ನಮ್ದು ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲದ ಜೀವನ..

⏩ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಇತ್ತಿಚೀಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ವೃದ್ದಾಶ್ರಮವೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಕಾರಣ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಅಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕನಾಗಿದ್ದ. ಆತನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ವೃದ್ದಾಶ್ರಮ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರಲು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ 50ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ವಯಸ್ಸಾದವರಿದ್ದರು. ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಆ ವೃದ್ದಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು, ಆದರೂ ಆ ಮಕ್ಕಳು ಇವರನ್ನು ಪೋಷಣೆ ಮಾಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದ ಕಾರಣ ವೃದ್ದಾಶ್ರಮ ಸೇರಿದ್ದರು. 

ಇವರ ಕೆಲ ಮಕ್ಕಳಂತು ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಾಂಗ ಮಾಡಿ, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ವೇತನವು ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಕುಟುಂಬದವರೆಲ್ಲರೂ ಇದ್ದರೂ ಯಾರು ಇಲ್ಲದಂತೆ ಅನಾಥರಾಗಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕಾದ ದುಸ್ಥಿತಿ ವೃದ್ದಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಹುತೇಕರದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಮೈಸೂರು ಮೂಲದ ರಾಮಣ್ಣ ಎಂಬ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ನಾನು ಸುಮಾರು 32 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸಿ, ನಿವೃತ್ತನಾಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನನ್ನು ಕಷ್ಟ ಬಿದ್ದು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪದವಿ ಓದಿಸಿ, ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಮಗನಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ 5 ವರ್ಷಗಳವರೆಗೂ ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದೆ. ಆ ನಂತರ ಅವರು ನನಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ, ಹಾರೈಕೆ ಮಾಡುವುದು ಕಷ್ಟ ಹಾಗೂ ಅವರಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮಗ ಈ ವೃದ್ದಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಂದು ಸೇರಿಸಿದ್ದಾನೆ. 6 ತಿಂಗಳಿಗೋ, ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ತಮ್ಮ ನೋವು ತೊಡಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣಿರಾಕಿದರು.

ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ನೀವು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಬದುಕುತ್ತೀರಾ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದರೆ, ನಾವು ಕೊಡುವ ಉತ್ತರ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಭಗವಂತನ ಆಶೀರ್ವಾದ ಇರುತ್ತದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಎಂಬ ಮರು ಉತ್ತರ ನೀಡುತ್ತೇವೆ. ಕಾರಣ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರ ಜನ್ಮದಿನಾಂಕ ಗೊತ್ತಿದಿಯೇ ಹೊರತು ನಿಧನದ ದಿನಾಂಕ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಇಂದು ಬದುಕಿರುವವರು ನಾಳೆಗೆ ಏನೂ ಬೇಕಾದರೂ ಆಗಬಹುದು, ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ನಾವು ಯಾವುದಾದರೂ ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಹೋದರೆ ಮೊದಲು ನೋಡುವುದು ಅದರ ಬೆಲೆ ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಇದೆ ಎಂದು,  ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ನಮಗೇನೆ ಯಾವುದೇ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಇಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಅತ್ರಂತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಾರಂಟಿ ಎರಡು ಇಲ್ಲದ ಜೀವನ ಮನುಷ್ಯನ್ನದ್ದು ಮಾತ್ರ.

ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೆಲ ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ 100 ವರ್ಷ ದಾಟಿದ ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿಯರನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವು. ಕೆಲವರಂತು ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜನಿಗೆ, ಅಜ್ಜಿಗೆ 105 ವರ್ಷ, 110 ವರ್ಷ ಎಂದು ಖುಷಿಯಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ ವರದಿಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಾಗೆಯೇ ತುಂಬಾ ಜನ ಶತಕದ ಸಮೀಪದವರೆಗೂ ಬದುಕಿ ಔಟ್ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೂ 80, 90 ವರ್ಷವಾದರೂ ಸುಖಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.  

ಆದರೆ ಈಗ 60 ರಿಂದ 65 ವರ್ಷ ಬದುಕುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ. ಇಂದಿನ ಬಹುತೇಕರ ಗುರಿ 60 ವರ್ಷ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರದೇ ಬದುಕುವುದು.  ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನಗಳು ಅಭದ್ರತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಹಾಗೂ ತುಂಬಾ ಶಾರ್ಟ್ ಆಗಿದೆ. ಆದರೂ ಈ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ನಾವು ಇನ್ನು ಹೋಗಿಲ್ಲ. 

ನಾವು ಬದುಕುವುದೇ ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಾದರೂ, ನೆಮ್ಮದಿ, ಆತ್ಮ ತೃಪ್ತಿ, ಸಂತೋಷ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಇಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಸಂತೋಷದ ದಿನಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಂದರ್ಭ, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಮನಸ್ತಾಪ, ಕೋಪಗಳಲ್ಲೇ ದಿನಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಕುಟುಂಬದ ಸಂಬಂಧಗಳ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಅದರ ಮಹತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸೇ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುವುದೇ ದುರ್ದೈವ.

ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬದ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಖಾಸಗಿ ವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ತೆಲುಗಿನ ಶತಮಾನಂ ಭವತಿ ಎಂಬ ಚಿತ್ರ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಈ ಚಿತ್ರದ ನಟ, ನಟಿಯರು ಶರ್ವಾನಂದ್ ಹಾಗೂ ಅನುಪಮ, ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ  ಸತೀಶ್ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಚಿತ್ರವು ಬಹುಪಾಲು ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಆಧಾರಿತ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರಲ್ಲಿ ಬರುವ ವೈಮನಸ್ಯಗಳು, ಅದರಿಂದಾಗುವ ತೊಂದರೆಗಳು, ಕುಟುಂಬದ ಮಹತ್ವ, ಸಂಬಂಧಿಕರೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರಬೇಕು ಎಂಬುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಒಂದು ಆದರ್ಶ ಕುಟುಂಬದ ಚಿತ್ರಣದ  ಬಗ್ಗೆನೇ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿದೆ.

2 ಗಂಟೆಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಲದ ಶತಮಾನಂ ಭವತಿ ಚಿತ್ರವು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಮಹತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇತ್ತಿಚೀಗೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುವ ಲಾಂಗು, ಮಚ್ಚುಗಳ ಚಿತ್ರಗಳಿಗಿಂತ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕೂಡಿದೆ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮವಾದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ. ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವೈಮನಸ್ಯಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗುವ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಕೊನೆಗೆ ಜೀವನದ ಒಳಾರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಕುಟುಂಬದ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡುತ್ತ, ಪುನಃ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಈ ಚಿತ್ರ ಸಾರುತ್ತದೆ. ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಂದಲೂ ಒಳ್ಳೆಯ ರೆಸ್ಪಾನ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.

ಈ ಹಿಂದೆ ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವು, ತಾತ, ಅಜ್ಜಿ, ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ಅತ್ತೆ,  ಮಾವ, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ತಂಗಿ, ಅಕ್ಕ ಹೀಗೆ ಹಲವು ವಿಧಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಂಬಂಧಿಕರ ದೊಡ್ಡ ಸಮಾಗಮ ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. 

ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಏನೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದರೂ, ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಆಸರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಷ್ಟ, ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಮನೆ ಕೆಲಸವಾಗಲಿ, ಕೃಷಿ, ಕಚೇರಿ ಏನೇ ಕೆಲಸವಾದರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಷ್ಟಗಳಲ್ಲೂ ಸುಖವನ್ನು ಕಾಣುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇತ್ತು.

