"ಅಮ್ಮನ ಹೃದಯದೊಳಗಿನ ಅಂತರಾಳ"..

⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ .ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಇಂಗ್ಲೀಷ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ವಾಕ್ಯವಿದೆ, God could not be every where and therefore he created mothers. ಇದರರ್ಥ ದೇವರು ಎಲ್ಲಾ ಜಾಗದಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಇರುವುದರಿಂದ, ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ತಾಯಿಯನ್ನು ದೇವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆ ತಾಯಿಯೇ ದೇವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಈ ವಾಕ್ಯವು ಸಾರುತ್ತದೆ.

ಹಾಗೇ ನೋಡಿದರೆ ತಾಯಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಮುಂದೆ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ, ಇತರೆ ವಿಷಯಗಳು ನಗಣ್ಯ. ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸ್ವಾರ್ಥ, ಆಸೆ, ಲಾಭಗಳಿಲ್ಲದೇ ತನ್ನ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗಾಗಿ ಮುಡಿಪಾಗಿಯಿಡುವ ಏಕೈಕ ಜೀವವೆಂದರೆ ಅದು ತಾಯಿ ಮಾತ್ರ.

ನನ್ನ ಪರಿಚಿತ ಹಿರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಎಂಬುವವರು ಕಳೆದ 5 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದ. ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ 3 ವರ್ಷ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದವರು. ಅವರ ಸ್ನೇಹವು ಕಾಲಾನಂತರ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಾಡಾಗಿ ಮದುವೆಯಾಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿ ಕುಟುಂಬದವರ ವಿರೋಧವಿದ್ದರು, ನಂತರ ಮಕ್ಕಳ ಆಸೆಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟು ಎರಡು ಕುಟುಂಬದವರು ಒಪ್ಪಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಸದಾ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇರಲಿ ಎಂದು ಫೆ.14 ರ ವ್ಯಾಲೆಂಟೆನ್ಸ್ ಡೇ ದಿನವೇ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ.

ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ತಂದೆ ಇಲ್ಲ. ತಾಯಿ ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ಸ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕಿಯಾಗಿ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತ, ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಗನನ್ನು ಪದವಿಯವರೆಗೂ ಓದಿಸುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೊರತೆಯಾಗದಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಾಕುತ್ತಾಳೆ. ಮಗನ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆತ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯನ್ನೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವುದೇ ಆಕ್ಷೇಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸದೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಮಗ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ, ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಸಾಕು ಎಂಬ ಆಸೆ ತಾಯಿಯದ್ದು.

ವಿವಾಹವಾದ ಒಂದೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಹೆಂಡತಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದ ಮನೆಯನ್ನು ಎರಡು ಮನೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ವಯಸ್ಸಾದ ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿಯ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ನನಗೇನು ಕರ್ಮ..? ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿ ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ನಾನು ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಹಾರೈಕೆ ಮಾಡಬೇಕೆ. ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದು ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥಕ್ಕೆ, ವಯಸ್ಸಾದವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನನ್ನ ಇಡೀ ಜೀವನ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಬೇಕೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಜಾಲಿ ಟ್ರಿಪ್ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಮನೆಯೇ ನನಗೆ ನರಕಕ್ಕೆ ಸಮಾನ ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಗಂಡನ ಮುಂದೆ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. 

ನಾವು ಬೇರೆ ಮನೆ ಮಾಡಿ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಖುಷಿಯಾಗಿ ಜೀವನ ಕಳೆಯ ಬೇಕೆಂಬ ಹೆಂಡತಿಯ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಹೆತ್ತು, ಹೊತ್ತು ಸಾಕಿ, ಕಷ್ಟ ಎಂದರೆ ಏನು ತಿಳಿಯದಂತೆ ಬೆಳೆಸಿದ ತಾಯಿಯನ್ನು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೆಂಡತಿ ಜೊತೆಗೆ ಹೊಸ ಮನೆಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

ಆದರೂ ಆ ತಾಯಿಯು ಮಗನ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲಿ, ಸೊಸೆಯ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನವೂ ಕೂಡ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಬೇಸರ ಮಾಡಿ ಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಗ ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗಿ, ಬೇರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಆತ, ಆತನ ಹೆಂಡತಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು ಎಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಇತ್ತ ಹೊಸ ಮನೆ ಮಾಡಿದರು, ತನ್ನ ಐಷಾರಾಮಿ ಜೀವನ, ಅತಿಯಾದ ಆಸೆಗಳ ಈಡೇರಿಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಗಂಡ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವು ಜಗಳವಾಡುತ್ತ, ಕೊನೆಗೆ ಆತನ ಹೆಂಡತಿ ವಿವಾಹ ವಿಚ್ಛೇದನಕ್ಕೆ ಕೋರ್ಟ್ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರುತ್ತಾಳೆ. ಅಂತೂ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ವಿಚ್ಛೇದನ ನೀಡಿತು. ಆ ಮೂಲಕ ವ್ಯಾಲೆಂಟೆನ್ಸ್ ಡೇ ದಿನ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಈ ಇಬ್ಬರ ಜೀವನವು ಸಾರ್ಥಕವಾಯಿತು. 

ಗಮನಾರ್ಹ ಅಂಶವೆಂದರೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ವಿಚ್ಛೇದನ ನಂತರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜಿಗುಪ್ಸೆ, ನೋವು ಹೊಂದಿ, ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೂ ಆ ತಾಯಿ ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದೆ. ಈಗ ನೀನು ಯಾವ ಮುಖವಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ ಬಂದೇ ಎಂದು ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಸಹ ಆ ತಾಯಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಸದ್ಯ ಮಗ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾಳೆ. 

ಮಗ ಬೇಸರದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಆತನನ್ನು ಸಂತೈಸಿ, ಕಷ್ಟವೆನೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಮಗ, ಸೊಸೆಯ ಡೈರ್ವೋಸ್ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ತಾಯಿ ಸಾಕಷ್ಟು ನೊಂದು, ತನ್ನ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಯಿತ್ತಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ, ಆಲೋಚಿಸಿ ನನ್ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿರುವ 1 ಎಕರೆ ಜಮೀನು, ಈ ಸಣ್ಣ ಮನೆಯನ್ನು ಬೇಕಾದರೆ ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಹೆಸರಿಗೆ ನಾನು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಉಳಿಸಿರುವ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಆಕೆಗೆ ಕೋಡೋಣ. ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಗಿದ್ದು, ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಸೊಸೆ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರು ನನಗೇನು ಕೋಪವಿಲ್ಲ. 

ಆದರೆ ನೀವಿಬ್ಬರು ಅನ್ಯೋನ್ಯವಾಗಿ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದರೆ ನನಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು, ಅದೇ ನನಗೆ 100 ವರ್ಷ ಬದುಕಿದ ಹಾಗೇ ಎಂದು ಆ ತಾಯಿಯ ಮಾತೃ ಹೃದಯದ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಕೇಳಿದರೆ ಎಂತವರ ಹೃದಯವು ಕರಗುತ್ತದೆ. 

ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಬೆಳೆಸಿದ ಮಗ ನೀನು ನನಗೆ ಬೇಡ ಎಂದು ನೇರವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು, ಸ್ವಲ್ಪವು ಬೇಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಮಗನ ಯೋಗಕ್ಷೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುವ ಆ ತಾಯಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಬೇರೆಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯ..?

ಮೊನ್ನೆ ಕಾರ್ಯ ನಿಮ್ಮಿತ್ತ ಪರಿಚಿತರೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆ ಮಹಿಳೆಯು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿಸಿ, ನಂತರ ಕೈ ಎಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ರೂಂ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗಿಸಿ ಬಂದಳು. ಆತನ ಹೆಸರು ಪ್ರವೀಣ್, ವಯಸ್ಸು 21 ವರ್ಷವಿರಬಹುದು. ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬರಲು ರಸ್ತೆ ದಾಟುವಾಗ ದುರ್ದೈವದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದ ವಾಹನ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಅಪಘಾತವಾಗಿ ತನ್ನ ಎರಡು ಕೈ ಮತ್ತು ಎರಡು ಕಾಲುಗಳ ಪೂರ್ತಿ ಸ್ವಾಧೀನ ಕಳೆದು ಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. 

ಪೂರ್ಣ ವಿಕಲಚೇತನಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದ ಕಾರಣ, ಕಳೆದ 5 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಲಗಿದ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುವಂತಹ ಧಾರುಣ ಸ್ಥಿತಿ ಈ ಹುಡುಗನದ್ದು. ದುರದೃಷ್ಟವೆಂದರೆ ಈ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು 3 ವರ್ಷಗಳಾಗಿದೆ. ಇದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮಗ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ, ತನ್ನನ್ನು ಖುಷಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದಳು, ಆದರೆ ವಿಧಿ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ತಲೆ ಭಾಗಿ ಈಗ ಭುಜದ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದ ಮಗನನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲೇ ನೋಡುವ ಆಕೆಯ ಸ್ಥಿತಿ ಶತ್ರುವಿಗೂ ಬರಬಾರದು.

ಕಳೆದ 5 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಈಕೆ ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತ, ಆ ನಂತರ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಬರುವ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಆದಾಯದಲ್ಲೇ ಮಗನನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಿನಂತೆ, ಹಾರೈಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಆ ತಾಯಿಯ ಹೃದಯದ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಹುಡುಕಿದರು ಪದಗಳು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. 

ನನ್ನ ಮಗನ ಈ ಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ, ನಾನೆಂದೋ ಪ್ರಾಣ ಬಿಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಆತನಿಗೆ ಇರುವುದು ನಾನೊಬ್ಬಳೇ ದಿಕ್ಕು. ನಾನೇನಾದರೂ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ, ನನ್ನ ಮಗನ ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಶೋಚನೀಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲೇ ಆತ ಅಪಘಾತವಾಗಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತತ್ತರಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಆತ ಅನಾಥನಾಗುತ್ತಾನೆ, ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಆ ಸ್ಥಿತಿ ಬರಬಾರದೆಂಬ ಏಕೈಕ ಉದ್ದೇಶವೇ ನಾನಿಂದು ಜೀವಿಸಿರುವುದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಎಂದು ಆಕೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಂತರಾಳವನ್ನು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಮಗನ ಮೇಲಿನ ಮಮಕಾರವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. 

ಸ್ವಯಂ ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದು ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಬಲೀಕರಣ ಸಂಬಂಧ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ನನ್ನನ್ನು ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಕರೆದಿದ್ದರು. ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರ ಪೈಕಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಸಾರ್ ಐಎಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಆಗಬೇಕಾದರೆ ಏನು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದಳು. ನಾನು ಯಾರನ್ನು ಓದಿಸಲು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಮ್ಮ ಎಂದಾಗ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಸಾರ್ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

ಹಾಗೆಯೇ ಆಕೆ ತನ್ನ ಪರಿಚಯವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಅವರ ತಂದೆ ತಾಯಿ ತುಂಬಾ ಕಡು ಬಡವರಾದ್ದರಿಂದ ಈಕೆಯ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, 16 ನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಾಲ್ಯ ವಿವಾಹ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಗಂಡನ ಮನೆಯವರು ಕೂಡ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಸ್ಥಿತಿವಂತರಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕುಡಿದು ಬಂದು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತ, ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಕೊಡದೇ ನರಕ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ದಿನವೂ ಕುಡಿದು, ಕುಡಿದು ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಳಾಗಿ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಆತ ನಿಧನ ಹೊಂದಿದ್ದನಂತೆ. 

ನನಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಸಾರ್, ದೊಡ್ಡ ಮಗಳು 7 ನೇ ತರಗತಿ, 2 ನೇ ಮಗಳು 4 ನೇ ತರಗತಿಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 

ಜೀವನದ ನಿರ್ವಹಣೆಗಾಗಿ, ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣ, ಅವರ ಮದುವೆಗಾಗಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಸರಿಯೋ, ತಪ್ಪೋ ವೇಶ್ಯೆ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಸಾರ್. ನಮ್ಮ ತವರು ಮನೆಯವರು ಅವರ ಬಡತನ ಕಾರಣದಿಂದ ನನ್ನ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಬಾಲ್ಯ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿದರು. ಇನ್ನು ಮದುವೆಯಾದ ನಂತರ ಗಂಡ ಮದ್ಯಪಾನ ದಾಸನಾಗಿ ಕುಡಿದು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಡೆಯುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಆತ ನಮಗಾಗಿ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮೂರು ಜನರನ್ನು ಬೀದಿಪಾಲು ಮಾಡಿ ಹೋದ. ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂಬಂಧಿರ‍್ಯಾರು ಹತ್ತಿರವು ಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. 

ಬಡತನ, ಅಸಹಾಯಕತೆ, ನೋವು ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಇಬ್ಬರ ಮಕ್ಕಳ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರು ವೇಶ್ಯೆ ವೃತ್ತಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟೆ. ಈ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅನುಭವಿಸುವ ನರಕಯಾತನೆ, ಸಂಕಟ, ಕಣ್ಣೀರಿನ ನೋವು ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು, ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದವರಿಗೆ ನಾನು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಕೀಳರಿಮೆ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಇದು ನಾನು ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನನ್ನ ಹಣೆಬರಹವೇ ಈ ಕೂಪಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ತಳ್ಳಿತು. 

ಈಗ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರ ಬರಬೇಕಾದರೂ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ಬದುಕು ನಿಂತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತಾನಾಗಿಯೇ ಹರಿದು ಬಂತು. ನೆಮ್ಮದಿ, ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದ ಜೀವನ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಬೇಕು ಸಾರ್. ಆದರೂ ವಿಧಿಯ ಆಟಕ್ಕೆ ನಾನು ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ ಅಷ್ಟೇ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ.

ಕೆಲವರು ನನ್ನನ್ನು ತಾತ್ಸಾರವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು, ಆದರೂ ನನ್ನ ವೇದನೆ, ನೋವು, ಕಷ್ಟ ಯಾರಿಗೇ ಹೇಳುವುದು. ಯಾರು ತಾನೇ ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ ಹೇಳಿ. ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಮಗಳನ್ನು ಐಎಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಚಿಕ್ಕ ಮಗಳನ್ನು ವೈದ್ಯಳಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕಣ್ಣಿರಾಕಿ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಅಷ್ಟು ಹಣ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣ, ಅವರ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ವಿನಿಯೋಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನಗಂತೂ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಆಸೆ, ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜೀವನವಂತೂ ಹೇಗೋ ಅತಂತ್ರವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬರಬಾರದು. 

ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ, ದೊಡ್ಡ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿ ಇತರರಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಆಕೆಯು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿಟ್ಟಿರುವ ಅತೀವ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ..? 

ಹಾಗೇ ನೋಡಿದರೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ, ನಮ್ಮ ನೋವಿಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಏಕೈಕ ಹೃದಯ ಅದು ತಾಯಿ ಮಾತ್ರ. ತಾನು ಊಟ ಮಾಡಲಿ ಬಿಡಲಿ, ಮಕ್ಕಳ ಊಟ ಮಾಡುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾಳೆ. ತನಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು, ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಬರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. 

ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಇತ್ತಿಚೀನ ದಿನಗಳಲ್ಲಂತೂ ವಯಸ್ಸಾದ ತಂದೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಅನಾಥಶ್ರಮ, ವೃದ್ದಾಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಸುವ ಪದ್ದತಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯತ್ವವು ವಿನಾಶದ ಅಂಚಿಗೆ ತಲುಪಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಸಂದೇಹ ಬರದೇ ಇರಲಾರದು. 

ಮದುವೆಯಾದ ಮೂರೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಂಡತಿ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಬೇರೆ ಮನೆ ಮಾಡಿ, ಸ್ವಂತ ತಂದೆ, ತಾಯಿಯನ್ನೇ ಬೀದಿ ಪಾಲು ಮಾಡುವವರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೀನಾಯ ಹಾಗು ಘೋರ. ಆರೋಗ್ಯ ಹದೆಗೆಟ್ಟಿದೆ, ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ, ಇವರಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ತಂದೆ, ತಾಯಿಗಳನ್ನೇ ಅನಾಥಶ್ರಮ, ವೃದ್ದಾಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲ ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಸಿಕತೆ ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಪ್ರತಿ ತಂದೆ, ತಾಯಿಯು ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವುದು ದುಡ್ಡು, ಐಷಾರಾಮಿ ಜೀವನವಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ, ಗೌರವ. ಅದನ್ನಾದರೂ ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಕೊಡದೆ ಹೋದರೆ, ನಾವು ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಇದ್ದಾಗ ಅವರ ಬೆಲೆ ನಮಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರು ಕಣ್ಮರೆಯಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವರ ಮಹತ್ವ ಆಳವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. 

ಬೀದಿಗೊಂದರಂತೆ ಅನಾಥಶ್ರಮಗಳು, ವೃದ್ದಾಶ್ರಮಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತುತ್ತಿರುವುದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಹೃದಯಹೀನತೆಗೆ ನಿದರ್ಶನವಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನು ಅಲ್ಲ. Mother means sacrifice. She sacrifices everything for her child ಎಂಬ ಈ ಅಭೂತ ಪೂರ್ವ ವಾಕ್ಯ ನಮ್ಮ ಹೃದಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು ಯಾವಾಗ..?

ಲವ್ ಸ್ಟೋರಿಯಲ್ಲಿನ, ಜೀವನದ ಲೈಪ್ ಪಾಠ..

⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ 

ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಒಬ್ಬ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿನ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಭೇಟಿ ನೀಡು, ಅರಣ್ಯ ಪ್ರಕೃತಿಯು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಗರಗಳ ಜಂಜಾಟದಿಂದ ದೂರ ಬಂದು ಈ ಅರಣ್ಯ ನೋಡಿದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆಹ್ಲಾದಕರ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಬರಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ಆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಗಿಡ ಮರಗಳಿಗಿಂತ ಕಾಲೇಜಿನ ಹುಡುಗ, ಹುಡುಗಿಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಅಧಿಕವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ, ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಕಾಲೇಜಿಲ್ಲವೇ ಅಂತಾ..? ಅದಕ್ಕೆ ಆತ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪಿ.ಯು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದು 2 ಗಂಟೆ ಆಗಿದೆ. ಸ್ಪೆಷಲ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಇದೆ ಎಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ, ಇಲ್ಲೇ ಸಂಜೆವರೆಗೂ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಬುದ್ದಿವಾದ ಹೇಳಿ ಸಾಕಾಗಿದೆ. ಮನೆಯವರ ಮಾತೇ ಅವರು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಮಾತು ಅವರೆಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದ.

ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಪಿಯುಸಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ವರ್ತನೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ನಾಚಿಕೆ ಪಡುವಂತಿತ್ತು. ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಅದು ಅವರವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಚಾರ. ಆದರೆ ಅವರ ವಯಸ್ಸು, ಅವರ ನಡವಳಿಕೆ ಮಾತ್ರ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜ ತಲೆತಗ್ಗಿಸುವಂತಿತ್ತು. 

ಇಂದಿನ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಪಾರ್ಕು, ಪಬ್, ರೆಸಾರ್ಟ್, ಟ್ರಿಪ್, ಪಾರ್ಟಿ ಅಂತಾ ಓಡಾಡುತ್ತ, ಜಾಲಿಯಾಗಿ ಲೈಪ್ ನ್ನು ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಕನಸಿನ ಬೆಟ್ಟ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ,  ಆ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಹಲವರು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೊಸದಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಚಿತ್ರಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನೋಡುವ ಹವ್ಯಾಸ ನನಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ನೋಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಚಿತ್ರಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಂತರಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನೇ ಕರಗಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ವೀಕ್ಷಿಸಿದ ಸಾವಿರಾರು ಚಿತ್ರಗಳ ಪೈಕಿ ಬೆರಳಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳು ಮಾತ್ರ ಸದಾ ನಮ್ಮ ನೆನಪಿನ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಇತ್ತಿಚೀಗೆ ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಆಕರ್ಷಿಸಿ, ಆಲೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಹೃದಯ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಚಿತ್ರ “ಅಮರನ್”. ತೆಲುಗು ಮತ್ತು ತಮಿಳು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಲವ್ ಸ್ಟೋರಿ ಮತ್ತು ದೇಶಭಕ್ತಿ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಚಿತ್ರವಿದು. ಈ ಚಿತ್ರದ ಹೇ ರಂಗುಲೇ, ಹೇ ರಂಗುಲೇ, ನೀ ರಾಕತೋ ಲೋಕಮೇ ರಂಗುಲೇ ಪೊಂಗೇನೆ ಎಂಬ ಹಾಡು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ವೈರಲ್ ಆಗಿತ್ತು.

ನೈಜ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಶಿವ್ ಅರೂರ್ ಮತ್ತು ರಾಹುಲ್ ಸಿಂಗ್ ಬರೆದ “ಇಂಡಿಯಾಸ್ ಮೋಸ್ಟ್ ಫೀಯರ್ ಲೆಸ್, ಟ್ರೂ ಸ್ಟೋರಿಸ್ ಆಫ್ ಮಾಡ್ರನ್ ಮಿಲಿಟರಿ ಹಿರೋಸ್” (India's Most Fearless: True Stories of Modern Military Heroes) ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕದ ಕಥೆಯನ್ನಾಧಾರಿಸಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾದ ಚಿತ್ರವೇ “ಅಮರನ್”. 

ಅಮರನ್ ಚಿತ್ರವನ್ನು ತಮಿಳಿನ ರಾಜಕುಮಾರ್ ಪೆರಿಸ್ವಾಮಿ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿದ್ದು, ನಟ ಶಿವ ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ್, ನಟಿ ಸಾಯಿಪಲ್ಲವಿ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಮರನ್ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಲವ್ ಸ್ಟೋರಿ ಚಿತ್ರ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡರು, ಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆಯೇ ಅರ್ಥವಾಗುವುದು, ಅದರಲ್ಲಿನ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ವಿವಿಧ ಆಯಾಮಗಳು ಹಾಗೂ ಪ್ರೇಮಿಗಳೆಂದರೇ ಈಗೂ ಇರುತ್ತಾರೆಯೇ ಎಂದು.

ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಮೇಜರ್ ಆಗಿದ್ದ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ಹಾಗೂ ಆತನ ಪತ್ನಿ ಕೇರಳದ ಇಂದು ರೆಬಿಕಾ ವರ್ಗಿಸ್ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ನಿಜ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಆಧಾರಿಸಿ ಶಿವ್ ಅರೂರ್ ಮತ್ತು ರಾಹುಲ್ ಸಿಂಗ್ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದರೆ, ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಆಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ರಾಜಕುಮಾರ್ ಪೆರಿಸ್ವಾಮಿ ಅಮರನ್ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ತಮಿಳುನಾಡಿನ ತಾಂಬರಂ ಮೂಲದ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ಸಾಧಾರಣ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು, ಬಿ.ಕಾಂ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಡಿಪ್ಲೋಮ ಪದವೀಧರರು. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗೆ ಸೇರಿ, ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಪರಿಪೂರ್ಣ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕೆಂಬ ಹಠ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್‌ರದ್ದು.

ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ತಾಂಬರಂನಲ್ಲಿರುವ ಮದ್ರಾಸ್ ಕ್ರಿಸ್ಟಿಯನ್ ಕಲಾ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಲ್ಲಿ ಡಿಪ್ಲೋಮ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವಾಗ ಪರಿಚಯವಾದರೇ ಕೇರಳ ಮೂಲದ ಇಂದು ರೆಬಿಕಾ ವರ್ಗೀಸ್. 

ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಇಂದು ರೆಬಿಕಾ ವರ್ಗೀಸ್ ನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗೆ ಸೇರಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಗೆ ಕುಟುಂಬದ ಕೆಲವರ ವಿರೋಧದ ನಡುವೆಯು ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಅಡೆತಡೆ ಮೀರಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನಾದ್ದರಿಂದ ತಾಯಿಗೆ ಅವರು ಸೇನೆಗೆ ಸೇರುವುದು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಮಗ ತನ್ನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲಿ ಎಂದು ತಾಯಿಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಾಗಿತ್ತು.

ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಇಂದು ರೆಬಿಕಾ ವರ್ಗೀಸ್ ಕುಟುಂಬದವರು ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ಜೊತೆ ಮದುವೆಗೆ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಾದರೂ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಸಂಚಕಾರ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ. ಅದರಲ್ಲೂ ಇಂದು ರೆಬಿಕಾ ವರ್ಗೀಸ್ ತಂದೆ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಸೈನಿಕರ ಸಾವು, ನೋವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿತಿದ್ದರಿಂದ, ತಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವವರಿಗೆ ಕೊಡಲು ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕೊನೆಗೂ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ಮತ್ತು ಇಂದೂ ರೆಬಿಕಾ ವರ್ಗೀಸ್ ರವರ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಹಾಗೂ ನಿಷ್ಠೆ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಿದ್ದರಿಂದ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಮೀರಿ ಕುಟುಂಬದವರ  ಒಪ್ಪಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ.  

ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ನಂತರ ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಇಂದೂ ರೆಬಿಕಾ ವರ್ಗೀಸ್ ರನ್ನು  ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸೇನೆಗೆ ಸೇರದೆ ಬದಲಾಗಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ದೊಡ್ಡ ವೇತನ ಪಡೆಯುತ್ತ, ಸ್ವಂತ ಊರಿನಲ್ಲೇ ಕುಟುಂಬದವರೊಂದಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಉಳಿದು ಬಿಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರು ತನ್ನ ಜೀವನದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಗುರಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗೆ ಸೇರಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಹಾಗೂ ಕುಟುಂಬದ ವ್ಯಾಮೋಹಕ್ಕಾಗಿ ಬಲಿಕೊಡುವುದು ಸುತಾರಂ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಯೇ ಇಂದೂ ರೆಬಿಕಾ ವರ್ಗೀಸ್ ಗೆ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ಇಂದಲ್ಲಾ ನಾಳೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುವುದು ಪ್ರೀತಿಸುವಾಗಲೇ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಇವರನ್ನು ಮದುವೆಯಾದರೇ ಬೇರೆಯವರಂತೆ ಐಷಾರಾಮಿ ಮತ್ತು ಸುಖ ಜೀವನವನ್ನು ಖುಷಿಯಾಗಿ ಕಳೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದರು, ಕೂಡ ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ಏಕೈಕ ಆಸೆ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಸೇರುವುದು, ಆ ಸಂಕಲ್ಪಕ್ಕೆ ನಾನು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಅಡ್ಡಿ ಮಾಡಬಾರದು ಹಾಗೂ ತಡೆಯಬಾರದು ಎಂದು ಆಕೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ಸೇನೆಗೆ ಸೇರಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತ, ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ.  

ಸೇನೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣರಾಗಬೇಕಾದರೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಸ್ವತಃಹ ಇಂದೂ ರೆಬಿಕಾ ವರ್ಗೀಸ್ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿ ಮುಕುಂದ ವರದರಾಜನ್ ಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಆಕೆಯ ಭಾವಾನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧ ಅವಸ್ಮರಣೀಯ.

ಮದುವೆ ನಂತರವೂ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಪತ್ನಿ, ಮಗಳು ಹಾಗೂ ಕುಟುಂಬದವರನ್ನು ಬಂದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬೆಟಾಲಿಯನ್‌ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಊರಿಗೆ ಬರಲು ಅವಕಾಶ ಕಡಿಮೆ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಗಂಡ, ಪದೇ ಪದೇ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿತಿದ್ದ ಇಂದೂ ರೆಬಿಕಾ ವರ್ಗೀಸ್ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ಜೊತೆಗಿನ ನೆನಪುಗಳನ್ನೇ ಸದಾ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಅವರು ಜಮ್ಮಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ನನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆಕೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ನಿಜವಾದ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಜ್ವಲಂತ ಉದಾಹರಣೆ.

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಸಹದ್ಯೋಗಿಯ ಗನ್ ಮಿಸ್ ಫೈರ್ ಆಗಿ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬುಲೆಟ್ ತಾಗಿ, ಹಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸೇರಿ, ಪ್ರಾಣಾಪಾಯದಿಂದ ಪಾರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಗನ್ ಮಿಸ್ ಫೈರ್ ಮಾಡಿದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗೆ ಯಾವ ಶಿಕ್ಷೆ ಬೇಕಾದರೂ ಕೊಡಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆತನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮಾನವೀಯತೆ ಸಾರುವ ಜೊತೆಗೆ, ನಾಯಕತ್ವದ ಲಕ್ಷಣ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್. 

