿ ಕಾಡಿದೆ. 
ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆ ಕೇವಲ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ವಿದ್ಯುತ್ ಹೋದರೆ ಸಾಕು ಬೆಸ್ಕಾಂ ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಶಪಿಸುತ್ತೇವೆ. ವಿದ್ಯುತ್ ಇಲ್ಲದೇ ಈ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಇಡೀ ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಬೆಳಕನ್ನೇ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಅಂಧರು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವರ ಒಳಗಿನ ನೋವು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಕರಗದೇ ಇರದು. ಎಲ್ಲರ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಆ ಭಗವಂತ ಈ ರೀತಿಯ ಕಷ್ಟ ಏಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಎಂದು ನನಗೆ ನಾನೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. 
ನಾನು ಪದವಿ ಓದುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಕಣ್ಣು ಕಾಣದ ಉಪನ್ಯಾಸಕರ ಪಾಠ ಕೇಳುವ ಅದ್ಬುತ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೈಸೂರು ಬ್ಯಾಂಕ್ ವೃತ್ತದಲ್ಲಿನ ಸರಕಾರಿ ಕಲಾ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ಭೋದಿಸುವ ಇಬ್ಬರು ಉಪನ್ಯಾಸಕರಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಎಂದು ರಾಜೀಯಾದವರಲ್ಲ. ತಮಗೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ದಿನಗಳಂದು ತಪ್ಪದೇ ಆಯಾ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಬ್ರೈಲ್ ಲಿಪಿಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಇಬ್ಬರು ಉಪನ್ಯಾಸಕರು ವೇಗವಾಗಿ ಪಾಠವನ್ನು ಓದುತ್ತ, ವಿವರಣೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅವರು ಓದುವ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ವೇಗದಲ್ಲೂ ನಾವು ಪಾಠವನ್ನು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಬದ್ದತೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದರು ಶಾಲಾ, ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಚಕ್ಕರ್ ಹಾಕಿ, ಪಾಠ, ಪ್ರವಚನಗಳನ್ನು ಭೋದಿಸದೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ತೋರಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕರು ನಾಚಿಕೆ ಪಡುವಂತಹ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಇಬ್ಬರು ಉಪನ್ಯಾಸಕರು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. 
ಮೊನ್ನೆ ಒಂದು ಘಟನೆ ಎದುರಾಯಿತು, ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಹೊಸೂರಿಗೆ ಕಾರ್ಯ ನಿಮಿತ್ತ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ಈ ವೇಳೆ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು 35 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನ ಯುವಕ ಬಂದು ಕುಳಿತ. ಆತ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಬಲಗೈ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಹಾಗೆಯೇ ಸಮಯ ಕಳೆಯಲಿ ಎಂದು ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಸಾಗಿದಾಗ ಆತ ಹೇಳಿದ, ಓದಿದ್ದು ಎಂಎಸ್ಸಿ (ಕೃಷಿ), ನನಗೆ ಕೈ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಶಾಲಾ, ಕಾಲೇಜಿನ ಕೆಲ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸೇರಿದಂತೆ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಕೂಡ ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ಕಂಡ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ. ಅವರ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ಘಾಸಿಯನ್ನು ಮಾಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೊಂದು ಸಾಧಿಸ ಬೇಕೆಂಬ ಛಲದಿಂದ ಎಲ್ಲರ ನೋವಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಹೊಸ ಜೀವನ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. 
ನನಗಿರುವ 5 ಎಕರೆ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಕೃಷಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಎಂ.ಎಸ್ಸಿ ಪದವಿಧರನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕೃಷಿ ಪದ್ದತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವು ಇರುವುದರಿಂದ ಅದರ ಆಧಾರದಲ್ಲೇ ಕೃಷಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ಮಿಶ್ರ ಕೃಷಿ ಬೇಸಾಯ ಹಾಗೂ ಹೈನುಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ 4 ರಿಂದ 5 ಲಕ್ಷ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ಯಾರ ಹಂಗಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರು ಏನು ಅಂದು ಕೊಂಡರು ನನಗೆ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸ್ವಾವಲಂಭನೆ ಜೀವನವೇ ನನಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ನೀಡಿದೆ. ವಿಕಲಚೇತನ ನಾನಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದು ಏನು ಮಾಡದೇ ಸೋಮಾರಿತನ ತೋರಿ, ಯಾರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡದ ಜನ ಎಂದು ದಿಟ್ಟವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ. 
ನಿಜ ಆತನ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು, ಆತನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೂ ನಕರಾತ್ಮಕ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನೂರು ಜನ ನೂರು ಮಾತುಗಳು ಅಂದುಕೊಂಡರು ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ಎಂಬ ಆತನ ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಆತನನ್ನು ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ ಎಂದೆನಿಸಿತು. 
ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಶ್ರೀನಿವಾಸಪುರ ತಾಲೂಕಿನ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮ್ಮಿತ್ತ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆ
ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿನ ಒಬ್ಬಾತ ನಮ್ಮ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿ, ಕಾರಣಾಂತರಗಳಿಂದ ಆತನು ಒಂದು ಕೈ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಛಲವನಲ್ಲ. 
ಆತ ಬ್ಯಾಂಕಿನಿಂದ ಸಾಲ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದವರ ಸಹಕಾರ ಪಡೆದು ಪೌಲ್ಟ್ರಿಫಾರಂ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆತನ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಆತನ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಆತನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಆತನ ಪೌಲ್ಟ್ರಿಫಾರಂನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬಂದೆ. ಅದ್ಬುತವಾಗಿ ಫಾರಂ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಕೊಳಚೆ ನೀರನ್ನು ಶುದ್ದಿಕರೀಸಿ ಪೌಲ್ಟ್ರಿಫಾರಂಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಬ್ಯಾಂಕ್ ನಿಂದ ಪಡೆದ ಸಾಲವನ್ನು ಮರುಪಾವತಿ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅಲ್ಲೂ ಸೈ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಯಾರ ಟೀಕೆ, ವಿಮರ್ಶೆಗಳಿಗೂ ಅಂಜದೆ, ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಮುನ್ನುಗುತ್ತ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆತನ ಆಲೋಚನೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯ.  
ಎರಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಹೈದರಾಬಾದ್ ನ ಸಿಕಿಂದ್ರಾಬಾದಿನ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣದ ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ವಿಕಲಚೇತನನೊಬ್ಬ ಕಂಡ. ಆತನ ವೃತ್ತಿ ಜ್ಯೂಸ್ ಹಾಗೂ ಸೋಡಾ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವುದು. ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ ತಂದಿದ್ದು ಆತನ ಸಂವಹನ ಕಲೆ. ಮಾತನಾಡಲು ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು ಕೈ ಸನ್ನೆಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತ ,ಅವರ ಪ್ರೀತಿಗಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಅರ್ಧಗಂಟೆಯಲ್ಲೇ 500 ರೂ.ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪಾದಿಸಿದ. ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಪರಿಜ್ಞಾನ ಆತನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಕರೆ ಮಾಡಿ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಹಾರಾಣಿ ಮಹಿಳಾ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುವ ಅಂಧ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯೊಬ್ಬಳಿಗೆ ಪದವಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಬೇಕು. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾರು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀನು ಫ್ರೀ ಇದ್ದರೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಬಹುದೇ ಎಂದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಆಲೋಚಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ, ನಂತರ ನಾನೇ ಆತನಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ನಂತರ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲು ಹೋದಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಎಷ್ಟೋ ಜನ ವಿಕಲಚೇತನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಬೇರೊಬ್ಬರ ಸಹಾಯ ಬೇಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಧಿಕವಿದೆ ಎಂದು. ಒಮ್ಮೆ ಯಲಹಂಕದ ಸರಕಾರಿ ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಎರಡು ಪರೀಕ್ಷೆ ಪಾಸ್ ಆಯಿತು.  
ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ ತಂದಿದ್ದು ಕೆಲ ವಿಕಲಚೇತನರ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ, ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಅವರು ತಯಾರಾಗಿದ್ದ ರೀತಿ, ಪ್ರಶ್ನೆ ಓದಿದ ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿ ಕಂಡು ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು. 
ಹಲವು ಬಾರಿ ವಿಕಲಚೇತನರು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲು ಸಹಾಯಕರು ಸಿಗದೆ ಪರದಾಡುವ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದವರು ಕೈ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲು ಸಹಾಯಕರನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಕೂಡ ಕಷ್ಟ ಸಾರ್ ಎಂದು ವಿಕಲಚೇತನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯು ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡಳು. 
ನಾನು ವಿಕಲಚೇತನರಿಗೆ ಕೆಲ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಅನುಭವವಿದೆ. ತರಬೇತಿಗೆ ಬಂದವರಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ನೂನ್ಯತೆಗಳಿದ್ದರು, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ನಮಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಸದೃಢವಾಗಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಇತಿ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸುವ ಇಚ್ಚಾಶಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಅವರ ವರ್ತನೆ, ಗೌರವ ನೀಡುವ ಪದ್ದತಿ ಬೇರೆಯವರಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. 
ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳಿದ್ದರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ಪ್ರತಿದಿನವನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ಕಳೆಯಬೇಕು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಯಾರು ತಾನೇ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದವರು ನಿಜವಾದ ಅಂಗವಿಕಲರು ಸಾರ್ ಎಂದು ತರಬೇತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವಿಕಲಚೇತನ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿ ಹೇಳಿದ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ಮಾತು ನನ್ನನ್ನು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಆತನ ಮಾತು ಅಕ್ಷರಃಹ ಸತ್ಯ. ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದು, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೇನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹಾಗೇ ವತರ್ಿಸುತ್ತ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡುವ ನಾವು ವಿಕಲ ಚೇತನರಿಂದ ಕಲಿಯುವ ಪಾಠ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ.  
ಬ್ರೈಲ್ ಲಿಪಿಯನ್ನು ಸಂಶೋಧಿಸಿದ್ದ ಲೂಯಿಸ್ ಬ್ರೈಲ್ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಕಾರಣಾಂತರಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅವರೆಂದು ಆ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಚಿಂತೆ ಇದ್ದದ್ದು ದೃಷ್ಟಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ನಾನು ಹಲವು ರೀತಿಯ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ನನ್ನ ಜೀವನದ ಧ್ಯೇಯ ಅಂಧರು ಕೂಡ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲು ಸಹಾಯಕವಾಗುವ ಲಿಪಿಯೊಂದನ್ನು ಸಂಶೋಧಿಸಬೇಕು. ಆ ಮೂಲಕ ಹಲವರ ಬಾಳಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಅಚಲವಾದ ಧ್ಯೇಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. 
ಅದರ ಫಲವೇ ಬ್ರೈಲ್ ಲಿಪಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿ ಸಾವಿರಾರು ಅಂಧರ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಜ್ಯೋತಿ ಬೆಳಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದು ಹಲವರು ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಾಂಗ ಪಡೆಯಲು, ಸರಕಾರಿ, ಖಾಸಗಿ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಗಿಟ್ಟಿಸಲು ನೆರವಾಗಿದೆ ಈ ಬ್ರೈಲ್ ಲಿಪಿ.
ನನಗೆ ಕಣ್ಣು ಕಾಣದು ನಾನೇ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೆ ಬೇರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಏನು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಒಂದೇ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಲೂಯಿಸ್ ಬ್ರೈಲ್ ಆಲೋಚಿಸಿದ್ದರೆ ಬಹುಃಶ ಬ್ರೈಲ್ ಲಿಪಿ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಲೂಯಿಸ್ ಬ್ರೈಲ್ ನ ಸಾಧಿಸುವ ಛಲದ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ದೂರ ಸರಿದವು. 
ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ವಿಕಲಚೇತನರಿಂದ ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕಾದದ್ದು ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ. ಅವರಲ್ಲಿರುವ ಬದ್ದತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರಲ್ಲಿನ ತಾಳ್ಮೆ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸುವ ಬಲವಾದ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವೇನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಲು ಹೊರಟಾಗ ಅದರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಎಂಬಂತೆ ಕೆಲವರಿಂದ ಬರುವ ವಿಮರ್ಶೆ, ಅಸಹಕಾರ, ಟೀಕೆಗಳಿಗೆ ಭಯ ಬಿದ್ದು ನಮ್ಮ ದಾರಿಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ಆದರೆ ವಿಕಲಚೇತನರು ಆ ರೀತಿಯ ಮನೋಭಾವದವರಲ್ಲ. ಹಿಡಿದ ಕೆಲಸ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ತನಕ ಯಾರು ಏನೇ ಟೀಕೆ ಮಾಡಿದರೂ ಅಂದುಕೊಂಡು ಗುರಿ ತಲುಪುವ ತನಕ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.  
ಶಾಲೆಯೊಂದರ ಮೇಲೆ ಅದ್ಬುತ ಬರಹ ಹೊಂದಿತ್ತು. ನಿಜವಾದ ವಿಕಲಚೇತನರು ದೈಹಿಕ ನ್ಯೂನತೆ ಹೊಂದಿರುವವರಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಯಾರು ಒಳ್ಳೆತನ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಹೊಂದದೆ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ನಿಜವಾದ ವಿಕಲಚೇತನರು ಎಂದಿತ್ತು. ಈ ಮಾತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮರುಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ. 
ನಾವು ವಿಕಲಚೇತನರ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ. ಎಷ್ಟೋ ವಿಕಲಚೇತನರು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿರುವ ಇತರರು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ಚಾಚುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ವಿಕಲಚೇತನರ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ದನಿಯಾಗುವ ಮೂಲಕ ಅವರ ಬಾಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ, ಅದು ಬದ್ದತೆಯಿಂದ.