ಯುಗಾದಿ, ದೀಪಾವಳಿ, ದಸರಾ, ಸಂಕ್ರಾಂತಿ, ಗಣೇಶ ಚತುರ್ಥಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಯಾವುದೇ ಹಬ್ಬ ಬಂದರೂ ದೊಡ್ಡವರು, ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿ ಸಡಗರ, ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂದು ಮನೆಗಳು ಮಾತ್ರ ದೊಡ್ಡದಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಕೂಡ ವಿಶಾಲವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೂಡ ಬಹಳ ಶಿಸ್ತಾಗಿ ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವುದು ಸರಿ, ಯಾವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಜನ ವರ್ಗವಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಇಂದು ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಕಾಣುವುದೇ ಅಪರೂಪ, ಅಲ್ಲೋ, ಇಲ್ಲೋ ಒಂದೆರಡನ್ನು ಕಾಣಬಹುದಷ್ಟೇ. ಇಂದು ಬಹುತೇಕ ವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳೇ, ಗಂಡ, ಹೆಂಡತಿ, ಒಂದಿಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದಷ್ಟೇ. ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಸಂತೋಷ, ಸಡಗರಗಳನ್ನು ವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯ. 

ಇಂದಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಏಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಸ್ವಾರ್ಥ, ಅಸೂಹೆ, ದುರಾಸೆ, ಅಹಂಕಾರ ಈ ನಾಲ್ಕು ಗುಣಗಳು ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿವೆ. ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಬೇಕು ಎಂಬ ಧೋರಣೆ, ಎಷ್ಟಿದ್ದರು ಸಾಲದು ಎಂಬ ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಸ್ವತಃ ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಸೇರಿದಂತೆ ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನೇ ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. 

ಅಣ್ಣನೋ, ತಮ್ಮನೋ ಅಥವಾ ಮತ್ಯಾರೋ ಹತ್ತಿರದವರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ಸಹಿಸಲಾರದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ. ಅವರು ಬೆಳೆದು ಬಿಟ್ಟರಲ್ಲಾ ಎಂದು ಅಸೂಹೆ ಪಡುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ನಾವು ಎಂತಹ ಜೀವನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ಅದರಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲೂ ಬರುವ ಆಸ್ತಿ, ಜಮೀನು, ಹಣ ಹಂಚಿಕೆ ವಿಚಾರದ ವೈಮನಸ್ಯಗಳು ಕುಟುಂಬದ ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ದೂರ ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತ ಅಣ್ಣ ನಿಧನರಾದರೂ ಸ್ವಂತ ತಮ್ಮ ಶವ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಬಿರುಕು ಮೂಡಿರುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಕ್ಕಳು ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಕ್ಕಳು ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರಾದರೂ ಕನಿಷ್ಟ ಮಾತನಾಡುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಮದುವೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಯಾವುದೇ ಶುಭ ಸಮಾರಂಭಗಳಾದರೂ ಪರಸ್ಪರ ಆಹ್ವಾನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪದ್ದತಿಗಳನ್ನೇ ಕೈ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ದುರಾಸೆಗಳಿಂದ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ.

ಅಷ್ಟೇಕೆ ಆಸ್ತಿ, ಜಮೀನುಗಳ ಹಂಚಿಕೆಯಿಂದ ಶುರುವಾಗುವ ಕಲಹಗಳು ಕೊನೆಗೆ ಕೊಲೆ ಮಾಡುವ ಹಂತಕ್ಕೂ ಹೋದ ನಿದರ್ಶನಗಳು ಸಾವಿರಾರಿವೆ. ಕುಟುಂಬಗಳ ನಡುವೆ ನಡೆಯುವ ಗಲಾಟೆ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಹಾಗೂ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗಳಲ್ಲಿನ ಎಫ್.ಐ.ಆರ್ ಕಾಫಿಗಳೇ ಸಾಕ್ಷಿ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿಂದು ಸಾಕಷ್ಟು ಅನಾಥಶ್ರಮಗಳು, ವೃದ್ದಾಶ್ರಮಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತುತ್ತಿವೆ. ಕಾರಣ ಸ್ವತಃ ತಂದೆ, ತಾಯಿಗಳನ್ನೇ ಬೀದಿ ಪಾಲುವ ಮಾಡುವ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯೇನಿಲ್ಲ. ಜನ್ಮಕೊಟ್ಟು, ವಿದ್ಯಾಬ್ಯಾಸ ಕೊಡಿಸಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ವೃತ್ತಿಗೆ ಸೇರಲು ನೆರವಾದ ತಂದೆ, ತಾಯಿಗಳನ್ನೇ ದೂರ ತಳ್ಳುವ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. 

ಹೆಂಡತಿ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಗಂಡನೋ, ಅಥವಾ ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಆತನೇ ವಯಸ್ಸಾದ ತನ್ನ ತಂದೆ, ತಾಯಿಗಳನ್ನು ವೃದ್ದಾಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಹೋಗಿ ಅವರ ಕೈಗೆ 500 ರೂ. ಕೊಟ್ಟು ಬಂದರೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆ ಹಿಳಿ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆ ಹಿರಿ ಜೀವಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಆಸರೆ ಇಲ್ಲದೆ ಎಷ್ಟು ನೊಂದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ಅವರಿಗೂ ನಾಳೇ ವಯಸ್ಸಾದ ನಂತರ ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಅವರನ್ನು ವೃದ್ದಾಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಸುವ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಾಗ ಅವರಿಗೆ ತಾವು ಮಾಡಿದ ಮಹಾನ್ ತಪ್ಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಾಗಬಹುದು. 

ನಿಜವೆಂದರೆ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ, ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತೇವೋ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರೊಂದಿಗೆ, ಸಂಬಂಧಿಕರೊಂದಿಗೆ, ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ವೈಮನಸ್ಯ, ಮನಸ್ತಾಪಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿಚಾರಗಳಿಗೂ ಜಗಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಈ ಜೀವನವನ್ನು ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲದೇ ಬದುಕುವುದಾದರೂ ಯಾರಿಗೋಸ್ಕರವೆಂದು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ? 

ಸ್ವಾರ್ಥ, ಅಸೂಹೆ, ಅಹಂಕಾರಗಳನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಅನ್ಯೋನತೆಯಿಂದ ಇದ್ದು, ಸುಖಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವುದು ಲೇಸು. ವಸುದೈವ ಕುಟುಂಬಕಂ ಎಂಬ ಮಾತಿನಂತೆ ನಾವೆಲ್ಲರು ಒಂದು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬರಬೇಕು. ಕುಟುಂಬದ ಹಿರಿಯರೋ, ಕಿರಿಯರೋ ತಪ್ಪುಗಳು ಮಾಡಿದರೆ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು, ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಗುಣ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸದಾಗ ಮಾತ್ರ ನೆಮ್ಮದಿ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನೆಮ್ಮದಿ, ಸಂತೋಷ ಇಲ್ಲದೇ ನೂರು ವರ್ಷ ಬದುಕಿದರು  ಪ್ರಯೋಜನವೇನು? ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದೆರೆಡು ಖುಷಿಯ ನೆನಪುಗಳಾದರೂ ಉಳಿಯಬೇಕಲ್ಲವೇ..

ನಂಗೆ ನಾನೇ ಸ್ಪೂರ್ತಿ..

⏩ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ನಾನು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜಯಂತಿ ಸಲುವಾಗಿ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ಶಿಬಿರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದೆ. 20 ರಿಂದ 35 ವರ್ಷದೊಳಗಿನ ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರು ಆ ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಪ್ರತಿ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಯಾರೆಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದರು. ಬಹಳಷ್ಟು ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳು ನಮಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಮತ್ತು ರೋಲ್ ಮಾಡೆಲ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಕರು, ಸಿನಿಮಾ ನಟ, ನಟಿಯರು, ಕ್ರೀಡಾ ಆಟಗಾರರು, ಉದ್ಯಮಿಗಳು ಹಾಗೂ ತಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು  ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು. 

ಆದರೆ 25 ವರ್ಷದ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ನಾನೇ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದ. ಈ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳು ಕ್ಷಣ ಹೊತ್ತು ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡರು. ಕಾರಣ ಬೇರೆ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳ ಉತ್ತರಕ್ಕೂ ಈತನ ಉತ್ತರಕ್ಕೂ ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಆತ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ ಹೌದು ಸಾರ್ ನನಗೆ ನಾನೇ ಸ್ಪೂರ್ತಿ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ, ಗೌರವವಿದೆ, ಬೇರೊಬ್ಬರನ್ನು ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮೊದಲು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಇರಬೇಕು. ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡ ಗುರಿ ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲ್ಲ. ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ, ನಂಬಿಕೆ ಬರಬೇಕಾದರೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಇರಲೇಬೇಕು. ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನನಗೆ ನಾನೇ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಎಂದು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ.