ದುರ್ದೈವದಿಂದ 2014 ರ ಏಪ್ರಿಲ್ 25 ರಂದು ಜಮ್ಮುಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಜೊತೆ ನಡೆದ ಭೀಕರ ಗುಂಡಿನ ಚಕಮಕಿ, ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ದೇಹಕ್ಕೆ ಹಲವು ಗುಂಡುಗಳು ತಾಕಿ, ಜೀವನ್ಮರಣದ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ಕೇವಲ ತಮ್ಮ 31 ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಅರ್ಪಿಸಿ ಅಮರರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಇದ್ದ ಓಬ್ಬನೇ ಮಗನನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಆ ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಹಾಗೂ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದ ಗಂಡ, ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಅಣ್ಣ, ಮುದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ತಂದೆ, ಇನ್ನು ಬರೀ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಆ ಕುಟುಂಬದವರ ನೋವು, ಸಂಕಟ, ಮಾನಸಿಕ ವೇದನೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಪದಗಳೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಹರಿಯುತ್ತದಷ್ಟೇ.

ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್‌ರವರಿಗೆ ಮರಣೋತ್ತರವಾಗಿ ಅಶೋಕ ಚಕ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೂಡ ನೀಡಿ ಗೌರವಿಸಿದೆ. ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಪೈಕಿ ಅಶೋಕ ಚಕ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದ ನಾಲ್ಕನೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್. ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಮಿಲಿಟರಿ ಆಫೀಸರ್ ತರಬೇತಿ ಅಕಾಡೆಮಿಯಲ್ಲಿ ಇವರ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಕೂಡ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಮುಕುಂದ್ ವರದರಾಜನ್ ಮತ್ತು ಇಂದೂ ರೆಬಿಕಾ ವರ್ಗೀಸ್ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆ ಇತ್ತು. ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲೂ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜ ವಿರೋಧಿಸುವ ರೀತಿ ವರ್ತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಲು, ದೈಹಿಕ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ ಎಂದು ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಎಂದು ಬರೀ ಜಪಿಸುತ್ತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡ ಗುರಿ, ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೈ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. 

ಇಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರ ಗುರಿ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಸಹಕಾರ ಕೊಟ್ಟು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅವರ ಪ್ರೇಮ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತ ಹಾಗೂ ಚಿರಸ್ಥಾಯಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಿರುವುದು. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಇದು ನಿಜವಾದ ಲವ್ ಸ್ಟೋರಿ, ಇದರಿಂದ ಕಲಿಯುವುದು ಹಲವಿದೆ.

ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ ಎಂಬುವುದರ ಒಳಾರ್ಥವು ಗೊತ್ತಿರದ, ವಯಸ್ಸು ದಾಟದ ಹಲವರು ಕೇವಲ ಅಟ್ರಾಕ್ಷನ್, ಆಕರ್ಷಣೆ ಹಾಗೂ ಕೇವಲ ಎಂಜಾಯ್ ಮೆಂಟ್ ಹಾಗೂ ದೈಹಿಕ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ ಎಂದು ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾರೆ. ದಿನವೂ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮೊಬೈಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ, ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಚಾಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ, ಜೀವನ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಂಬಂಧ, ಉದ್ಯೋಗ ಸೇರಿದಂತೆ ತಮ್ಮ ಲೈಪ್ ನ್ನೇ  ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಲವರು ಅಮರನ್ ಚಿತ್ರ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಬೇಕಿದೆ.

ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ ಎಂದರೆ ಅದು ಬರೀ ಎರಡಕ್ಷರದ ಪದಗಳಲ್ಲ, ಕಲ್ಪನೆಗೂ ಸಿಗದ, ನಮ್ಮ ಊಹೆಗೂ ಮೀರಿದ ವಿಷಯ. ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಫಲಾಪೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೇ, ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದೇ, ಹಾದಿ ತಪ್ಪದೇ, ಸಾಧನೆ, ಗುರಿ ಸಾಧಿಸುವ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಸಾಗುತ್ತ, ಪರಸ್ಪರ ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಸುವವರಿಗೆ ಬೆಲೆ ಖಂಡಿತಾ ಇದೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ಅಂತಹ ಪ್ರೇಮಿಗಳನ್ನು ಬ್ಯಾಟರಿ ಹಾಕಿ ಹುಡುಕಿದರು ಸಿಗುವುದೇ ಅಪರೂಪ.

ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಬರೀ ಫ್ಯಾಶನ್, ಶೋಕಿ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಇಬ್ಬರೂ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಅಮೂಲ್ಯ ಜೀವನ. ಟೈಂ ಪಾಸ್ ಗಾಗಿ, ಕಾಟಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಓಡಾಡುವವರನ್ನು ಪ್ರೇಮಿಗಳೆಂದು ಕರೆದರೆ ಅದಕ್ಕಿರುವ ಘನತೆ, ಗಾಂಭೀರ್ಯತೆ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಇಂದು ಬದುಕಿರುವುದು ಸತ್ಯ, ನಾಳೆ ಎಂಬುವುದು ಭ್ರಮೆ..

⏩ದೇವಲಪಲ್ಲಿ .ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಮೊನ್ನೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕೃಷಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ (ಜಿ.ಕೆ.ವಿ.ಕೆ) ನಡೆದ ಕೃಷಿ ಮೇಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 75 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸು ದಾಟಿದ ಅಜ್ಜಿಯೊಬ್ಬರು ಚೇಪೆ ಹಣ್ಣು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತ, ಸಿಕ್ಕರು. ನನಗೂ ಸಮಯವಿದ್ದರಿಂದ ಹಾಗೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತ ಕೂತೆ. ಆಕೆ ಮೂಲತಃ ನಮ್ಮ ಕೋಲಾರ ಜಿಲ್ಲೆಯವರಂತೆ, ಅವರಿಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಮದುವೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಲಿ, ಸೊಸೆಯರಿಗಾಗಲಿ ಈಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ವಲ್ಪವು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲವಂತೆ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಈಕೆ ಅವರಿಗೆ ಹೊರಯಾಗಬಾರದೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಜೀವನಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಸಣ್ಣ ಟೀ ಅಂಗಡಿ ಮತ್ತು ಚೇಪೆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಅಂಗಡಿ ನಡೆಸುತ್ತ, ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. 

ಇಷ್ಟು ವಯಸ್ಸಾದರೂ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ, ದೇವರನ್ನು ಶಪಿಸದೇ, ಅತ್ಯುತ್ಸಾಹದಿಂದ ಖುಷಿಯಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಿಯಾ ಅಜ್ಜಿ, ನಿಜಕ್ಕೂ ನೀನು ಗ್ರೇಟ್. ನಿನ್ನಂತ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಗಳು 100 ವರ್ಷ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ ತಡ, ಅದಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಹೇಳಿದ ಪ್ರಸಂಗ, ಘಟನೆಯೊಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಆತ್ಮವಲೋಕನ, ಆಲೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿತ್ತು.

ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು (ಜೀವಿತಾವಧಿ) ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರಂತೆ. ಅವರ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಮೆಚ್ಚಿ ದೇವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಆಸೆ, ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಏನಿದೆ ಹೇಳಿ, ಅದನ್ನು ನಾನು ಈಡೇರಿಸುತ್ತೇನೆಂದು ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತಾರಂತೆ.

ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ದೇವರೇ ನಮಗೆ ದೊಡ್ಡ, ದೊಡ್ಡ ಆಸೆ, ಬೇಡಿಕೆಗಳೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಆಸೆ ಇದೆ. ಅದೆನೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಯಾಗದೆ, ನಾವು 100 ವರ್ಷ ಜೀವಿಸಬೇಕು, ಬದುಕಬೇಕು. ನಾವಿಬ್ಬರು 100 ವರ್ಷ ಬದುಕುವ ರೀತಿ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ದೇವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆಲೋಚಿಸಿ, ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷ ಬದುಕ ಬೇಕೆನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಏನೇ ಆಸೆ ಇದ್ದರೂ ಕೇಳಿ, ಅದನ್ನು ನಾನು ಈಡೇರಿಸುವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರಂತೆ. 

ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಇಬ್ಬರೂ, ನಮಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಆಸೆಗಳಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ವರ್ಷ ಬದುಕಬೇಕೆನ್ನುವುದೇ ನಮ್ಮ ಏಕೈಕ ಆಶಯ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ದೇವರು ಪ್ರತಿಕ್ರಯಿಸಿ ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯವೊಂದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಧೈರ್ಯವಾಗಿ, ಕಿವಿಕೊಟ್ಟು ಕೇಳಿ. ಅದೇನೆಂದರೆ ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬದುಕುತ್ತಿರಾ. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಮೆಚ್ಚಿ ಏನೇ ವರವನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಕೊಡಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಮಾತ್ರ ನನಗಿಲ್ಲ. ಅದು ವಿಧಿಲಿಖಿತ ನಿಯಮ. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಸಾಯಲೇಬೇಕು, ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ನಮ್ಮ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಬರೆದ ಆ ಬ್ರಹ್ಮ ಬಂದರೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. 

ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ನೋವು, ದುಖಃವೆಂದರೆ ನೀವು ಬದುಕುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನ ಮಾತ್ರ ಎಂಬ ವಿಷಯ, ನಿಮ್ಮ ಆಯುಷ್ಯ ರೇಖೆ ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ಈ ವಿಚಾರ ಕೇಳಿದ ಈ ಇಬ್ಬರೂ ನಾವು ಒಂದೇ, ಒಂದು ದಿನ ಮಾತ್ರ ಬದುಕುವುದೆಂದು ಅರ್ಥವಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತ, ಕೊರಗುತ್ತ ತಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. 

ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅಯ್ಯೋ ನಾನು 100 ವರ್ಷ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಆಸೆ, ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟ ಸರಿಯಿಲ್ಲ, ನೆಟ್ಟಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತ, ಚಿಂತಿಸುತ್ತ ಊಟ, ನೀರು ಕುಡಿಯದೆ, ಚಿಂತಕ್ರಾ0ತನಾಗಿ, ವಿಪರಿತ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಹೊಂದಿ, ಆ ರಾತ್ರಿಯೇ ಈತ ಹೃದಯಘಾತದಿಂದ ನಿಧನ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ. 

ಆದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ನಾನು ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬದುಕುವುದು ಎನ್ನುವ ವಿಷಯ ನನಗೆ ಮೊದಲೆ ತಿಳಿದಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯದಾಯ್ತು, ಕನಿಷ್ಟ ಈ ಒಂದು ದಿನವನ್ನಾದರೂ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕಳೆಯಬೇಕು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ. ತನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಊಟ ಮಾಡಲು ಹೋಟೆಲ್ ಹೋಗಿ ತನಗೆ ಏನೇನೂ ಇಷ್ಟವೋ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಊಟ, ಸಿಹಿ, ತಿಂಡಿ ಸವಿಯುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಖುದ್ದು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ, ಮಾತನಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರನ್ನು ಪೋನ್ ಮೂಲಕ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ, ತನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಹೋಗಿ ವೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡು ಸ್ಥಳದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ಆಸ್ವಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ. 

ಆತ ಒಂದು ದಿನ ಮಾತ್ರ ತಾನು ಬದುಕುವುದೆಂದು ಆಲೋಚಿಸಿ, ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂದು ಕಾಣದ ಸಂತೋಷ, ಸುಖವನ್ನು ಆ ಒಂದು ದಿನ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ರಾತ್ರಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಸ್ವಲ್ಪಹೊತ್ತು ತನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಟಿ.ವಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಬೇಗ ಮಲುಗುತ್ತಾನೆ. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನಾಳೆಯಿಂದ ನಾನು ಬದುಕಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರುತ್ತಾನೆ.

ಆದರೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆತನಿಗೆ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾಗುತ್ತದೆ. ಅರೆ ನಾನು ರಾತ್ರಿಯೇ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಯಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವೇ, ಆದರೆ ಇನ್ನು ಬದುಕಿದೇನಲ್ಲಪ್ಪ, ಇದೇನು ವಿಚಿತ್ರ ಎಂದು ದೇವರನ್ನು ಕೇಳಿದ. ಅದಕ್ಕೆ ದೇವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ನೋಡು ನಿನಗೆ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವರ್ಷಗಳೇ ಆಯುಷ್ಯ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು, ಜೀವನದ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಲು, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬದುಕುವುದು, ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನ ಮಾತ್ರ ಆಯುಷ್ಯ ಇದೆ ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದೆ. 

ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ತಾನು ಒಂದು ದಿನ ಮಾತ್ರ ಬದುಕುವುದೆಂದು ವಿಪರಿತ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಆಲೋಚಿಸಿ, ಆಲೋಚಿಸಿ, ಕಂಗೆಟ್ಟು ಆವತ್ತು ರಾತ್ರಿಯೇ ಹೃದಯಘಾತದಿಂದ ಕೊನೆ ಉಸಿರೆಳೆದ. 

ಆದರೆ ನೀನು ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಬದುಕುವುದೆಂದು ಗೊತ್ತಾದರೂ, ಆ ಒಂದು ದಿನವನ್ನಾದರೂ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕಳೆದೆ. ಇಷ್ಟವಾದ ಊಟ ಸವಿದೆ, ನಿನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ, ಇಷ್ಟವಾದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟು ಬಂದೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಈ ಹಿಂದೆ ನೀನು ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷ ಬದುಕುತ್ತೆನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಪ್ರತಿದಿನವನ್ನು ದುಃಖದಿಂದ, ಆಲೋಚಿಸುತ್ತ, ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿಫಲವಾದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಸಾಯುತ್ತೇನೆಂದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗಿ ಈ ಒಂದು ದಿನವನ್ನು, ನಿನ್ನ ಇಡೀ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂದು ಕಾಣದ ಸಂತೋಷ, ಸಂತಸದಿ0ದ ಕಳೆದೆ. 

ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತ ಮಾಡದೆ ಪ್ರತಿದಿನವನ್ನು ಖುಷಿಯಿಂದ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿ, ಆಗ ನಿನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ. ನಿನಗೆ 100 ವರ್ಷ ಆಯುಷ್ಯ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಬದುಕಿದ ಅಷ್ಟು ದಿನವನ್ನು ಸಂತೋಷ, ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಕಳೆಯುವುದನ್ನು ಮೊದಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸು ಎಂದು ದೇವರು ಆತನಿಗೆ ಜೀವನದ ಒಳಾರ್ಥವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಕಣ್ತೆರುಸುತ್ತಾರೆ.

ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ವಾಸ್ತವ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ, ಈಗ ಬದುಕಿರುವವರು ಮುಂದಿನ ಸೆಕೆಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿರುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಗ್ಯಾರಂಟಿ, ವ್ಯಾರಂಟಿ ಇಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನದ್ದು ಒಂಥರಾ ಅತ್ರಂತ ಜೀವನ, ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತದೋ ಎಂಬುವುದನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ.