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕೂತುಕೊಂಡ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೇ ತಪ್ಪಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡ, ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸಿಕೊಂಡ ವಿಚಾರಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಬಹುತೇಕರು ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ತಾವೇ ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಅಂಶಗಳು ನೂರಾರಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾನೊಬ್ಬ ಬಿಟ್ಟು. ಬಹುಃಶ ನನ್ನಷ್ಟು ದುರದೃಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗಲಾರರು. ನಾನು ತುಂಬ ದಡ್ಡ, ನನಗಿಂತ ದಡ್ಡರು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನಷ್ಟು ಭಯ ಪಡುವವರು ಎಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾರೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಬಂದಷ್ಟು ಕಷ್ಟಗಳು ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ನಾನೆಂದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಬೆಲೆ, ಗೌರವ ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಪ್ರಯೋಜಕ. ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏನು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ಕಾರಣ ನನಗೆ ಆ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾಡುವ ಉದ್ಯೋಗ ಅತ್ಯಂತ ಕೀಳು, ನನಗೆ ಬರುವ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳ, ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೇನೊ. ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ನಾನೇನು ಸೌಂದರ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ದೇವರು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕರುಣೆಯೇ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ, ನಾನು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಹುಟ್ಟದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಈಗೆ ಹಲವು ರೀತಿ, ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೇ ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಈ ರೀತಿ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಲೇ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ನಾವೇ ಕೊಡಲಿಪೆಟ್ಟು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೇರೆಯವರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ, ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಾವೇ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ನಾವೇ ಮುಳ್ಳಿನ ಹಾದಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ಪ್ರಖ್ಯಾತ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬರು Loving yourself is the greatest revolution in your life ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸಿದರೆ, ಗೌರವ ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೇ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಛಲ ಹುಟ್ಟುವುದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ನಂಬಿಕೆ, ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ. ಹಲವರು ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ತಾವೇ ಕೀಳರಿಮೆ ಬೆಳೆಸಿಕೆಂಡು, ತಾವು ಅಪ್ರಯೋಜಕರೆಂದು ಸ್ವತಃ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕವರೆಲ್ಲರ ಬಳಿ ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ತಾವೇ ನೆಗಟಿವ್ ಆಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಿಂದ ಬಹು ದೂರ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಸಿದ್ದ ಲೇಖಕರೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. To fall in love with yourself is the first secret to happiness & success. ಅಂದರೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಸಾಧನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಗುಟ್ಟು ಆತನನ್ನು ಆತ ಪ್ರೀತಿಸುವುದು.  ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರಲು ಮತ್ತು ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವ ಆಲೋಚನೆಯಿದ್ದರೆ ಮೊದಲು ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು. ಹೌದು ನಾವು ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬದವರನ್ನು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳು, ಗುರುಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ನಿರ್ಮಲ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇದು ತಪ್ಪೇನು ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ದಾರಿ ತೋರಿ, ಕಷ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಸರೆಯಾದವರ ಬಗ್ಗೆ ತುಸು ಹೆಚ್ಚು ಅಭಿಮಾನ ಹೊಂದುವುದು ಸಮಂಜಸ. ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುವುದೇ ವಿಪರ್ಯಾಸ, ವಿಸ್ಮಯ.

ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದ್ದರೆ ಅದು ಬೇರ್ಯಾರು ಅಲ್ಲ ನಾವೇ ಆಗಿರುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ, ಎತ್ತರ, ಮೈ ಬಣ್ಣ, ಕುಟುಂಬ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆಯೇ ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನಾವೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಇದರಿಂದ ಬೇರೆಯವರಿರಲಿ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೇ ಗೌರವ ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಹಿಂಜರಿಯುವಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ತಲುಪಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಬೇರೆಯವರು ನನಗೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ದೂರುಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ, ನನಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಬೇರೆಯವರೂ ಗೌರವ ಕೊಡಲಿ ಬಿಡಲಿ, ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಗೌರವವನ್ನು ಕೊಡುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕು.

ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಗೌರವ ಬಂದಾಗ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಅಪ್ರತಿಮ ಶಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದ್ದು, ಸಾಧಿಸುವ ಛಲ ಹಿಮ್ಮಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಡ್ರೆಸ್ (ಉಡುಗೆ) ಹಾಗೂ ನಾವು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಆಗಿ ಕಾಣಬೇಕು ಎಂಬುವುದು ಎಲ್ಲರ ಆಸೆ. ನಾವು ಹಾಕುವ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಗೂ ನಾವು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಆಗಿ ಕಾಣದಿದ್ದರು ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಮಾತ್ರ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ SMART ಆಗಿರಬೇಕು. S- Specific, M- Measurable, A- Achievable, R-Realistic, T-Timely.

ನಾವು ಹೊಂದುವ ಗುರಿ ಯಾವಾಗಲೂ Specific ಆಗಿರಬೇಕು, ಅಂದರೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿರಬೇಕು. ನಾವೇನು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಗೊಂದಲವಿರಬಾರದು. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ನಿಖರವಾಗಿ ಯಾವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಇರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಯಾವತ್ತು Measurable ಆಗಿರಬೇಕು. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ  ಅಳೆಯುವಂತಿರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಪೂರಕವಾಗಿರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಯಾವಾಗಲೂ Achievable ಆಗಿರಬೇಕು. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯ ಅನುಸಾರ ನಮ್ಮ ಗುರಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಲುಪುವಂತಿರಬೇಕು. ನಮ್ನ ಗುರಿ Realistic ಆಗಿರಬೇಕು. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ವಾಸ್ತವತೆಗೆ, ನೈಜತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಗುರಿ ಇರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಗುರಿ Timely ಆಗಿರಬೇಕು. ಅಂದರೆ ನಮಗೆ ಇರುವ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾಲಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಗುರಿ ತಲುಪುವಂತೆ ಇರಬೇಕು.  

ಈಗೆ ನಮ್ಮ ಗುರಿ SMART ಆಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗುರಿ ತುಲುಪಿ, ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಗೌರವ, ಹೆಮ್ಮೆ ಬರಬೇಕು, ನಮಗೆ ನಾವೇ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗಬೇಕು. ಎಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಗುರಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರು, ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾವನೆ ನಮಗೆ ಬರದೆ ಹೋದರೆ ಗುರಿ ತಲುಪುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ, ಗುರಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಪ್ರಯೋಜವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಸತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ನನಗೆ ನಾನೇ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ಒಳ್ಳೆಯವನೆಂದು ನಾನೇ ಭಾವಿಸದಿದ್ದರೆ, ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ಪ್ರೀತಿಸದಿದ್ದರೆ ಬೇರೆಯವರೂ ಎಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ ಹೇಳಿ ? ಬೇರೆಯವರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿ, ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವ ಬದಲು, ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾವೇನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ವಿಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಆತ್ಮವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ.. 

ಹುಟ್ಟು - ಸಾವು ನಡುವೆ ಇರುವುದೇ ಜೀವನ ?

⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಬರುವ ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ಅದು ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಅಥವಾ ಬರ್ತ್ ಡೇ. ಆದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ನಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಏನು ಸಾಧನೆಯೇ ಮಾಡಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವು ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆಯಿದ್ದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು ವೈಭವ, ವರ್ಣರಂಜಿತವಾಗಿ ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಇದ್ದಾರೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಬರುವ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧನೆ, ಗೆಲುವುಗಳು ಅಗತ್ಯವೇಕೆ, ಆಚರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇವರದ್ದು.

ಆ ದಿನಗಳು ನನಗಿನ್ನು ನೆನಪಿದೆ, 30 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಾವು ಪೊಲೀಸ್ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ ನಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿನ ಯಾವ ಮಕ್ಕಳಿಗಾದರೂ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಬಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿ ಸಂತೋಷ, ಖುಷಿ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಕ್ಕಳು ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ, 50 ಪೈಸೆನೋ, 1 ರೂಪಾಯಿದೋ ಚಾಕೋಲೆಟ್‍ಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ, ಡಬ್ಬಿ ತುಂಬ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ, ಸಹಪಾಠಿಗಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಸಂಜೆ ವಾಪಸ್ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಪೊಲೀಸ್ ಕ್ವಾಟ್ರಸ್ ನಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಚಾಕೋಲೆಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಅವರಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡುವವರು 10, 20 ರೂ.ಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರ ಕೈಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಚಿಕ್ಕ ಕೇಕ್ ಒಂದನ್ನು ತಂದು, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಎಲ್ಲ ಮನೆಯವರನ್ನು ಕರೆದು, ಕೇಕ್ ಕತ್ತರಿಸಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಂಚಿ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸುವ ಪದ್ದತಿಯು ಇತ್ತು.  

ಆದರೆ ಕಾಲ ಉರುಳಿತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸುವ ವೈಖರಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಈಗಂತು ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಎಂದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸೆಲ್‍ಬ್ರೆಷನ್, ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ತೋರಿಸುವ ಪ್ರದರ್ಶನವು ಹೌದು. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಗಾತ್ರದ, ಕೆ.ಜಿಗಟ್ಟಲೆಯ ಕೇಕ್ ತಂದು ಕಟ್ ಮಾಡುವುದು, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ರೆಸಾರ್ಟ್, ಹೊಟೇಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ, ಸಂಬಂಧಿಕರಿಗಾಗಿ ಪಾರ್ಟಿ ಆಯೋಜನೆ, ಕೆಲವರಂತೂ ತಾವು ವಾಸಿಸುವ ಪ್ರದೇಶದ ಸುತಮುತ್ತ್ತ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್, ಬ್ಯಾನರ್, ಪೋಸ್ಟರ್ ಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕೆಲವರು ಫ್ಲೆಕ್ಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕುವ ಬಡವರ ಬಂಧು, ಯುವಕರ ಕಣ್ಮಣಿ, ಆರಾಧ್ಯ ಧೈವ, ಬಡವರ ಉದ್ದಾರಕ, ರಾಜ್ಯ ಮುಖಂಡ ಹೀಗೆ ಹತ್ತಾರು ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ದುಡ್ಡಿರುವ ಹಣವಂತರಂತೂ ಟಿ.ವಿ ವಾಹಿನಿ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪುಟದ ತುಂಬ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಜಾಹೀರಾತು ಮತ್ತು ಪೇಯ್ಡ್ ನ್ಯೂಸ್ ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರಂತೂ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಲರ್ ಕಲರ್ ಡಿಸೈನ್ ಪೋಸ್ಟರ್ ಮಾಡಿಸಿ ಶೇರ್ ಮಾಡುವ ಪದ್ದತಿಯು ಇದೆ. ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಆಚರಣೆಗೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂ. ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ಜನರು ಇದ್ದಾರೆ. 

ಒಮ್ಮೆ ನಮಗೆ ಪರಿಚಯವಿದ್ದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರೊಪೆಸರ್‍ರೊಬ್ಬರ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವಿತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಲು, ಅವರ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಹಾಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಹೂವಿನ ಬೊಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಹಣ್ಣು, ಶಾಲು, ಹಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಅವರಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯ ತಿಳಿಸಿದ ನಂತರ, ಶಾಲು ಹಾಗೂ ಹಾರ ಹಾಕಲು ಹೋದಾಗ, ಅವರು ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು, ನೋಡಿ ನೀವೆಲ್ಲಾ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯ ತಿಳಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದೀರಾ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ. ಆದರೆ ಈ ಹಾರ, ಶಾಲು ನಾನು ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಅವರ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವಚ್ಛತಾ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಕರೆದು ಅವರಿಗೆ ಹಾಕಿದರು. ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಈತ ಸ್ವಚ್ಛತಾ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಗೌರವ ಇವನಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕು ಎಂದು ಹಾರ ಹಾಕಿ ಶಾಲು ಹೊದಿಸಿದರು. ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ವಿಭಾಗದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಕರೆದು ಎಲ್ಲರೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. 
ಆ ನಂತರ ಅವರು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು, ನನಗೆ ವಯಸ್ಸು 45 ವರ್ಷವಾಗಿದೆ, ಸಾವಿರಾರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡಿ ದ್ದಾನೆ. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಒಂದಷ್ಟು ಕೊಡುಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ತೃಪ್ತಿಯಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆಚರಿಸಲು ಮನಸ್ಸು ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಆಡಂಬರದ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಗಳು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ನನಗಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆ ಯಾವಾಗಾದರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಕಂಡಾಗ ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಗಮನಾರ್ಹ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಕೆಲವರು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ ಮತ್ತು ನಿಧನ ಹೊಂದಿದ ದಿನಗಳು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿ ದಾಖಲಾಗುತ್ತವೆ. ಅಪ್ರತಿಮ ಸಾಧನೆ, ತ್ಯಾಗ, ಸಾಮಾಜಿಕ

ಕಾರ್ಯಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಕೆಲವರ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನಗಳನ್ನು ಇಡೀ ರಾಷ್ಟ್ರವೇ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು,ಆಚರಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.ಇಂತವರ್ಯಾರು ಫ್ಲೆಕ್ಸ್, ಬ್ಯಾನರ್ ಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿದವರಂತು ಅಲ್ಲ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಹೀರಾತು ಕೊಟ್ಟವರು ಅಲ್ಲ.ಯುವಕರ ಶಕ್ತಿ, ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಕಲ್ಕತ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಜನವರಿ 12, 1863 ರಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ್ದರು. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವೆಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಅವರು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವಾದ ಜನವರಿ 12 ರಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಯುವ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಯುವಕರಿಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ತುಂಬುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಆಯೋಜನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅಂದು ದೇಶದ ಎಷ್ಟೋ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಗೌರವ ಸೂಚಿಸುವ ಕೆಲಸವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರಪಿತ ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಜೀಯವರು ಗುಜರಾತಿನ ಪೋರ್‍ಬಂದರಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2, 1869 ರಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ್ದರು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿ ಹಾಗೂ ಅವರು ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಜೀವನ ಅರ್ಪಿಸಿದ ತ್ಯಾಗದ ಫಲವಾಗಿ ದೇಶವ್ಯಾಪಿ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2ರಂದು ಅವರ ಜನ್ಮ ದಿನ ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಆ ದಿನದಂದೆ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಹಿಂಸಾ ದಿನವನ್ನಾಗಿಯೂ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ದೇಶದ ಎರಡನೇ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ, ಮೊದಲ ಉಪರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ, ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ, ಪ್ರೊಪೆಸರ್, ಉಪಕುಲಪತಿಯಾಗಿದ್ದ ಡಾ.ಸರ್ವೆಪಲ್ಲಿ ರಾಧಕೃಷ್ಣನ್ ರವರು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ತಿರುತ್ತನಿಯಲ್ಲಿ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 5, 1888ರಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ತಾಳಿದ್ದರು. ಡಾ.ಸರ್ವೆಪಲ್ಲಿ ರಾಧಕೃಷ್ಣನ್ ರವರು ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಎಷ್ಟೋ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಜೀವನಕ್ಕೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದವರು. ಅವರ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥ ಅವರು ಹುಟ್ಟಿದ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 5 ರಂದು ದೇಶಾವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದಹಾಗೆ ಸರ್ವೆಪಲ್ಲಿ ರಾಧಕೃಷ್ಣರವರಿಗೆ ದೇಶದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಭಾರತ ರತ್ನ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯು ಬಂದಿತ್ತು. 