ಆಪ್ಯಲ್ ಕಂಪನಿ ಸಿಇಒ ಆಗಿದ್ದ ಸ್ಟೀವ್ ಜಾಬ್ಸ್ ಒಂದು ಮಾತೇಳಿದ್ದರು, If you live each day as it was your last, someday you'll most certainly be right.

ಅಂದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ನಾವು ಇಂದೇ ನಮ್ಮ ಕೊನೆ ದಿನ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಬದುಕಬೇಕಂತೆ. ಆಗ ಆ ಒಂದು ದಿನವನ್ನಾದರೂ ಖುಷಿ, ಸಂತೋಷದಿ0ದ ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ. ಅತಿಯಾದ ದುರಾಸೆಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಗರ್ವ, ಅಹಂಕಾರಗಳು ನಮ್ಮ ಸಮೀಪ ಸುಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಒಂದು ದಿನವನ್ನು ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡದೇ, ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸದುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಗುರಿ, ಸಾಧನೆಯ ಶಿಖರವೇರಲು ಪರಿಶ್ರಮ ಪಡುತ್ತೇವೆ. 

ಇಂದೇ ನಮ್ಮ ಕೊನೆ ದಿನವೆಂದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಗಾಧ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಆಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುವುದು ಸ್ಟೀವ್ ಜಾಬ್ಸ್ ರವರ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಆಂತರಿಕ ಅಂಶ.

ನಾವು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಬದುಕಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಬದುಕಿದಷ್ಟು ದಿನ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷದಿ0ದ ಕಳೆದಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದೇ ನಮಗೆ ಅಗತ್ಯ. ಈಗಂತೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುವ ಸ್ವಾರ್ಥ, ದುರಾಸೆ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ಚಿಂತನೆಯಿ0ದ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತ, ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಬರದೇ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಬಹಪಾಲು ಎಲ್ಲಾ ದಿನಗಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ, ದುರಾಸೆ, ಅಹಂಕಾರ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಲು ಕಾರಣ ನಾವು ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷ ಬದುಕುತ್ತೇವೆಂಬ ಏಕೈಕ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ. ಆದರೆ ಈಗ ಬದುಕಿರುವವರು ಮುಂದಿನ ಸೆಕೆಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಈ ಭೂಮಿಯಿಂದಲೇ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಬಹುದು, ಯಾರು ತಾನೇ ಊಹಿಸಲು, ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ.

ನಾಳೆ ನಾನು ಬದುಕಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡಿ, ಆಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಸೆಗಳ ಪ್ರಮಾಣ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕುಸಿಯುತ್ತವೆ. ಹಣ, ಆಸ್ತಿ, ಜಮೀನು, ಬಂಗಾರ ಎಲ್ಲವೂ ಶೂನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮಾನ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರುತ್ತದೆ. ನಾನೇ ಇರದೇ ಮೇಲೆ ಈ ಸಂಪತ್ತು, ಐಶ್ವರ್ಯಗಳಿಸಿ ಬರುವುದಾದರೂ ಏನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಉದ್ಬವವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವು ಕಚೇರಿಯ ಒತ್ತಡ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜಪಿಸುತ್ತ, ನನಗೆ ಅದಿಲ್ಲ, ಇದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೊರಗುತ್ತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಸಾಗರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುವುದು ಮೂರ್ಖರ ಲಕ್ಷಣ. ಪ್ರತಿದಿನವನ್ನು ಸಪ್ಪೆಯಾಗಿ ಕಳೆದು, ಕೂರುವ ಬದಲು, ಭಗವಂತ ನಮಗೆ ನೀಡಿರುವುದರಲ್ಲೇ ಸಂತೋಷ, ಸಂತಸವನ್ನು ಕಾಣಬೇಕಿದೆ. ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ, ಕುಟುಂಬದವರೊ0ದಿಗೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯವಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕಿದೆ. ಇಂದಿನ ದಿನವನ್ನು ನಾವು ಸಂತೋಷದಿ0ದ ಕಳೆಯುಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ, ನಾಳೆ ದಿನವನ್ನು ಅದ್ಯಾವ ರೀತಿ ಸಂತೋಷದಿ0ದ ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ..? 

ನಮಗೆ ಇರುವುದರಲ್ಲೇ ಸರಳವಾಗಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿ, ಪ್ರತಿದಿನವನ್ನು ಆರ್ಥಗರ್ಭಿತವಾಗಿ ಬದುಕುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಲಿಯುವುದು ಯಾವಾಗ..? ಇಂದು ನಾನಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯ. ನಾಳೆ ಇರುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪಿತ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇಂದಿನ ದಿನವನ್ನು ಖುಷಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅನುಭವಿಸಿ, ನಾಳೆ ದಿನವನ್ನು ನಾಳೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ, ನಾಳೆ ಏನೋ ಆಗೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದು, ಇಂದಿನ ದಿನವನ್ನು ಬೇಸರದಿಂದ ಕಳೆಯುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಕೊನೆಗಾಣಬೇಕಿದೆ.

ಅಂದ ಹಾಗೆ ನನಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವು, ಪ್ರತಿನಿಮಿಷವು ಬಹಳ ಇಷ್ಟ ಮತ್ತು ಇಂಪಾರ್ಟೆ0ಟ್. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನಾಳೆ ಇದೆ ಅನ್ನೋದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಂದು ರಾತ್ರಿ ಮಲುಗುತ್ತೇವೆ, ನಾಳೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎದ್ದೇಳದಿದ್ದರೇ..? ಅದೇಕ್ಕೆಳುವುದು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿದಿನವನ್ನು ಆನಂದಿಸಿ, ಆಹ್ಲಾದಿಸಿ, ಖುಷಿಯಾಗಿರಿ. So let's enjoy every moment in your life.

ವಿಧಿ ಬರಹದ ಕ್ರೂರತೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಅರಳಿದ "ಬದುಕು"..

⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ .ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಕೆಲವರ ಜೀವನವೇ ಹಾಗೆ, ಸಂತೋಷಕ್ಕಿಂತ ದುಃಖವನ್ನೇ ಸದಾ ಅನುಭವಿಸಿ, ಬರೀ ನೋವಿನ ಜೊತೆ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿ, ಅವರದ್ದು. ಅಂತವರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆಗುವ ನೋವು, ಬೇಸರ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಅವರ ನೋವು, ಸಂಕಟ, ವೇದನೆ, ದುಃಖ, ಕಷ್ಟದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಬದುಕು ಎಷ್ಟೊಂದು ದುಸ್ಥರ, ವಿಧಿ ಬರಹ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕ್ರೂರಿಯೇ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸದೆ ಇರಲಾರದು. ಕೆಲವರ ಜೀವನ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಆಗರದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆಯೇ ಎಂದು ಊಹಿಸಲು ಕೂಡ ಅಸಾಧ್ಯ. ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರ ಜೀವನ ಕಣ್ಣೀರಿನ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿ, ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅವರು ಎಂದಿಗೂ, ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೊಣವೆಂದರೆ ಯಾರು ಅವರ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಸುಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಕಷ್ಟದ ಸರಮಾಲೆ ಸುತ್ತುವರೆದಿರುವುದರಿಂದ ಯಾರು ತಾನೇ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ, ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ ಹೇಳಿ. ಆದರೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ, ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಕಳೆಗುಂದುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ದುರದೃಷ್ಟವಂತರು ಎಂದು ಯಾವಾಗಲೂ ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ವಿಧಿಗೆ ಸವಾಲಾಕಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಅದೇ ಅವರ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿ, ಧೈರ್ಯ, ಛಲ, ಬಲ, ವಿಶ್ವಾಸ.

ನಿಜ ನಾವು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವು ದೇವರನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತೇವೆ, ದೇವರು ನನ್ನನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆ ಕೊಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಸಂಬಳದ ನೌಕರಿ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡದಾದ ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕನನ್ನಾಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಿನ ಆಸೆ ಈಡೇರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಹತ್ತಾರು ಎಕರೆ ಜಮೀನಿನ ಒಡೆಯನಾಗಲಿಲ್ಲ. ದೇವರು ನನ್ನ ಆಸೆ, ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ದೇವರ ಪೋಟೋ ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಬೈಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. 

ವಾಸ್ತವವೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಹಣವಿದ್ದರೂ ನಮಗೆ ಸಾಲದು, ಎಷ್ಟೇ ಸಂಬಳ ಬಂದರೂ ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯಿದ್ದರು ಖುಷಿಯಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೇ ಜಮೀನಿದ್ದರೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಪರಿಮಿತ ಬಯಕೆಗಳಿಂದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರೂ, ಏನೇನೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ, ಅದು ನಿರುತ್ಸಾಹ, ನಿರಾಶವಾದದಿಂದ ಎಂಬ ಸತ್ಯಾಂಶ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ನಿಮಗೊಂದು ಘಟನೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಕೇಳಿ, ಆಕೆಗೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಬರುವುದು ಕೇವಲ 1200 ರೂ. ವಿಕಲಚೇತನ ಪಿಂಚಣಿ. ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ತನ್ನ ಇಡೀ ಆಸೆಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡು, ಉಳಿತಾಯ ಮಾಡಬೇಕು. ಆಕೆ ಹೆಸರು ಲಲಿತ, ಇತ್ತಿಚೀಗೆ ಪರಿಚಯವಾದ ಹುಡುಗಿ. ಆಕೆ ವಿಕಲಚೇತನಳು. ಮೂಲತಃ ಕೋಲಾರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಹಳ್ಳಿಯವಳು. ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳ ದೃಷ್ಟಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ತೀರ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾಳೆ. ದೂರದಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಒಂದಕ್ಷರವು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

ಲಲಿತ ವಯಸ್ಸು 19 ವರ್ಷವಿರಬಹುದು. ಪಿಯುಸಿ ಓದಿದ್ದಾಳೆ. ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ತೀರ ಬಡತನ ಕುಟುಂಬ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೇ ಆಕೆಗೆ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳ ದೃಷ್ಟಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ. ಆದರೂ ಆಕೆ ತನಗೆ ಎರಡು ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನೋವನ್ನು ಮರೆತು ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. 

ಏನಮ್ಮಾ ಲಲಿತ ಎಂದರೆ, ಏನ್ಮಾಡುವುದು ಸಾರ್, ನನಗೆ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ, ನೋವಿನಿಂದ ಕೂತರೆ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಬಂದು ಬೇಸರವಾಗುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಾಣದಿರಬಹದು, ಆದರೆ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ನನಗಿಂತ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಹಲವರಿದ್ದಾರೆ, ಅವರ ಕಷ್ಟಗಳ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕದು ಎಂಬ ಆಕೆಯ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ಮಾತಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ..?

ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದರು ಆಕೆಯ ನಗುವಿನ ಗುಣ, ಮುಗ್ದತೆ, ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತಾ ಒಳ್ಳೆಯದ್ದಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಆಕೆಯ ಆಶಾವಾದ, ನಮ್ಮನ್ನೇ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಆತ್ಮವಲೋಕನ ಪಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಘಟನೆ ಕೇಳಿ, ಆಕೆಯ ಹೆಸರು ರಚನಾ, ಶ್ರೀನಿವಾಸಪುರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಹಳ್ಳಿಯವಳು. ಈಕೆಯು ವಿಕಲಚೇತನಳು. ಈಕೆಗೆ ಎರಡು ಕಾಲುಗಳು ಸ್ವಾಧೀನದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ವಾಕರ್ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯಲು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ಬಿ.ಕಾಂ ಪದವೀಧರೆ. ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಬರುವ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಪಿಂಚಣಿಯೇ ಈಕೆಗೂ ಆಧಾರ. ಆದರೆ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆೆ ಎಂದೂ ನಿರುತ್ಸಾಹ ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ 3 ಬಸ್ ಹಿಡಿದು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. 

ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲು ಕಾಲಿನ ಅಗತ್ಯವೇನಿದೆ ಸಾರ್, ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಕೈ, ಕಾಲು ಸರಿಯಾಗಿರುವವರು ಕೂಡ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡದೇ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಬದುಕು ಕಳೆದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಹಾಗಲ್ಲ, ನನಗೆ ಕಾಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಳುತ್ತ ಕೂತರೆ ನೋಡವವರು ಅನುಕುಂಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬಹುದೆ ಹೊರತು ನನಗೆ ಬರುವ ಲಾಭವೇನಿಲ್ಲ. ದೇವರು ನನಗೆ ಕಾಲು ನೀಡದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಮಾತ್ರ ದುಪ್ಪಟ್ಟು ನೀಡಿದ್ದಾನೆ. 

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುವ ರೀತಿಯ ಸಾಧನೆ ಮಾಡೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಆಕೆಯ ಅಚಲ ವಿಶ್ವಾಸದ ಮುಂದೆ ಮರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ.

ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಶಾಂತ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ. ಆತನದ್ದು ಕೋಲಾರದ ವೇಮಗಲ್ ಬಳಿಯ ಹಳ್ಳಿಯವನು. ಎಲ್ಲರಂತೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದ, ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಟೆಂಪೋ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಒಂದು ಕೈಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇತನು ಓದಿರುವುದು ಪಿಯುಸಿ. ಪದವಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇದ್ದರೂ ಬಡತನದಿಂದ ಓದು ಮುಂದುವರೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈತನ ತಂದೆ ನಿಧನ ಹೊಂದಿ 7 ವರ್ಷವಾಗಿದೆ. ಈಗ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ 6 ಸಾವಿರಕ್ಕೆ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದಾನೆ. ಬರುವ ಅಲ್ಪ ಸಂಬಳದಲ್ಲೇ ವಯಸ್ಸಾದ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕು, ಜೊತೆಗೆ ಇವರ ತಂದೆ ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಮಾಡಿದ ಸಾಲಗಳನ್ನು ತೀರಿಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಬೇರೆ ಇತನ ಮೇಲಿದೆ. ಇತನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಯಾರು ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಆದರೂ ಇತನಿಗೆ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಆಸೆ, ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳೂ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿಗೂ ಕರಗಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಜೀವನವೇ ಹಾಗೆ ಸಾರ್, ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಾವು ಬೇರೆನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಭಯಬಿದ್ದು ಕೂತರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶಾಂತನ ಆಲೋಚನೆ, ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೋ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಜೀವನವೇ ಹಾಗೆ, ನಾವು ಸದಾ ಸಂತೋಷವನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತೇವೆ, ಆನಂದದಿಂದ ಬದುಕಲು ಆಸೆ ಪಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಸಂತೋಷಕ್ಕಿಂತ ದುಃಖವೇ ನಮಗೆ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ, ಕಷ್ಟಗಳು ಮನೆ ತುಂಬಾ ಮಲಗುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ, ಹಣ, ಉದ್ಯೋಗ, ಕುಟುಂಬ, ಸಂಗಾತಿ, ಆರೋಗ್ಯ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದರೆ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದಾಗಲೇ ಜೀವನದ ನೈಜ ದರ್ಶನವಾಗುವುದು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ, ಧೈರ್ಯ, ವಿಶ್ವಾಸ ಬರಬೇಕಾದರೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಎದುರಿಸಿದಾಗ, ಅನುಭವಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ.