ಶೋಷಿತರ ಪರವಾಗಿ ಬಲವಾದ ಧ್ವನಿಯೆತ್ತಿದ್ದ ಡಾ.ಬಿ.ಆರ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಇಂದೋರ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಏಪ್ರಿಲ್ 14, 1891 ರಂದು. ಕಷ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದರೂ ಉನ್ನತ ವ್ಯಾಸಾಂಗ ಪಡೆದು ಎಷ್ಟೋ ಜನರ ಬಾಳು ಬೆಳಗಿಸಿದ ಡಾ.ಬಿ.ಆರ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಜನ್ಮದಿನವಾದ ಏಪ್ರಿಲ್ 14ರಂದು ರಾಷ್ಟ್ರಾದ್ಯಂತ ಎಲ್ಲಾ ಸರ್ಕಾರಿ ಕಚೇರಿ, ಶಾಲಾ, ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲೂ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ದೇಶದ ಶ್ವೇತ ಕ್ರಾಂತಿ ಪಿತಾಮಹ ಡಾ.ವರ್ಗೀಸ್ ಕುರಿಯನ್, ಅವರು ಕೇರಳದ ಕೊಜಿಕೊಡ್ ನಲ್ಲಿ ನವೆಂಬರ್ 26, 1921 ರಂದು ಜನನ. ಇಂದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೈನುಗಾರಿಕೆ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗಲು ಮೂಲ ಕಾರಣ ವರ್ಗೀಸ್ ಕುರಿಯನ್. ರೈತರು ಇಂದು ಹೈನುಗಾರಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಆರ್ಥಿಕ ಸದೃಢರಾಗಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಶ್ರಮ ವರ್ಗೀಸ್ ಕುರಿಯನ್ ಅವರದ್ದು. ಅವರ ಸೇವೆಯ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ದೇಶದ್ಯಾಂತ ಅವರ ಜನ್ಮದಿನದಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹಾಲಿನ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. 

ಪದ್ಮಶ್ರೀ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತರು, ಪ್ರೊಪೆಸರ್ ಆಗಿದ್ದ ಎಸ್.ಆರ್ ರಂಗನಾಥನ್ ಅವರು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಶಿಯಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಸ್ಟ್, 1892ರಲ್ಲಿ. ಅವರು ಗ್ರಂಥಾಲಯ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಗ್ರಂಥಾಲಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಪಿತಾಮಹ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಆಗಸ್ಟ್ 12 ರಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಂಥಾಲಯ ದಿನವನ್ನಾಗಿಯೂ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. 

ದೇಶದ ಖ್ಯಾತ ಹಾಕಿ ಆಟಗಾರರಾಗಿದ್ದ ಧ್ಯಾನ್ ಚಂದ್ ರವರು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಅಲಹಾಬಾದ್ ನಲ್ಲಿ ಆಗಸ್ಟ್ 29, 1905ರಲ್ಲಿ. ಹಾಕಿ ಆಟ ಹಾಗೂ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ವಲಯಕ್ಕೆ ಧ್ಯಾನ್ ಚಂದ್ ಮಾಡಿದ ಸೇವೆಗಾಗಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಆಗಸ್ಟ್ 29 ರಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಡಿಸೆಂಬರ್ 22 ರಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗಣಿತ ಶಾಸ್ತ್ರ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾರಣ ಅಂದು ಖ್ಯಾತ ಗಣಿತಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ರಾಮಾನುಜನ್ ರವರು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ. ಅವರು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಇರೋಡ್ ನಲ್ಲಿ ಡಿಸೆಂಬರ್ 22, 1887ರಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ತಾಳಿದ್ದರು.
ಎಂ.ಹೆಚ್ ಮರಿಗೌಡರನ್ನು ತೋಟಗಾರಿಕೆ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಪಿತಾಮಹ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇವರು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಮೈಸೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಟಿ.ನರಸೀಪುರದಲ್ಲಿ ಆಗಸ್ಟ್ 8, 1916 ರಂದು. ಇವರು ತೋಟಗಾರಿಕೆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಆಗಸ್ಟ್ 8 ರಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ತೋಟಗಾರಿಕಾ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆಗೈದ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಸಾಧಕರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯು ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆಗಳು, ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬವನ್ನು ಸ್ವತಹ ಭಾರತ ದೇಶವೇ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತದೆ, ಸ್ಮರಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸಾಧಕರು ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನಗಳನ್ನು ಇತಿಹಾಸ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಕೀರ್ತಿ ಇವರದ್ದು.  
ವಾಸ್ತವವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಗುರಿ, ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲು ಇರುವ ಸಮಯವೆಷ್ಟೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ ಮತ್ತು ಸಾವಿನ ದಿನದ ಮಧ್ಯೆ ಸಿಗುವ ಅಲ್ಪ ಸಮಯ ಮಾತ್ರ. ನಮಗೆ ಸಿಗಬಹುದಾದ ಆ ಕಡಿಮೆ ಸಮಯವನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಗುರಿ ತಲುಪುದರ ಜೊತೆಗೆ ಸೇವಾ ಮನೋಭಾವ ಹೊಂದಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಬರ್ತಡೇಟ್ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರುತ್ತದೆ. 

ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ತನ್ನ ಬೈಕ್ ಮೇಲೆ ಈಗೆ ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ, ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟು, ಸಾವು ಎರಡು ಇತಿಹಾಸವಾಗಬೇಕು. ಅದರರ್ಥ ನಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೊಂದು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ಸಾವು ದೇಶಕ್ಕೆ ನೆನಪಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ನಾವು ಸತ್ತ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕುವ ಪೋಟೋದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ಸಾವಿನ ದಿನಾಂಕ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ ಎಂದು. 

ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ತಪ್ಪೆಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಚಾರವು ಹೌದು. ಆ ದಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಖುಷಿಯಿಂದ ಇರಲು ಸಿಗುವ ಒಂದು ದಿನ. ಆದರೆ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಯಾವತ್ತೂ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ ಹಾಗೂ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಬೆಲೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಗೌರವ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆಡಂಬರದ ಹಾಗೂ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಹುಟ್ಟ ಹಬ್ಬ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ತಪ್ಪು. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನದಂದು ಬಬ್ಬರಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸರಳವಾಗಿ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಿಗುವ ಗೌರವ ಹೆಚ್ಚು.

ಗೆಲುವಿಗೆ ಸೋಲೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು..

 ⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ 

ಇಡೀ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿನ ಬಹುತೇಕರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗೆಲುವುಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸೋಲುಗಳ ಸಹವಾಸವನ್ನೇ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ, ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹಾಗೂ ಜೀವನದ ಮತ್ತಿತರ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಧಿಡೀರ್ ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲಾಗದೆ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ಕುಗ್ಗಿ ಸೋಲನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ.

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಸೋಲನ್ನು ಯಾರು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅದರ ಸಮೀಪಕ್ಕೂ ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೂ ಗೆಲುವೇ ಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಸೋತಾಗ ಆಗುವ ನೋವು, ನಷ್ಟವನ್ನು ಸರಿದೂಗಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಇಡೀ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸೋಲುಗಿಂತ ಗೆಲುವೇ ಬರಲಿ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ದೇವರ ಬಳಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೂ ಗೆಲುವು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಆಯಾ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸೋಲು-ಗೆಲುವು ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಪಂಚದ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತ ಹಾಗೂ ಮೈಕ್ರೋಸಾಫ್ಟ್ ಕಂಪನಿಯ ಸ್ಥಾಪಕರಾದ ಬಿಲ್ ಗೇಟ್ಸ್ ರನ್ನು ಮ್ಯಾಗಜೀನ್‍ನ ಪತ್ರಕರ್ತರೊಬ್ಬರು ಸಂದರ್ಶಿಸುವಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಆತ್ಮೀಯರು ಯಾರು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಬಿಲ್ ಗೇಟ್ಸ್ ಒಂದು ಸೆಕೆಂಡ್ ಕೂಡ ತಡಮಾಡದೇ My dearest friend is my Failure ಎಂದರಂತೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಮೈಕ್ರೋಸಾಫ್ಟ್ ಕಂಪನಿ ಪ್ರಾರಂಭಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಹಾಗೂ ನಂತರ ಹಲವು ಸೋಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಸೋಲುಗಳಿಂದಲೇ ನಾನು ಜೀವನ ಪಾಠ ಕಲಿತು, ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಬಹುಃಶ ನನಗೆ ಸೋಲುಗಳು ಬರದಿದ್ದರೆ, ಮೈಕ್ರೋಸಾಫ್ಟ್ ಕಂಪನಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಶ್ರೀಮಂತನು ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸುವ ಅಗತ್ಯವು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಸೋಲುಗಳೇ ನನಗೆ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರು ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದರಂತೆ. 

ಒಮ್ಮೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಜ್ಞಾನಜ್ಯೋತಿ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಸಂಘಟನೆಯೊಂದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿತ್ತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪೋಷಕರು ಹಾಜರಿದ್ದರು. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮುಖ್ಯ ಭಾಷಣಕಾರರಾಗಿ ಹಿರಿಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರು ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಗೆಲುವು ಮತ್ತು ಸೋಲು ಈ ಎರಡರ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಮಹತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಉದಾಹರಣೆಗಳ ಸಮೇತ ವಿಸ್ತøತವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಅವರು ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಎಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ, ಪಿ.ಯು.ಸಿ ತರಗತಿಗಳ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಾಗ ಟಿ.ವಿ ಹಾಗೂ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಓದಲು ನನಗೆ ಬೇಸರ ಮತ್ತು ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾರಣ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣರಾದೆವು ಅಥವಾ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕಗಳು ಬಂತೆಂದು ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೆಲವರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಮತ್ತು ಓದಲು ನನಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದರು. 

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವರು ಕೇಳುವ ಮುನ್ನ ವಸ್ತು, ತಿಂಡಿ, ಬಟ್ಟೆ, ಹಣ ಸೇರಿದಂತೆ ಅವರು ಇಷ್ಟಪಡುವ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ಸೋಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಮಾನಸಿಕ ಶಕ್ತಿ ಮಾತ್ರ ಮೂಡಿಸಲು ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಕುಟುಂಬ, ಸಮಾಜ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ವಿಫಲರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಅಂಕ ಬರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆ ಸಾಧಿಸಬೇಕಾದರೆ ಅಂಕಗಳ ಪಾತ್ರ ಮಹತ್ವವಿದೆ. ಆದರೆ ಅಂಕಗಳು ಮಾತ್ರ ಬದುಕು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ, ಸಾಧನೆ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ತಪ್ಪು. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣರಾದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅನಾಹುತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕೆಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣದ ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲರ ಪಾತ್ರವು ಇದೆ ಎಂದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅಸಮಾಧಾನ ಹೊರಹಾಕಿದರು. 

ಇಂದಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಸೋಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಮನೋಧೈರ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲದಾಗಿದೆ. ಸೋಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಗೆಲುವು ಪಡೆಯಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದರು. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣರಾದರೂ, ಸೋಲೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸದೆ, ತಾಳ್ಮೆ ವಹಿಸಿ, ಶ್ರದ್ದೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದು ಉತ್ತೀರ್ಣರಾಗಿ ಇಂದು ಹಲವರು ಐ.ಎ.ಎಸ್, ಐ.ಪಿ.ಎಸ್, ವೈದ್ಯರು, ಇಂಜಿನಿಯರ್, ಅಧ್ಯಾಪಕ, ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಕೂಡ ಸೋಲು, ಗೆಲುವು ಎರಡನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಉಳ್ಳವರು. ಗೆದ್ದಾಗ ಅಹಂಕಾರ, ಗರ್ವ ತೋರಿಸದೆ ಸೋತಾಗ ಕುಗ್ಗದೆ, ಧೃತಿಗೆಡದೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದವರು. ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಅನುತ್ತೀರ್ಣರಾದರೂ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದರು.

ಕೆಲ ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ವಿದೇಶಿ ಮೂಲದ ವೆಬ್‍ಸೈಟ್ ನಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಯೊಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ತ್ತು. ಅದೆನೆಂದರೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಸೆಲ್ಪಿ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ತೆಗೆದು ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಹಂಚುತ್ತಾನೆ. ಆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಫೇಸ್ ಬುಕ್‍ನಲ್ಲಿದ್ದ 4500 ಗೆಳೆಯರ ಪೈಕಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗೆಳೆಯರು ಲೈಕ್ ಮತ್ತು ಕಮೆಂಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಆತ ಭಾವಿಸಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆತನ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ 15 ಲೈಕ್ 2 ಕಮೆಂಟ್ ಗಳು ಮಾತ್ರ ದಾಖಲಾಗಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಆತನಿಗೆ ತೀವ್ರ ಬೇಸರವಾಗಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದ. ಕಾರಣ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲೈಕ್, ಕಮೆಂಟ್ ಗಳು ಬರದಿರುವುದರಿಂದ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮುಂದೆ ನನಗೆ ಅವಮಾನವಾಗಿದೆ. ಇದು ನನ್ನ ಸೋಲು ಎಂದು ಆತ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಇವತ್ತಿನ ಯಂಗ್ ಜನರೇಶನ್ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಾದ ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ಟ್ವಿಟರ್, ಇನ್ಸ್ಟ್ರಾಗ್ರಾಮ್ ಮತ್ತಿತರಗಳಲ್ಲಿ ಲೈಕ್ ಮತ್ತು ಕಮೆಂಟ್ ಗಳು ಬರದೇ ಹೋದರೆ ಅದು ಅವಮಾನ, ಸೋಲು ಎನ್ನುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತಲುಪಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ವಿಪರ್ಯಾಸ.

ಖ್ಯಾತ ಬಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರ ನಟ ಅಮಿತಾ ಬಚ್ಚನ್ ಹಲವು ಸೋಲುಗಳನ್ನು ಕಂಡ ಮೇಲೆ ಗೆಲುವಿನ ರುಚಿ ಕಂಡವರು. ಅತಿ ಉದ್ದ ಹಾಗೂ ನೋಡಲು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ನೀಡಲು ನಿರ್ದೇಶಕರು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕಿದ್ದರು. ರೇಡಿಯೋ ಜಾಕಿಯಾಗೋಣ (ಆರ್.ಜೆ) ಎಂದು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರು ಧ್ವನಿ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟಿದ್ದರು. ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಸತತ ಪರಿಶ್ರಮದ ನಂತರ ಸಾಥ್ ಹಿಂದುಸ್ತಾನಿ ಎಂಬ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಚಿತ್ರ ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಮಿತಾ ಬಚ್ಚನ್‍ರ ಕೆಲ ಚಿತ್ರಗಳು ಪ್ಲಾಪ್ ಆಯಿತು. ಇದು ಅವರ ಕೆರಿಯರ್ ಬದುಕಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿನ್ನಡೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟರು, ಅವರು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಸೋಲುಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುವ ಗುಣ ಅಮಿತಾ ಬಚ್ಚನ್ ಹೊಂದಿರದಿದ್ದರೆ ಬ್ಲಾಕ್, ಡಾನ್, ಫಾ, ಪೀಕು, ಸರ್ಕಾರ್, ಶೋಲೆ, ಜಂಜೀರ್, ಖಾಕಿ, ತ್ರಿಶೂಲ್, ದೇವ್, ದೋಸ್ತಾನ, ಬಾಂಬೆ ಟು ಗೋವಾ, ಶಾನ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಹಿಟ್ ಚಿತ್ರಗಳು ತೆರಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮಿತಾ ಬಚ್ಚನ್ ಸೋಲುಗಳಿಗೆ ತಲೆಬಗ್ಗಿಸಿದ್ದರೆ ಬಾಲಿವುಡ್ ನ ಸ್ಟಾರ್ ನಟ ಹಾಗೂ ಶಹೆನ್ ಷಾ ಎಂದು ಗುರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. 