ಅಂದ ಹಾಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟರೆ, ನಾವೇ ದೇವರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ, ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಾವಿರಾರು ವಿಕಲಚೇತನರು ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದೆ, ಕೈ ಇಲ್ಲದೇ, ಕಾಲಿಲ್ಲದೆ, ಹಲವು ದೈಹಿಕ ನ್ಯೂನತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸರಿಯಾದ ಉದ್ಯೋಗವಿಲ್ಲದೆ, ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ, ಯಾರ ಆಶ್ರಯ, ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಬಡತನದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವು ಜೀವನದ ಜೊತೆ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತ, ವಿಧಿ ಬರಹದ ಕ್ರೂರತೆಗೆ ಸೆಡ್ಡು ಹೊಡೆದು ಬದುಕನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಅರಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳು ದೊಡ್ಡದೇನಲ್ಲ, ಬಗೆಹರಿಸಲಾಗದ ಕಗ್ಗಂಟಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇನಲ್ಲ.  

ನಮಗೆ ಇರುವುದರಲ್ಲೇ ಖುಷಿ ಕಾಣುತ್ತ, ಸರಳ ಜೀವನದೊಂದಿಗೆ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸುತ್ತ, ಅತಿ ಆಸೆ, ಸ್ವಾರ್ಥ ಬಿಟ್ಟು ಜೀವನ ನಡೆಸಿದರೆ ಅದೇ ಸ್ವರ್ಗ. ಪ್ರತಿದಿನವು ನನಗೆ ಅದಿಲ್ಲ, ಇದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೊರಗುತ್ತ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ನರಳುತ್ತ, ಪ್ರತಿದಿನವು ವಿಪರಿತವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತ, ವಿಧಿ ಬರಹವನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವೇನಿದೆ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಆಲೋಚನೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು.

ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಸುಖ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ನಮಗಿಂತ ಕೆಳಗಿರುವವರನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ಸಾಧನೆ, ಗುರಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗಿಂತ ಮೇಲ್ಮಟ್ಟದವರನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು ಎಂದು. ಒಂದೊತ್ತು ಊಟ ಸಿಗದೆ ಪರಿತಪಿಸುವ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆಯೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ನಾವೆಷ್ಟು ಅದೃಷ್ಟವಂತರೆಂದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ, ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಅಮೂಲ್ಯ, ಅದನ್ನು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಳೆಯಬೇಕೆ ಹೊರತು ದುಃಖಿಸುತ್ತ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಇರುವುದು ಒಂದೇ ಜನ್ಮ. ನಾವು ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ನೆಮ್ಮದಿ, ಸಂತೋಷ, ಆನಂದ ಕಾಣದಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೆ ಕಾಣುವುದು ಯಾವಾಗ..?  

ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ "ಆನಂದ"..

      ⏭ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ನನ್ನ ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಸ್ನೇಹಿತರಾಗುವುದು ಬೇಡ. ಬದಲಾಗಿ ನನ್ನ ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲರೂ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಲಿ ಎಂಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತೊಂದಿದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ವಾಕ್ಯದಂತೆ ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಜೀವಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುವುದನ್ನು ಇವತ್ತಿನ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಆಲೋಚಿಸಿದರೆ ನಮಗೆ ನೈಜತೆ ಏನೆಂಬುವುದು ಆರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂದಿನ ಜನ ಅವರವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರದ್ದು ಸಾವಿರಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದನೆ ಆದರೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರದ್ದು ಲಕ್ಷ, ಕೋಟಿಗಳಲ್ಲೂ ಇದೆ. ದುಬಾರಿ ಬೆಲೆಯ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನ, ಕಾರುಗಳನ್ನು ಬಳಸುವ ಸಂಖ್ಯೆ ದಿನೇ ದಿನೇ ದ್ವಿಗುಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ವಿಸ್ತೀರ್ಣವುಳ್ಳ ಮನೆ, ಡೂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೆ ಜಮೀನು, ಫಾರ್ಮ್ ಹೌಸ್ ಗಳ ಮಾಲೀಕರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಾವಿರಾರು ರೂ. ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ ಮೊಬೈಲ್ ಪೋನ್ ಗಳು, ಟ್ಯಾಬ್ ಗಳು, ಅವುಗಳಿಗೆ ಡ್ಯುಯಲ್ ಸಿಮ್ ಗಳು, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್, ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಗಳನ್ನು ಬಹುತೇಕರು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಧರಿಸುವ ಬಟ್ಟೆಯು ತುಂಬಾ ಕಲರ್ ಪುಲ್ ಡಿಸೈನ್ ಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕಾಸ್ಟ್ಲಿಯಾಗಿದೆ. 

ಇನ್ನೂ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಯುಗದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ಟ್ವಿಟರ್, ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಯ್ಯೂಟೂಬ್ ಎಂಬ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನವೇ ತುಂಬಾ ಫ್ಯಾಷನ್ ಹಾಗೂ ಅಟ್ರಾಕ್ಷನ್ ಆಗಿ ಮಾರ್ಪಾಡಾಗಿದೆ.

ದಶಕಗಳು ಉರುಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಆಗುತ್ತಿರುವುದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬಹುದು. ವಾಸ್ತವಾಂಶವೆಂದರೆ ಜನರ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ, ಜೀವನ ಶೈಲಿ, ನಡವಳಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಚೇಂಜ್ ಆಗಿದೆ, ಹಾದಿಯು ತಪ್ಪಿದೆ.

ಇಂದು ಪ್ರೀತಿ, ವಾತ್ಸಾಲ್ಯ, ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ, ಅನುಕಂಪ, ಉದಾರತೆ, ಸಹೋದರತೆ, ಸ್ನೇಹಪರತೆ, ನಂಬಿಕೆ, ವಿಶ್ವಾಸ ಎಂಬ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಜನ ಕೈ ಬಿಟ್ಟು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಾರದಾಗಿದ್ದ, ನೋಡಬಾರದಾಗಿದ್ದ ಕೆಲ ಋಣಾತ್ಮಕ ಗುಣಗಳು ದೇಹದ ತುಂಬಾ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಿದೆ. ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಈ ಗುಣಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಮಿತಿ ಮೀರಿ ದುಪ್ಪಾಟ್ಟಾಗುತ್ತಿರುವುದೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಅಧಃಪತನಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಎಂಬಂತಿದೆ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಳವಳ ಪಡುವಂತಾಗಿದೆ.

ಹಾಗೆಯೇ ಅಸೂಹೆ, ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು, ಅಹಂಕಾರ, ಸ್ವಾರ್ಥ, ದುರಾಸೆ, ಗರ್ವ, ಕೋಪ ಎಂಬ ಅಂಶಗಳು ಕೂಡ ಮನುಷ್ಯನ ಸುತ್ತ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಇಂದು ಅಹಂ ಎಂಬ ಗುಣವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಈ ಗುಣವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಮೂಲೆ ಗುಂಪು ಮಾಡುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೊಂಡ್ಯೂಯುತ್ತಿದೆ. 

ನಾವು ಇಂದು ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯವನ್ನು ಬೇರೊಬ್ಬರ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ತೊಡರುಗಾಲು ಹಾಕುವ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತ ಚಿಂತಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ವರ್ತನಗಳಲ್ಲೇ ಲೋಪ ದೋಷಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಜಿಯೋಗ್ರಾಫಿಕ್ ಚಾನೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಮಾನವೀಯತೆ ಸಾರುವ ವಿಡಿಯೋ ಒಂದು ನೋಡಿದೆ. ಮೂರು ಪಕ್ಷಿಗಳು ಒಂದು ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂತಿರುತ್ತವೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತ ಮೂರು ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮರದ ಮೇಲಿಂದ ಹಾರಿ ಒಂದೊಂದು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಮೂರು ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮೊದಲು ಕೂತಿದ್ದ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಕೂರುತ್ತವೆ. ಮೂರು ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಕ್ಷಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆಹಾರ ಸಿಕ್ಕಿರುತ್ತದೆ. ಉಳಿದ ಎರಡು ಪಕ್ಷಿಗಳು ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋಗಿದ್ದರು ಕೂಡ ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗಂತ ಆಹಾರ ಸಿಕ್ಕ ಪಕ್ಷಿಯೊಂದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೇವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಉಳಿದ ಎರಡು ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೂ ಹಂಚಿ ತಾನು ಸೇವಿಸುತ್ತದೆ.

ಆ ಪಕ್ಷಿಯು ಈ ಆಹಾರವನ್ನು ನಾನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದದ್ದು, ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳದೆ, ಹಂಚಿ ತಿನ್ನುವ ಮೂಲಕ ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಕಾಣದ ಮೌಲ್ಯಯುತ ಗುಣವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಬೆಟ್ಟವೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೋತಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿತ್ತು. ಕೋತಿಗಳು ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೇ ಪರಿತಪಿಸುವ ವಿಚಾರಗೊತ್ತಿದ್ದ ಒರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂದಷ್ಟು ಬನ್, ಬ್ರೆಡ್, ಬಿಸ್ಕತ್ ಗಳನ್ನು ತಂದು ಕೋತಿಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ. ವಿರ್ಪಯಾಸವೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲ ಕೋತಿಗಳು ಕಿತ್ತಾಡದೆ ಪರಸ್ಪರ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡವು. ಕೋತಿಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ರೀತಿ ಶಾಲಾ, ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯದಿರಬಹದು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದವು ಎಂಬುವುದೇ ಗ್ರೇಟ್.

ಹಾಗೇ ನೋಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ಅಸೂಹೆ, ಹೊಟ್ಟೆ ಕಿಚ್ಚು, ಸ್ವಾರ್ಥ, ದುರಾಸೆ, ಕೋಪ, ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿ, ಮರ, ಗಿಡಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ. ಇಂದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರೆ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಆತನ ಕಾಲೇಳೆದು ಆತನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಕೊಡಲಿ ಪೆಟ್ಟು ಕೊಡಲು ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಜನ ವರ್ಗವೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ತಾನು ಬೆಳೆಯದಿದ್ದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬೆಳೆಯಬಾರದೆಂಬ ಧೋರಣೆ ಹಲವರು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನದು ಒಂದು ಕಣ್ಣೋದರು ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ಆತನದು ಎರಡು ಕಣ್ಣು ಹೋಗಬೇಕು ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ತುಂಬಾ ಜನರಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದೆ. 

ಅದೆಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಂದರೆ ಅಣ್ಣ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರೆ ತಮ್ಮ ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರೆ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ನಿದ್ದೆಯೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಕ ಒಳ್ಳೆಯ ಹಂತಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ನನಗೇನು ಲಾಭ ಎಂದು ತಂಗಿ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಇನ್ನು ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಕ್ಕಳು, ಅತ್ತೆ, ಮಾವ, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮನ ಮಕ್ಕಳು, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲೋ, ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲೋ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿಯೋ, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿಯೋ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ಖುಷಿ ಪಡುವ ಬದಲಾಗಿ ಅಸೂಹೆ ಉಂಟಾಗಿ, ಅವರ ಏಳಿಗೆಗೆ ಅಡ್ಡ ಬರಲು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದಾಗ ಅಪಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಚ್ಯುತಿ ತರುತ್ತೇವೆ. ಆ ಮೂಲಕ ವಿಕೃತ ಆನಂದ ಪಡುತ್ತೇವೆ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಬಿರುಕು ಮೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಕುಟುಂಬದವರು ಬೆಳೆದರೆ, ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾದರೆ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇಲ್ಲದ ಜನ, ಇನ್ನೂ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಂಬಂಧಿಕರು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುರುತ್ತಾರೆಯೇ, ನೋ ಚಾನ್ಸ್.

ನಾವು ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಹೋದರೆ, ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಇದು ನೀನು ಬೆಳೆಸಿದ ಮರ ನಾನಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿಗೇಕೆ ನೀನು ಬಂದೇ ಎಂದು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ ಯಾವುದೆಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಬಡವ, ಶ್ರೀಮಂತನೇ ಎಂದು ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿಯು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಮರದ ಬಳಿ ಯಾರೇ ಬಂದರು ಅವರಿಗೆ ನೆರಳು ನೀಡಿ ಆಶ್ರಯ ನೀಡುತ್ತದೆ, ಆಮ್ಲಜನಕ ಪೂರೈಸಿ, ಆರೋಗ್ಯ ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ. ಹಣ್ಣು, ಹಂಪಲು ನೀಡಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಫಲಾಫೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ ನೂರಾರು ವರ್ಷ ಜನರ ಜೀವಕ್ಕೆ ಉಸಿರು ನೀಡುತ್ತದೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಒಂದು ಮರಕ್ಕೆ ಇರುವ ಆಲೋಚನೆ, ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಉದಾರತೆ ಮನೋಭಾವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಇಲ್ಲದಾಯಿತೇ ಎಂಬುವುದೇ ದುರ್ದೈವ. 

ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಾದರೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆ ಹೊರತು ತೊಂದರೆ ನೀಡುವ ಗುಣವಿರಬಾರದು. ಅವರವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಆಸಕ್ತಿ, ಶ್ರಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗ ಬೇಕು ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ಖಂಡಿತಾ ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಆದರೆ ಬೇರೆಯವರು ಬೆಳೆಯಲೇಬಾರದು, ನಾನೊಬ್ಬನೆ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ದೂರಲೋಚನೆಯು ಮಾತ್ರ ಮಹಾಪರಾಧ. 

ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಹೇಗೆಂದರೆ ಬೇರೆಯವರ ವಿಚಾರಗಳು, ಬೇಡವಾದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಅವರಿವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತ ಅಮೂಲ್ಯ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಇದರಿಂದ ಬರುವ ಲಾಭವಾದರೂ ಏನು ಎಂದು ಎಂದಿಗೂ ಲೆಕ್ಕಚಾರ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.  

ನಾವು ನೆಮ್ಮದಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ ಅಹಂಕಾರ, ಅಸೂಹೆ, ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು, ದುರಾಸೆ ಗುಣಗಳನ್ನು ಆದಷ್ಟು ದೂರ ತಳ್ಳಬೇಕು, ಹತ್ತಿರ ಸೇರಿಸಲೇಬಾರದು. ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮವರು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ನೋಡಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿ ಅಪರಿಮಿತ. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳಿಗೂ ದ್ವೇಷ ಸಾಧಿಸಿ, ಹಠ ಮಾರಿ ಧೋರಣೆಯಿಂದ ಬರುವ ಲಾಭವಾದರೂ ಏನು ? ಬೇರೊಬ್ಬರ ಗೆಲುವಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷ ಕಾಣಬೇಕು. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಗೆದ್ದನಲ್ಲ ಎಂದು ಕೊರಗಿದರೆ ನಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿಗೆ ನಾವೇ ಭಂಗ ಉಂಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡಂಗೆ. 

ಅದು ಕುಟುಂಬದವರಾಗಲಿ, ಸಂಬಂಧಿಕರಾಗಲಿ, ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಲಿ, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿ, ಪ್ರೀತಿ, ವಾತ್ಸಾಲ್ಯ ಹಂಚುವುದರಿಂದ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಬದುಕುವ ಮೂರು ದಿನಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆ ಹೊರತು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ದ್ವೇಷ ಸಾಧಿಸುತ್ತ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಾನವು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಒಪ್ಪುವ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ. 

ಇತ್ತಿಚೀಗೆ ನಿಧನರಾದ ಕನ್ನಡದ ಖ್ಯಾತ ಚಿತ್ರನಟ ಪುನೀತ್ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಟಾರ್ ಆದರೂ ಎಂದು ಅಹಂಕಾರ, ಗರ್ವದಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದವರಲ್ಲ. ಸದಾ ಮುಗುಳ್ನೆಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತ ಜೀವಿಸಿದವರು. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ಆತ್ಮ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡರು. ಅದೆಷ್ಟೋ ಅಶಕ್ತರ ಪಾಲಿಗೆ ಧ್ವನಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಇಂದು ಅವರು ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು, ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ, ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ ಕೂಡ.

ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮವರು, ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಬೇರೆಯವರೂ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗಲಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಗುಣವಿದೇಯಲ್ಲ ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಗುಣ ಇರುವವರು ಎಂದಿಗೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸೋಲುವುದಿಲ್ಲ. ಸತ್ತ ನಂತರ ಜನರ ಮನಸ್ಸಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಅದೆಕ್ಕೆ ಹೇಳುವುದು ಕೆಲವರು ಬದುಕಿದ್ದು ಸತ್ತಂಗೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಸತ್ತರು ಬದುಕ್ಕಿದಂಗೆ. ಸೋ ನಾವು ಬದುಕಿ ಸಾಯಬೇಕೋ, ಸತ್ತ ನಂತರವು ಬದುಕಬೇಕೋ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆ, ವರ್ತನೆ, ಗುಣಗಳೇ ಅದನ್ನು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತದೆ. ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಆನಂದ, ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಕೊಟ್ಟರು ಸಿಗಲ್ಲ ಏನಂತಿರಾ..

“ಸೇವೆಯಿಂದಲೇ, ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಪಾವನ”..

 👉 ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತೊಂದಿದೆ, We Can’t help everyone, but everyone can help some one. ಅಂದರೆ ನಾವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಾದರೆ ಕೆಲವರಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಎಂಬ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಸಹಾಯ ಎಂಬುವುದು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದ ಮೊದಲ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಗುಣ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನಮಗೆ ಅಷ್ಟೋ ಇಷ್ಟೋ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೌರವ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯ, ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಎಂಬುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಮಾತಿಲ್ಲ. 

ನಾನು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನ ಕೆಲ ಸ್ನೇಹಿತರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿ ಆಗಾಗ ಕಾಲೇಜಿನ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ವಾಡಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯ ನಾವು ಏನಾದರೊಂದು ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯವನ್ನಾದರೂ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಯಾರ ಬಳಿಯು ಹಣವಿರಲಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರೂ ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದ ಬಡ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರೆ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅಶಕ್ತರಾಗಿದ್ದರು.

ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ಹಣವೇ ಮುಖ್ಯ, ನಮ್ಮ ಯಾರ ಬಳಿಯು ಹಣವಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮಂತವರು ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ನಾವೇ ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಒಮ್ಮೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಕಾಣದವರ (ಕುರುಡರು) ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬರೆಯಲು ಸ್ಕ್ರೈಬ್ಗಳು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಅಂದರಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ವಿಶೇಷ ಲೇಖನವೊಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಕಣ್ಣು ಕಾಣದವರಿಗೆ ಸ್ಕ್ರೈಬ್ ಆಗಿ ಅನೇಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬರೆದುಕೊಟ್ಟ. ಯಾರೇ ಅಂದರು ಕರೆ ಮಾಡಿದರು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡದೆ ಅವರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬರೆದುಕೊಡುವ ಮೂಲಕ ಅವರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಆಸರೆಯಾದ. ಹಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದೆಂಬುವುದಕ್ಕೆ ನಿದರ್ಶನವಾದ. ಬಡ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಬಂದರೂ ಹಲವು ಅಂದರಿಗೆ ದಾರಿ ದೀಪವಾದ.

ಒಮ್ಮೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೆಸರಾಂತ ಮಠವೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಹಿರಿಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರ ಪ್ರವಚನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಿತ್ತು. ಅವರ ಉಪನ್ಯಾಸದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ದಾನಗಳು ಮತ್ತು ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಗಳ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ದಾನಗಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಮಹತ್ವ ಇದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಸನಾತನ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದಾನವು ವಿಶೇಷ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು.

ದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ (ವಿದ್ಯೆ), ಭೂಮಿ, ಹಸು, ಕನ್ಯಾ, ಅನ್ನ (ಆಹಾರ) ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಈ ದಾನಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಇತರೆ ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಗಳು ಮಾಡುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠಕರ ಹಾಗೂ ಪುಣ್ಯ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ದಾನ ಹಾಗೂ ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಂದು ದಾರಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಭಕ್ತಾಧಿಗಳಿಗೆ ಹಿತವಚನ ನುಡಿದರು. 

ನಾವು ಸತ್ತ ನಂತರವೂ ಪುನಃಹ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ ಯಾವಾಗ ಎಂದರೆ ಒಂದಷ್ಟು ಸೇವಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ. ಹಾಗಂತ ಹಣ, ಐಶ್ವರ್ಯವಿದ್ದವರು ಮಾತ್ರ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಕೊಡುಗೆ ಕೊಡಬಹುದು, ಉಳಿದವರು ಏನು ಮಾಡಲು ತಾನೇ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಈ ಕ್ಷಣವೇ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಶುದ್ದ ಸುಳ್ಳು, ಹಣವಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವೇ ಜನ ಮಾತ್ರ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಇರುತ್ತದೆ. ಹಣ ಇಲ್ಲದ ಹಲವರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ಜನರಿಗೆ ಸಹಾಯಹಸ್ತ ಚಾಚುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ ಎಂದರು.

ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾ ನನ್ನ ಬಳಿ ಹಣ ಇಲ್ಲ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಯಾರಿಗೂ ಹಣ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ನಾನು ಸನ್ಯಾಸ ಧೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದೆ. ನಾನು ಮಾಡುವ ಮುಖ್ಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವೆಯೆಂದರೆ ಮಠಕ್ಕೆ ಬರುವ ಭಕ್ತಾಧಿಗಳಿಗೆ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮೂಡಿಸಿ, ಸರಿದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಂತೆ ಹಿತೋಪದೇಶ ಮಾಡುವುದು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಸರಿ, ಯಾವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ತಿಳಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಅಷ್ಟೇ. ನನ್ನ ಬಳಿ ಅಧಿಕಾರ, ಹಣ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು ಜನ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ, ನನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಪೂಜ್ಯ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ಅದು ನಾನು ಮಾಡುವ ಸಣ್ಣ ಹಿತೋಪದೇಶ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ತಾನೇ, ಇದಕ್ಕೆ ನಾನು ಯಾವುದೇ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಅಷ್ಟೇ ಎಂದು ಸಭಿಕರಿಗೆ ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳಿದರು.

ನಾವು ಅನೇಕ ಸಲ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡರು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸದೃಢರಾಗಿಲ್ಲ, ಅಧಿಕಾರ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತಟಸ್ಥವಾಗಿ ಇದ್ದು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಗಮನಾರ್ಹ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು, ಧ್ಯೇಯವಿದ್ದರೆ ಹಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರು ಹಲವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಖಂಡಿತಾ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ದುಂದುವೆಚ್ಚ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವರಂತೂ  ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳು (ಧೂಮಪಾನ, ಮದ್ಯಪಾನ, ಗುಟ್ಕಾ ಪದಾರ್ಥಗಳ ಸೇವನೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ)  ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಹಣವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಎಂದೂ ಆಲೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಸಂಪಾದಿಸುವ ಹಣದಲ್ಲಿ ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹಣ ಉಳಿಸಿದರು, ಹಲವರ ಬದುಕಿಗೆ ಬೆಳಕಿನ ಜ್ಯೋತಿಯಾಗಬಹುದು ಎಂಬುವುದನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ನಾವು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭವಾಗಲಿ ನಂತರ ಆಗಲಿ ಅನೇಕ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುತ್ತೇವೆ. ಒಂದಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಕಳೆದ ನಂತರ ಅವುಗಳನ್ನು ಹಳೆ ಪೇಪರ್ ಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವವರಿಗೆ ಮಾರುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಎಸೆದು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಅದರ ಬದಲು ಅದರ ಅಗತ್ಯ ಇರುವವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅವರಿಗೆ ಆಗುವ ಅನುಕೂಲ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ನಮಗೆ ಆಗುವ ಹೊರೆಯಂತು ಏನು ಇಲ್ಲ.

ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವಿಷಯ ಅದು ಕನ್ನಡ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್, ಇತಿಹಾಸ, ಹಿಂದಿ, ವಿಜ್ಞಾನ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೋ ಇಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳಿಸಿ ಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಪಡೆದ ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಮರೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಆ ವಿಷಯದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಗತ್ಯ ಇರುವವರಿಗೆ ನೀಡಿದರೆ ನಮ್ಮಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಜನ ವಿಷಯದ ಜ್ಞಾನ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮತ್ತೊಂದು ಸೇವೆ ಏನಿದೆ. 

ಅದು ಬಿಡಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಜೂನ್.5 ರಂದು ಪರಿಸರ ದಿನಚಾರಣೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅಂದು ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆಂಬಂತೆ ಆಚರಿಸುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ನೆಡುವುದು ಒಂದು ಗಿಡವಾದರೂ ಪಬ್ಲಿಸಿಟಿ ಮಾತ್ರ ವಿಪರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಅನಗತ್ಯ ಖರ್ಚುಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಗಿಡ ನೆಡುವುದು ದೊಡ್ಡ ವಿಚಾರವೇನಲ್ಲ. 10 ರೂ ಕೊಟ್ಟರು ವಿವಿಧ ತಳಿಗಳ ಸಸಿಗಳು, ಗಿಡಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲವೇ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ನರ್ಸರಿಗಳಿಂದ ಉಚಿತ ಹಾಗೂ ರಿಯಾಯಿತಿ ದರದಲ್ಲಿ ಗಿಡಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ದೇವಸ್ಥಾನ, ಶಾಲಾ, ಕಾಲೇಜು, ರಸ್ತೆಯ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಮುಂತಾದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿದರೆ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅವು ಮರವಾಗಿ, ಸಾವಿರಾರು ಜನರಿಗೆ ನೆರಳು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಹಲವು ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು, ಹಂಪಲು ಬಿಟ್ಟರೆ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಪರಿಸರ ಪ್ರೇಮಿ ಸಾಲುಮರದ ತಿಮ್ಮಕ್ಕರವರು ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಹಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರು ನೂರಾರು ಗಿಡಗಳನ್ನು ರಾಮನಗರದ ಮಾಗಡಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ತಮ್ಮ ಗ್ರಾಮ ಹುಲಿಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟು, ಅವುಗಳನ್ನು ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಪರಿಣಾಮ ತಿಮ್ಮಕ್ಕರ ಪರಿಸರ ಸೇವೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಂದು ಪರಿಚಿತ. ಪರಿಸರದ ಸೇವೆಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಸೇವೆ ಮತ್ಯಾವುದು ಇದೆ ಹೇಳಿ ನೋಡೋಣ. 

ಇಂದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಗರ, ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲೂ ವೃದ್ದಾಶ್ರಮ, ಅನಾಥಶ್ರಮಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಹಲವರು ತಮ್ಮ ಬಂಧು ಬಳಗದವರ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಹಾರೈಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಹೊಂದಿ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಸಂಬಂಧಗಳ ಅನುಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ, ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಕನಿಷ್ಟ ಇಂತವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಅವರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿ, ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ನಾವಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೂ ಏನು ಇಲ್ಲ. ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೋ, ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ ಅನಾಥಶ್ರಮ, ವೃದ್ದಾಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಅವರಿಗೆ ಅನ್ನದಾನ ಹಾಗೂ ಅಗತ್ಯ ಇರುವ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಆಸ್ತಿಯಂತು ಕರಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಅದೆಷ್ಟೋ ಸರ್ಕಾರಿ, ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕೂಡ ಹಣವಿಲ್ಲದೆ ಪರದಾಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯೇನಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪೈಕಿ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬರಿಗಾದರೂ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಬೆಳಕಿನ ಕಡೆಗೆ ತರಬಹದು. ಇದಕ್ಕೇನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. 

ಇಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ ಮೊಬೈಲ್ ಪೋನ್ ಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಈ ಪೋನ್ ಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸೇವೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಸರ್ಕಾರದ ಸಾಲ, ಸಬ್ಸಿಡಿ ಯೋಜನೆಗಳು, ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ವಿವಿಧ ಇಲಾಖೆಗಳು ಆಹ್ವಾನಿಸುವ ಖಾಲಿ ಹುದ್ದೆಗಳ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಸುದ್ದಿ ಹಾಗೂ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ, ಧಾರ್ಮಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವ ವಿಚಾರಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ (ವಾಟ್ಸಾಪ್, ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ಟ್ವಿಟರ್ ಮತ್ತಿತರ) ಮೂಲಕ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಹಲವು ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಗಿ, ಅದರ ಸೌಲಭ್ಯ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. 

ವಾಸ್ತವ ಏನೆಂದರೆ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಮಾಹಿತಿಯ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಪಡೆಯದೇ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಹಿಂದುಳಿಯುವಂತಾಗಿದೆ. ಅಂತವರಿಗೆ ವಿಷಯ ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಅವಕಾಶ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಮೊಬೈಲ್ ಪೋನ್ ಮೂಲಕ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುವುದೇ ವಿಶೇಷ. ಆದರೂ ಆ ಮೊಬೈಲ್ ಪೋನ್ ನ್ನು ಜನ ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್, ಗುಡ್ ನೈಟ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಗೊತ್ತು.

ಇಂದು ಸಮಾಜ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಮಾಲ್ಯಗಳ ಕೊರತೆ. ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಕಣ್ಮರೆಯಿಂದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಯುವ ಸಮೂಹ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿ ನಡೆಯುವಂತಾಗಿದೆ. ಹಲವರು ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣ, ಜೀವನ ಎರಡನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ದ್ವಿಗುಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆ ಹಾಗೂ ಪರಿಚಿತ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವವಲ್ಲಿ ನಾವು ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದರೆ ನವ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದು ಒಂದು ಪಾತ್ರವಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತಿನಿಂದ ಹಲವರ ಬದುಕು ಹಸನಾಗಬಹುದು.

ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕ ಸ್ನೇಹಿತರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಫೌಂಡೇಶನ್ ಅಥವಾ ಚಾರಿಟಬಲ್ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆ ಮೂಲಕ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶವಂತು ಇದ್ದೇ ಇದೆ. 

ಪಾರ್ಟಿ, ಬಾರ್, ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್, ರೆಸಾರ್ಟ್, ಜಾಲಿ ಟ್ರಿಪ್, ಮೋಜು ಮಸ್ತಿ ಎಂದು ಹಲವರು ಹಣವನ್ನು ನೀರಿನಂತೆ ಪೋಲು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಂತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮನರಂಜನೆ ಬೇಡ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಹಿತಿಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಷ್ಟೇ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ನಾವು, ಈ ಸಮಾಜದಿಂದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಅಪರಿಮಿತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಮತ್ತು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ನಿರ್ಗತಿಕರು, ಅಶಕ್ತರು, ಅಬಲರ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಧ್ವನಿಯಾಗುವ ಮೂಲಕ ಒಂದಷ್ಟು ಪುಣ್ಯ, ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಕಡೆ ನಮ್ಮ ನಡೆ ಇದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಸೇವೆ ಮತ್ತೇನಿದೆ.

ನಿಜ ಎಂದರೆ ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಹಣ ಬೇಕು ಎಂಬುವುದು ಒಪ್ಪುವ ವಿಚಾರವಲ್ಲ. ಹಣ ಇಲ್ಲದೆಯೇ ಹಲವು ರೀತಿಯ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಇದೆ. ಆದರೆ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸಾಧ್ಯ. ನಿಮಗೆ ಆ ಮನಸ್ಸು ಇದೆಯೇ.. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ..  

"ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಸ್ಪೀಡ್ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಲ್ವೇ"..?

👉ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ 

Burn your bad habbits, before they burn you ಎಂದು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನ ಈ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಓದಿದರೆ ಖಂಡಿತಾ ನಾವು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕೆಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಈ ವಾಕ್ಯದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹುಡುಕಿದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಕೆಟ್ಟ ಗುಣಗಳು ನಮ್ಮನ್ನ ಸುಡುವ ಮುನ್ನ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಸುಡಬೇಕು. ಕೆಟ್ಟ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸುಡದೇ ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ಆ ಗುಣಗಳೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಂಕಿಗೆ ತಳ್ಳಿ, ಆಹುತಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಒಳಾರ್ಥವನ್ನು ಈ ವಾಕ್ಯ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ಬುದ್ದಿವಂತರು, ಹಣವಂತರು, ವಿದ್ಯಾವಂತರು ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಬಲವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಅನೇಕರು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸೋಲನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಮುಗ್ಗರಿಸಿ ಎಡವಿ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ ತಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಎಂಬುವುದು ಕಟು ಸತ್ಯ. ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳ ಹೊರತಾದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವವನು ಮಾತ್ರ ದೋಣಿ ಎಂಬ ಗುರಿಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಚಲಾಯಿಸಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ದಡ ಸೇರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಗುರಿ ತಲುಪಿ ಒಳ್ಳೆಯ ನಾವಿಕನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ತೆಲುಗಿನ ವಕೀಲ್ ಸಾಬ್ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಚಿತ್ರಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಪವರ್ ಸ್ಟಾರ್ ಪವನ್ ಕಲ್ಯಾಣ್ ಈ ಚಿತ್ರದ ನಾಯಕ ನಟರಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅದರಲ್ಲೂ ಅವರ ಹೊಸ ಚಿತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದರಿಂದ, ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಚಿತ್ರ ನೋಡಲು ಮುಗಿಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ವಿರುದ್ದ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವ ಹಾಗೂ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರಕರಣವೊಂದರ ವಾದ-ವಿವಾದಗಳ ಕುರಿತ ಕಥೆ ಆಧಾರಿತ ಚಿತ್ರವಿದು ಹಾಗೂ ಹಲವು ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುತ್ತದೆ.

ಅಂದು ಅದೇ ಚಿತ್ರ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಪ್ರಾರಂಭಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಧೂಮಪಾನ ಹಾಗೂ ಮದ್ಯಪಾನ, ಪಾನ್ ಮಸಾಲ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾನಿಕರ, ಇವುಗಳಿಂದ ಆದಷ್ಟೂ ದೂರವಿರಿ ಎಂದು ಸಂದೇಶ ಬರುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾದವರ ವಿಡಿಯೋವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಅದೇ ಚಿತ್ರ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ವಿರಾಮದ ಮಧ್ಯೆ ಜನ ಗುಂಪಾಗಿ ಸೇರಿ ಧೂಮಪಾನ, ಪಾನ್ ಮಸಾಲಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತ, ಅವರ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಪಕ್ಕದವರ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಧೂಮಪಾನ, ಮದ್ಯಪಾನ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾನಿಕರ ಎಂದು ತೋರಿಸಿ ಅರ್ಧಗಂಟೆಯು ಆಗಲಿಲ್ಲ, ಅದಾಗಲೇ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಮೊನ್ನೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ 18 ರಿಂದ 35 ವರ್ಷದೊಳಗಿನ ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರ ಕುರಿತ ಸಮೀಕ್ಷಾ (ಸರ್ವೆ) ವರದಿಯೊಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬಹುಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಯುವ ಸಮೂಹ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ (ಸಿಗರೇಟ್, ಮದ್ಯಪಾನ, ಡ್ರಗ್ಸ್, ಪಾನ್ ಮಸಾಲಾ, ಗುಟ್ಕಾ ಸೇವನೆ ಮತ್ತಿತರೆ) ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಕುರಿತ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ವರದಿ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಪ್ರಕಾರ ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಕೂಡ ಹತ್ತದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಯುವ ಸಮೂಹ ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪತ್ರಿಕೆ ಸರ್ವೆ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಮೇಲೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತು. 

ನಾವು ಮನುಷ್ಯರೇ ಹಾಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ, ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ತಡವಾಗಿ ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ದುರಾಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಚಟಗಳನ್ನು ಯಾರು ಕಲಿಸದಿದ್ದರು ಬೇಗ ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ, ಅತ್ಯುತ್ಸಾಹದಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಚಾಚು ತಪ್ಪದೇ ಪಾಲಿಸುತ್ತೇವೆ. 

ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಸಿಗರೇಟ್ ಪ್ಯಾಕ್ ಮೇಲೆ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾನಿಕರ, ಧೂಮಪಾನ ಮಾಡಬೇಡಿ ಎಂದು ಮುದ್ರಿಸಿರುತ್ತಾರೆ, ಆದರೂ ಜನ ಹಣಕೊಟ್ಟು ಖರೀದಿಸಿ  ಆರೋಗ್ಯ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಎಳೆ ನೀರು ಕುಡಿದರೆ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ಯಾರು ಹೇಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಆದರೂ ಬಹುಪಾಲು ಜನ ಕುಡಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಕುಟುಂಬಗಳು ಬೀದಿಪಾಲಾಗಲು ಕಾರಣವಾದ ಮದ್ಯಪಾನದತ್ತ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುವುದನ್ನು ಅಲ್ಲೆಗೆಳಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ.  

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಧೂಮಪಾನ, ಮದ್ಯಪಾನ ಸೇವಿಸುವುದು, ಡ್ರಗ್ಸ್ ಗೆ ದಾಸರಾಗುವುದು, ಪಾನ್ ಮಸಾಲ ಜರಿಯುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದರ ಹೊರತಾಗಿ ಹತ್ತಾರು ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳ ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಿಯೇ ಇದೆ. ಧೂಮಪಾನ, ಮದ್ಯಪಾನ ಸೇವನೆ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾನಿಯುಂಟು ಮಾಡಿದರೆ, ಉಳಿದ ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಕಳಂಕ ತಂದು ಸ್ವತಃ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. 

ಅನ್ಯರೊಬ್ಬರು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಏಕೈಕ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದು, ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಪಡುವುದು, ವಿನಾ ಕಾರಣ ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಅವರನ್ನು ತೇಜೋವಧೆ ಮಾಡುವುದು, ನಮಗಾಗದವರ ಬಗ್ಗೆ ಇತರರಿಗೆ ದೂರು ಹೇಳಿ, ಅವರ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುವುದು, ಸುಳ್ಳಗಳನ್ನೇ ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳಿ ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬಿಸುವುದು, ಇತರರನ್ನು ವಿನಾ ಕಾರಣ ಟೀಕಿಸುವುದು, ಅವಮಾನ ಮಾಡುವುದು, ಅಪಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಗುರಿ ಮಾಡುವುದು, ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುವುದು, ತಪ್ಪೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರು ಅನ್ಯಾಯದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುವುದು, ಹಣ ಮಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಇತರರಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡುವಂತಹ ಲಕ್ಷಣಗಳೆಲ್ಲವೂ ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಒಳಪಡುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ದುರಾಭ್ಯಾಸ ಚಟಗಳು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ ಬೇರು ಸಮೇತ ಕಿತ್ತು ಎಸೆದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. 

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರು ಸಫಲತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅವರ ಗುರಿ ತಲುಪಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆ ಹೊರತು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟು ಕಾಲೆಳೆಯುವ ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಲೇ ಬಾರದು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಯಾರನ್ನು ಶತ್ರುಗಳನ್ನಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು. ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಲೋಚನೆಯು ಇರಬಾರದು, ಅಜಾತಶತ್ರುವಿನ ಜೀವನ ನಮ್ಮದಾಗಿರಬೇಕು. ಆಕಸ್ಮಾತ್ ಒಂದು ವೇಳೆ ನಮಗೆ ಶತ್ರುಗಳಿದ್ದರು, ಅವರ ವಿರುದ್ದ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ದೂರವಾದ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ, ಅವರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿ, ಹಠ ಸಾಧಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಲೇ ಬಾರದು. ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆ ಸದಾ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವ ಜನ ವರ್ಗ ಕಡಿಮೆ ಏನಿಲ್ಲ. ನಾವು ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ ಸಾಗಿದರೆ, ಅದೇ ಸುಳ್ಳುಗಳು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಕಪ್ಪುಚುಕ್ಕೆಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಅಭ್ಯಾಸ ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಇರಬೇಕು.

ಇತರರನ್ನು ವಿನಾ ಕಾರಣ ಟೀಕೆ, ವಿಮರ್ಶೆಗಳಿಂದ ನೋಯಿಸುವುದು, ಕೀಳಾಗಿ ಕಂಡು ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಘಾಸಿಯಾಗುವ ರೀತಿಯ ವರ್ತನೆಗಳು ಶೋಭೆ ತರುವಂತದ್ದಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಹಣ ಮಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿಯೇ ಅಡ್ಡದಾರಿಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅನ್ಯಾಯದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತ, ಅನ್ಯರಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡುವ ಕಾಯಕ ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.   

ನಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥ ಸಾಧನೆಯ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ನೇಹಿತರ, ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿ, ನಂಬಿಕೆ ದ್ರೋಹ ಮಾಡುವಂತಹ ಪಾಪದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವುದರಿಂದ, ಅದು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿ, ಎಂದೋ ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮ ಅಧಃಪತನಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. 

ಈಗೆ ಹೇಳುತ್ತ ಹೋದರೆ ಈ ರೀತಿಯ ಹಲವು ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಸುತ್ತುತ್ತ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇವು ನಮ್ಮಿಂದ ಬಹು ದೂರವಿದ್ದಷ್ಟು ನಮಗೆ ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿ, ನೆಮ್ಮದಿ, ಸಂತೋಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇತರರಿಂದ ಗೌರವ ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿ ಈ ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳು ಹತ್ತಿರ ಬಂದರಂತು, ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಾಳಾಗುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಗುರಿ ತಲುಪಲು ಹೆಣಗಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.  

ಶ್ರೀ ಕ್ಷೇತ್ರ ಆದಿಚುಂಚನಗಿರಿ ಮಠದ  ಪೀಠಾಧಿಪತಿಗಳಾದ ಶ್ರೀ ನಿರ್ಮಲಾನಂದನಾಥ ಶ್ರೀಗಳು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಯುವಸಮೂಹವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ, ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನಿರ್ಮಾಣದ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಸದುದ್ದೇಶದ ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುವ ಗುಣ ನಮ್ಮದಾದರೆ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕಿತ್ವ ಹಾಗೂ ಭವಿಷ್ಯ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳು ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತಂದೊಡ್ಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿರಬೇಕು. ದುರಭ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಎದುರಾಗುವ ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗ್ರಹಿಸದೆ ಹೋದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ನಾವೇ ಕೊಡಲಿಪೆಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡಂಗೆ ಎಂಬ ಬಹಳ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾದ ವಿಚಾರವನ್ನು ಯುವಸಮೂಹದ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಸಿದ್ದರು.

ನಮಗೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರೊಬ್ಬರಿದ್ದರು, ಅವರು ಪಾಠದ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾನವೀಯ ಗುಣಗಳು ಹಾಗೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಧನಾತ್ಮಕ ಭಾವನೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಕುರಿತು ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರೆಳಿದ ಮಾತು ನನಗಿನ್ನು ನೆನಪಿದೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಹಣವಿಲ್ಲ, ನೀವು ಬಡವರು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಿರಾ ಚಿಂತೆ ಪಡಬೇಡಿ. ನಾನು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಗಿದ್ದೇನೆ, ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪಗಿದ್ದೇನೆ, ದೇಹದ ಆಕಾರ ದಪ್ಪಗಿದೆ ಎಂದು ಬೇಸರವಿದೆಯೇ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಕ ಕಡಿಮೆ ಬಂದಿದೆ, ನಾನು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ತೀರ ಹಿಂದುಳಿದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಕೊರಗಿದೆಯೇ ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ಬಡವರಾಗಿರಬಹುದು, ನೋಡಲು ಆಕರ್ಷಕರಾಗಿ ಕಾಣದಿರಬಹುದು, ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಹಿಂದುಳಿದಿರಬಹುದು, ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಮ್ಮ ನೂನ್ಯತೆಗಳಲ್ಲ, ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲು ಖಂಡಿತಾ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದು ಏನು ಇಲ್ಲದ್ದಂತೆ ಜೀವನ ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಣ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು, ವಿದ್ಯೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು, ಬ್ಯಾಕ್ಗ್ರೌಂಡ್ ಸಪೋರ್ಟ್ ಇರದೆ ಇದ್ದರು, ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲು ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಲ್ಲ. ಆದರೆ ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಜೀವನವೇ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು ಎಂದು ಸದಾ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. 

ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನ ದುರಾಭ್ಯಾಸದ ಚಟಗಳಿಗೆ ದಾಸರಾಗಿ ಕುಟುಂಬ, ವೃತ್ತಿ, ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಮಾನವೀಯ ಗುಣಗಳು ಬೆಳೆಯದಿರಲು ದುರಾಭ್ಯಾಸ ಚಟಗಳೇ ಅಡ್ಡಗಾಲಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ. ಯುವ ಸಮೂಹವಂತು ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ಜೊತೆಗೆ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಕತ್ತಲುಮಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈಗಿನ ಟ್ರೆಂಡ್ ಎಂದರೆ ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದೆ ಕೂಡಲೇ ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಬೇಕು, ಧೂಮಪಾನಕ್ಕೆ ದಾಸರಾಗಬೇಕು, ಅಡ್ಡದಾರಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬೆಳೆಯಬೇಕು. ಕೆಲವರು ಈ ಗುಣಗಳು ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದೆ ವ್ಯರ್ಥ ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ. 

ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಪ್ರೀತಿ, ವಾತ್ಸಾಲ್ಯ, ತಾಳ್ಮೆ, ಛಲ, ಸಹಾನಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಬಳಿಸುತ್ತದೆ. ಧನಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆಸುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾರ್ಥದ ಹಾದಿ ತುಳಿಯುವಂತೆ ಸದಾ ಪ್ರೇರೆಪಿಸುತ್ತದೆ. ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಾನೂನು ವಿರೋಧಿ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ. ಮಾನವೀಯ ಗುಣಗಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಪುಲ್ಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಇಟ್ಟು, ಅತಂತ್ರ ಬದುಕನ್ನು  ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ದುರಾಭ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕೋಣ, ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಅಪಘಾತವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ದಟ್ಟವಾಗಿದೆ.    

ಜೀವನವೆಂಬ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಸಾಗರ..

👉ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ                                             ಇತ್ತಿಚೀಗೆ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕೇಂದ್ರವೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಕೆಲ ಸಾಲುಗಳು ನನ್ನ ಗಮನ ತುಂಬಾ ಸೆಳೆಯಿತು ಹಾಗೂ ಜೀವನದ ಒಳಾರ್ಥವನ್ನು ವಿವರಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಆಕರ್ಷಿಸಿದ ವಾಕ್ಯ ಎಂದರೆ “ ಚಿತೆ ಸತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸುಟ್ಟರೆ, ಚಿಂತೆ ಬದುಕಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸುಡುತ್ತದೆ” ಎಂದು.

ಇಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು, ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವು ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ತಿಂಡಿ, ಊಟ ಮಾಡಿರದ ದಿನಗಳು ಸಿಗಬಹುದೇನೋ, ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸದೇ ಇರದ ದಿನಗಳು ಸಿಗಲಾರವು. ಅದೆಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿ, ಆಲೋಚಿಸಿ ಅದೆಷ್ಟು ದಿನ ನಿದ್ದೆ ಇಲ್ಲದೇ ಕಳೆದಿದ್ದೇವೋ, ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಲು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. 

ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಕೂತು ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ ಕಣ್ಣೀರಾಕಿರುತ್ತೇವೆ, ದೇವರಿಗೆ ಕರುಣೆಯೇ ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ನನಗೊಬ್ಬನಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ದೇವರನ್ನೇ ಬೈಯ್ದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ನನ್ನ ಹಣೆಬರಹ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಿಧಿ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಶಾಪ ಹಾಕಿರುತ್ತೇವೆ. ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿ ಮಾನಸಿಕ ಹಾಗೂ ದೈಹಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಎರಡನ್ನು ಹದೆಗೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಸಂತೋಷ ಪಡುವ ಕ್ಷಣಗಳು ಸಿಕ್ಕರೂ, ಅದನ್ನು ಮರೆತು ಮತ್ತೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ ಕಳೆದ ದಿನಗಳು ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಹತ್ತಾರು ಪುಟಗಳಷ್ಟಿದೆ, ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂಬ ಈ ಮೂರಕ್ಷರದ ಪದ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಚಿತ್ರಣವನ್ನೇ ಅದಲು ಬದಲು ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೇನು ನನ್ನ ಜೀವನ ಬಹಳ ಸುಂದರ, ಖುಷಿಯಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ, ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಧಿಡೀರ್ ಎಂದು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದರೆಗುವ ಸಮಸ್ಯೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಪುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಇಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಗುರಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮಾಡಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯ ಗೋಪುರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹಲವು ವಿಧವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಗುರಿ ತಲುಪದಿರಲು ಹಾಗೂ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗುರಿ ತಲುಪದಿರಲು ಸಮಸ್ಯೆ ಜೊತೆಗೆ ನಾವು ಕಾರಣರಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. 

ವಾಸ್ತವವೆಂದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬಂದಾಗ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜೊತೆಗೆ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವ ಜನರೇ ಹೆಚ್ಚು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ ಹೊರತು ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸಲು ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಯಾರು ಹುಡುಕುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುವ ಬದಲು ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಹುಡಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬಗೆಹರಿಯುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಪರಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವೊಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರ ಭಾಷಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕಾರಣ ಬಹುತೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿ, ಅವರ ಗುರಿಯತ್ತ ತಲುಪಲು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ.

ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ 2 ಗಂಟೆಯ ಭಾಷಣ ಮುಕ್ತಾಯವಾದ ಮೇಲೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಲಾಯಿತು. ಆಗ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಎದ್ದುನಿಂತು ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ನೀವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂದಾದರೂ ಕಷ್ಟಗಳೇ ಇಲ್ಲದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀರಾ, ನಾನು ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದ. ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ ಹೌದು ಎಂದರು, ಆಗ ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಯಾರು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದ, ಆಗ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕಳೆದು ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳಿಂದ ನಿನ್ನೆದೆರುಗೆ ಕೂತಿರುವ ನಾನೇ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದರು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಷ್ಟಗಳಿಲ್ಲವೇ ಎಂದು ?  

ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಮ್ಮ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, ಕಷ್ಟಗಳಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಈ ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೀನು ಎಲ್ಲೂ ಹುಡುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನೀನು ಹುಡುಕ ಬೇಕಾದದ್ದು ಕಷ್ಟಗಳಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳಿದ್ದರೂ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ, ನಂಬಿಕೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೇ, ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತ ಜೀವನವನ್ನು ಸಮತೋಲನವಾಗಿ ಆಶಾವಾದದಿಂದ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅವರಿಂದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಪಡೆ ಆಗ ನಿನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದರು.

ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಾವು ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿರುವ ಕಷ್ಟಗಳೆಲ್ಲಾ ನಮಗೆ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಸ್ವತಃಹ ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಅದೇ ನಿಜ ಎಂದು ಬಲವಾಗಿ ನಂಬುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆರ್ಥಿಕ (ಹಣಕಾಸು), ಕೌಟುಂಬಿಕ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ, ವೃತ್ತಿ, ಆರೋಗ್ಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ವ್ಯಾಪಾರ, ಉದ್ಯೋಗ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಯಾರು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದು ವಿಧಿ ನಿಯಮ. 

ಆದರೆ ನಾವು ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗೂ ಎಲ್ಲೋ, ಯಾರಿಂದಲೋ ಪರಿಹಾರ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಎಂದು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದಷ್ಟೇ. 

ಶ್ರೀರಾಮನು ತನ್ನ ತಂದೆ ದಶರಥ ರಾಜನ ನಂತರ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ರಾಜನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ದಶರಥ ಕೈಕೆಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತಿನ ಕಾರಣದಿಂದ ಶ್ರೀರಾಮನ ಬದಲಾಗಿ ಭರತನನ್ನು ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ರಾಜನಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀರಾಮನು ತನ್ನ ತಂದೆ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಲು 14 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವನವಾಸ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ರಾವಣ ಸೀತೆಯನ್ನು ಅಪಹರಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ ಶ್ರೀರಾಮ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಾದ ಲವ-ಕುಶರ ಜೊತೆ ಯುದ್ದ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪ್ರಸಂಗವು ರಾಮನಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. 

ರಾಮ ಹತ್ತಾರು ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಎದುರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇಂದು ಭಾರತ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಶ್ರೀರಾಮನವಮಿ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮ ಸಡಗರದಿಂದ ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ. ದೇಶದ ತುಂಬಾ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಶ್ರೀರಾಮನ ದೇಗುಲಗಳು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವು ರಾಮನಿಗೆ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಏನಾದರೂ ಶ್ರೀರಾಮ ಭರತನಿಗೂ ಮುನ್ನ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ರಾಜನಾಗಿದ್ದರೆ ಶ್ರೀ ರಾಮ 14 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವನವಾಸ ಹೋಗುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ರಾಮಾಯಣವು ಬರೆಯುವ ಸಂದರ್ಭವು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರರ್ಥ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಕಷ್ಟಗಳೇ ನಮಗೆ ಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳುವವರು ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುವುದು ವಾಸ್ತವ.

ಶ್ರೀರಾಮ ಕಷ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇಂದು, ಎಂದೆಂದೂ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ಶ್ರೀರಾಮನಿಗೆ ಕಷ್ಟಗಳೇ ಬರದಿದ್ದರೆ ಇತರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ರಾಜನಂತೆ ಅವರು ಒಬ್ಬರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು ಅಷ್ಟೇ.

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದ್ದರಂತೆ, ನಾವು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಗಳೇ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ನಾವು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ದಾರಿ ಸರಿ ಇಲ್ಲವೆಂದೇ ಅರ್ಥ ಎಂದು. ಕಷ್ಟಗಳೇ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಗುರಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಬಲವಾದ ಇಚ್ಛೆ ಇದ್ದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಷ್ಟಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಕಷ್ಟಗಳು ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ ನಾವು ಏನೋ ಒಂದು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದೇವೆಂದು ಅರ್ಥ, ಸೋ ಕಷ್ಟಗಳು ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ ಖುಷಿ ಪಡಬೇಕು ಹೊರತು ದುಖಃವನ್ನಲ್ಲ ಎಂದು ವಿವೇಕಾನಂದರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರಂತೆ.

ಮೊನ್ನೆ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ವಿಡಿಯೋ ಒಂದು ಬಂದಿತ್ತು, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಬ್ರಾಂಡೆಡ್, ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ ಶೂ ಧರಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಈತ ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಹಳೆಯ, ಕಿತ್ತು ಹೋದ ಚಪ್ಪಲಿ ಧರಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಈತ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಅಂದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ದೇವರಿಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪವೇಕೆ, ಕಿತ್ತುಹೋದ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ದುಸ್ಥಿತಿ, ನನಗೇಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಎಂದು ಕೋಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಎರಡು ಕಾಲುಗಳು ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಬಿದ್ದು ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಈತ ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆತನಿಗಿಂತ ನಾನೇ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ದುಬಾರಿ ಬೆಲೆಯ ಶೂಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು, ಕನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷ ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲಾದರೂ ಕಾಲುಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಆತÀ ಚಪ್ಪಲಿಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಪಾಪ ಹೇಗೆ ಜೀವನ ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಜೀವನದ ಸತ್ಯಾಂಶವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಎಲ್ಲ ಕಷ್ಟಗಳು ನನಗೊಬ್ಬನಿಗೆ ಇದೆ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸುವುದೇ ಮಹಾನ್ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು, ಮೂರ್ಖತನ. ನಮಗಿಂತ, ನಾವು ಊಹೆ ಮಾಡಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರೆಂದೂ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಇಂದಲ್ಲಾ ನಾಳೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಗೆಹರಿಯುತ್ತದೆ, ಕಷ್ಟಗಳ ನಂತರ ಸುಂದರವಾದ ಜೀವನ ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಆಶಾವಾದದಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ ಹೊರತು ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ ಈ ಅಲ್ಪ ಸಮಯದ ಮಾನವ ಜೀವನವನ್ನು ಏಕೆ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಅಷ್ಟೇಕೆ ಭಗವಂತನನ್ನೇ ಈ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದರೆ, ಇನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ನಾವು ಯಾವ ಲೆಕ್ಕ.. ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ, ಸಾಧಿಸುವ ಛಲವಿದ್ದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬಂದರೆನಂತೆ, ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ, Every problem is a gift, without problems we would not grow, ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪ್ರತಿ ಸಮಸ್ಯೆಯು ನಮಗೆ ಉಡುಗೊರೆ ಇದ್ದಂಗೆ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ನಾವು ಸಾಧಿಸಲು, ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಸೋ ಲೆಟ್ಸ್ ವೆಲ್‍ಕಮ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ಸ್..