ಕೆ.ಎಫ್.ಸಿ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಗಳ ಸಂಸ್ಥಾಪಕ ಕರ್ನಲ್ ಸ್ಯಾಂಡರ್ಸ್ ರ ಕಥೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಸೋಲುಗಳು ಅವರ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಸದಾ ಬಿದ್ದರು, ಬಗ್ಗಲಿಲ್ಲ. ಅಮೆರಿಕಾದ ಹೆನ್ರಿವೈಲ್ ನಲ್ಲಿ 1890ರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಸ್ಯಾಂಡರ್ಸ್ ತನ್ನ 6 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿದಾಗಲೇ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. 16 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕಾ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರು, ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಒಂದೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಕಳೆದು ಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. 18ನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲ ಕಾಲ ರೈಲ್ವೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಲಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ, ಆನಂತರ ಜೀವೆ ವಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಈಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಕಡೆ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುವಲ್ಲೇ ಜೀವನ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ. 

60 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾದ ನಂತರ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು, ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದೇ ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಸ್ಯಾಂಡರ್ಸ್ ತನ್ನ 65ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಛಲ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಸೋಲುಗಳಿಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿ, ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿ ಫ್ರೈಡ್ ಚಿಕನ್ (ಖಾದ್ಯ-ಅಡುಗೆ) ತಯಾರಿಸಿ ವಿವಿಧ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಅವರ ಉದ್ದೇಶ ತನ್ನ ಅಡುಗೆ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿ ಆರ್ಡರ್ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಒಂದಷ್ಟು ಹೆಸರು ಹಾಗೂ ಹಣ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಬಹುದೆಂಬ ಆಲೋಚನೆ. ದುರದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ 1009 ಬಾರಿ ಪ್ರೈಡ್ ಚಿಕನ್ ತಯಾರಿಸಿ ತಾವು ವಾಸಿಸುವ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಗಳ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರು, ಅವರ್ಯಾರಿಗೂ ಸ್ಯಾಂಡರ್ಸ್ ತಯಾರಿಸಿ ಕೊಟ್ಟ ಫ್ರೈಡ್ ಚಿಕನ್ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಆದರೂ ಧೃತಿಗೆಡದೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದ ಮೇಲೆ ಸ್ಯಾಂಡರ್ಸ್ ತಯಾರಿಸಿದ ಅಡುಗೆ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಮಾಲೀಕರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿ ಆರ್ಡರ್ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಇವರ ಜೀವನ ಚಿತ್ರಣವೇ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ನಂತರ ಸ್ವಂತದಾಗಿ ಕೆ.ಎಫ್.ಸಿ ಫ್ರೈಡ್ ಚಿಕನ್ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆ.ಎಫ್.ಸಿ ಇಂದು 118 ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, 18,875 ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ.

ಕನ್ನಡ ಮೂಲದ ತಮಿಳು ನಟ ರಜನಿಕಾಂತ್ ಇಂದು ಬಹು ಬೇಡಿಕೆ ಹಾಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಭಿಮಾನಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ನಟ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಪೆಂಟರ್, ಕೂಲಿ ವೃತಿಯನ್ನು ರಜನಿಕಾಂತ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಿ.ಎಂ.ಟಿ.ಸಿ ಕಂಡೆಕ್ಟರ್ ಆಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದರು. ನಟನಾಗಬೇಕೆಂಬ ಏಕೈಕ ಆಸೆಯಿಂದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಸೋಲುಗಳು ಬಂದರು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದರು. ಇಂದು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತ ಸ್ಟಾರ್ ನಟ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ರಜನಿಕಾಂತರದ್ದು. 

ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ತಿರುಪತಿ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಹತ್ತಲು ಹೊಸದಾಗಿ ಹೋಗುವ ಎಲ್ಲರೂ ಎತ್ತರದ ಈ ಬೆಟ್ಟ ಹೇಗೆ ಹತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು  ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೇಗೋ ಕಷ್ಟ ಬಿದ್ದು ಸುಮಾರು 3550 ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಶ್ರೀವೆಂಕಟಶ್ವರ ಸ್ವಾಮಿಯ ದರ್ಶನ ಪಡೆದ ನಂತರ ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿದ ಖುಷಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಗೆಲುವು ಸಿಕ್ಕ ಸಂಭ್ರಮವಾಗುತ್ತದೆ. 

ಆದರೆ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲೇ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಸೋಲು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಗೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಹತ್ತುವ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರು, ಸೋಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಆಂತರಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ತಿರುಪತಿ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲ್ಲ ಎಂದು ವಾಹನದ ಮೂಲಕ ಬೆಟ್ಟ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಜನಕ್ಕೆ ಹತ್ತುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವಿದ್ದರೂ ಸೋಲುತ್ತೆವೆಂಬ ಭಯ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತದಿರಲು ಪ್ರೇರೆಪಿಸುತ್ತದೆ.

ಜೀವನವೇ ಹಾಗೆ ಗೆಲುವಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸೋಲುಗಳನ್ನು ಕಾಣಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸೋಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಬದುಕಿಗೊಂದು ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ. ಸೋತಾಗಲೇ ಗೆಲುವಿನ ದಾರಿ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ, ಅದರಿಂದ ಜೀವನದಲ್ಲೊಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ. ಸೋತೆವು ಎಂದು ಹತಾಶರಾದರೆ, ಯಾರು ತಾನೇ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ? ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಾಧಕರು ಸೋಲನ್ನು ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಇಂದು ಸಾಧಕರ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಿ ಇತಿಹಾಸ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸೋಲಿಲ್ಲದ ಜೀವನ ಯಾರದು ತಾನೇ ಇದೆ ? ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ, ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಸೋಲಲೇ ಬೇಕು. ಸೋಲು ನಮ್ಮ ಗೆಲುವಿಗೆ ಮೊದಲ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸೋಲಿಗೆ ಭಯ ಪಡುವ ಅಗತ್ಯವೇನಿದೆ. 

ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಯಾರ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಬೇವು - ಬೆಲ್ಲ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಕಾರಣ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಿಹಿ, ಕಹಿ, ಸುಖ, ದುಃಖ ಬರುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬ ನೀಡುತ್ತದೆ. If you want to win, let's welcome failure’s, ನಾವು ಗೆಲ್ಲಬೇಕಾದರೆ, ಸೋಲುಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲೇಬೇಕು. 

ಬಡತನದಲ್ಲೂ ಸಿರಿತನ ಕಾಣುವ “ಶ್ರೀಮಂತರು”

⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಒಮ್ಮೆ ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಅಲ್ಲಿ 30 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕವಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿ ಹಾಕಿದರೆ, ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಹಲವು ಮಾರ್ಗಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖಕರು ತಮ್ಮದೇ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಆ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದ ತಕ್ಷಣ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಯಾರಿಗೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದರಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಸಲಹೆ ಸಿಗಬಹುದಷ್ಟೆ. 

ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಟೈಟಲ್ ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ನೆನಪಾದದ್ದು ಇವತ್ತಿನ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ, ನಾವು ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕಾದರೆ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಹಣವಂತು ಬೇಕೆ ಬೇಕು, ಅದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದರ ಪ್ರಮಾಣ ಹಾಗೂ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇರಬೇಕು.

ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಹಣ ಒಂದೇ ಜೀವನ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಹಾಗೂ ದುಡ್ಡಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಬದುಕು ಎಂಬ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಎತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಆಟೋ ಒಂದರ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ “ಜೀವನ ನಡೆಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹಣವೇ ಹೊರತು, ಹಣವೇ ಜೀವನವಲ್ಲ ಎಂದು ಎಲ್ಲರು ಆಲೋಚಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಬರಹವಿತ್ತು. ಬಡವನಾದರೂ ಆ ಆಟೋ ಚಾಲಕ ಜೀವನ ಹಾಗೂ ಹಣ ಈ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ನಿಲುವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಇಂದು ಬಹುತೇಕರು ಹಣಗಳಿಸುವುದರ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದು ತಮಗೂ ಒಂದು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಜೀವನವಿದೆ ಎಂಬುವುದನ್ನೇ ಮರೆತೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಣ ಸಂಪಾದನೆಯ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣೆಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ನೆಮ್ಮದಿ, ಸುಖ ಜೀವನ, ಆತ್ಮ ತೃಪ್ತಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲದಾಗಿದೆ. ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಭಯ, ನೋವು, ಅಸಮಧಾನ, ಅವಮಾನ, ಜಿಗುಪ್ಸೆ, ಅಸೂಹೆ ಹಾಗೂ ಮನಸ್ತಾಪಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲರ ಇಡೀ ಜೀವನ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. 

The india's richest billionaires ಎಂದು ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದರೆ, ಹಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ಮ್ಯಾಗಜೀನ್ ಮತ್ತು ಆನ್‍ಲೈನ್ ಪೋರ್ಟಲ್ ಗಳು ನಡೆಸಿರುವ ಸಮೀಕ್ಷಾ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ದೇಶದ ಸಾವಿರಾರು ಶ್ರೀಮಂತರ ಪಟ್ಟಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಈ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವರು ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದರೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಉದ್ಯಮದ ವಹಿವಾಟು, ಶೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಏರಳಿತದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಷ್ಟ ಹೊಂದುತ್ತ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊರ ಬೀಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಹಾಗೆಯೇ ಅದೇ ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ Indian great personalities ಎಂದು ಹುಡುಕಿದರೆ, ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಜೀ, ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರ ಬೋಸ್, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ, ಡಾ.ಬಿ.ಆರ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್, ಸರ್ದಾರ್ ವಲ್ಲಾಭಾಯ್ ಪಟೇಲ್, ಲಾಲ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿ, ರಾಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಬಾಯಿ, ಬಾಲಗಂಗಾಧರನಾಥ್ ತಿಲಕ್, ವೀರ ಸಾವರ್ಕರ್, ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಆಜಾದ್, ಡಾ.ಎ.ಪಿ.ಜೆ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಕರ ಹೆಸರುಗಳು ಹಾಗೂ ಅವರ ಕುರಿತ ವಿಚಾರಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. 

ಗಮರ್ನಾಹ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಕೋಟಿ, ಕೋಟಿ ಹಣಗಳಿಸಿ ಶ್ರೀಮಂತರಾದವರ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಗೂಗಲ್ ಆಗಾಗ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ವರ್ಷ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದವರು, ಮುಂದಿನ 6 ತಿಂಗಳಿಗೋ, ವರ್ಷಕ್ಕೋ ಕೆಳ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಹಾಗೂ ಸಮಾಜದ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಈ ಭೂಮಿ ಇರುವವರೆಗೂ ಬದಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಿರಿವಂತರನ್ನು ಸಮಾಜ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಶತಮಾನಗಳು ಕಳೆದರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಕರನ್ನು ಮರೆಯುವ

ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅದರರ್ಥ ಹಣದಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹೆಸರನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಸಮಾಜದ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಮತ್ತು ಐಕ್ಯತೆಗಾಗಿ ದುಡಿದ ಬಹುತೇಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಕರೆಲ್ಲರೂ ಬಡತನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದವರು. ಆದರೂ ಅವರ ಸಾಧನೆಗೆ ಹಣ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಣ ಸಂಪಾದನೆ ಒಂದೇ ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಗುರಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಇವರ್ಯಾರು ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರು ಆದರ್ಶ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದರು.

ಒಮ್ಮೆ ಮಂಡ್ಯಗೆ ಹೋಗಲೆಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕ್ರಾಂತಿವೀರ ಸಂಗೊಳ್ಳಿ ರಾಯಣ್ಣ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟೆ. ನನ್ನ ಎದುರಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಮಧ್ಯಮ ವಯಸ್ಸಿನವರು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೆಯಿತ್ತು. ಆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕುರಿತ ಸುಧೀರ್ಘವಾದ ಲೇಖನವಿತ್ತು. ಆ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಆ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ನೋಡೋ ಅರವಿಂದ ಇವರೆಲ್ಲ ವಿಶ್ವದ ಶ್ರೀಮಂತರು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕೋಟಿ ಆಸ್ತಿಗೆ ಒಡೆಯರು. ನಾವು ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ದುಡಿತಾನೆ ಇದ್ದೀವಿ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಬೈಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನಾವು ಶ್ರೀಮಂತರಾಗುವುದು ಎಲ್ಲಿಂದ, ಬರುವ ಸಂಬಳ ಇರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಇನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗುವುದು ಕನಸಿನ ಮಾತೇ ಬಿಡು ಎಂದು ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡ.

ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವಾಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಲೋ ಅಣ್ತಮ್ಮ ದುಡ್ಡು ಇವತ್ತು ಇರ್ತದೇ, ನಾಳೆ ಹೋಯ್ತದೆ, ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ನೆಮ್ಮದಿ. ಆ ದುಡ್ಡು ಇರುವವರು ನಮ್ಮ ತರ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಇರಲಿಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯ. ಮನೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಬರಬೇಕಾದರೂ ಸೆಕ್ಯೂರುಟಿ, ಗನ್ ಮ್ಯಾನ್ ಇರಬೇಕು. ನಾವು ನೋಡು ಆರಾಮಗಿ ಈ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳೆಪುರಿ ತಿಂತ ಪಾಂಡವಪುರದವರೆಗೂ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀವಿ, ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷ ನ್‍ಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಟೀ ಕುಡಿದು, ಮನೆಗೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೋಗಬಹುದು. ಆ ಶ್ರೀಮಂತರು ನಮ್ಮತರ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ನಮ್ಮತ್ರ ಹಣ ಇಲ್ಲದಿದ್ರು ಖುಷಿ, ನೆಮ್ಮದಿ ಇದೆ ಬಿಡೋ ಸಾಕು ಎಂದು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಸಂತೈಸಿದ. ಅಲ್ಪ ಹಣವಿದ್ದರು ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದು, ಆದರೆ ನೆಮ್ಮದಿ, ಆತ್ಮಸಂತೋಷ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸುಖಮಯ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ? ಎಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಇವರ ಸಂಭಾಷಣೆಯೇ ಉತ್ತರ.

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತ, ಮನುಷ್ಯನು  ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಅದು ಸಿರಿತನದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಣವು ನಮ್ಮನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತರನ್ನಾಗಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವುಳ್ಳವರನ್ನಾಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಣವೇ ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೂ ಮೂಲ ಎಂದ ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ಮಣ್ಣಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಣದಿಂದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು ಸಾಧನೆ, ಮನಃಶಾಂತಿ, ನೆಮ್ಮದಿ, ಖುಷಿಯನ್ನಲ್ಲ ಎಂದು ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರು.

ಇನ್ಪೋಸಿಸ್ ಫೌಂಡೇಶನ್ ನ ಅಧ್ಯಕ್ಷೆ ಸುಧಾ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿರವರು ನೂರಾರು ಕೋಟಿಯ ಆಸ್ತಿಯ ಒಡೆಯರು. ಅವರ ಪತಿ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿರವರು ಇನ್ಪೋಸಿಸ್ ಎಂಬ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಆಧಾರಿತ ಕಂಪನಿಯನ್ನು ವಿಶ್ವದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿದವರು. ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಹಾಗೂ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರಿಗೆ  ಉದ್ಯೋಗವಕಾಶ ನೀಡಿದವರು. ಸುಧಾ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿಯವರು ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ಆಸ್ತಿ ಇದ್ದರು, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರೀಮಂತರು. ಅವರ ಮುಖಪರಿಚಯ ಇಲ್ಲದವರು ಅವರ ಉಡುಗೆ, ಹಾವಭಾವಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ, ಕಾರಣ ಅಷ್ಟು ಸರಳ ಜೀವನವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಎಷ್ಟೇ ಹಣ, ಆಸ್ತಿ ಇದ್ದರೂ ಅದು ನೆಮ್ಮದಿ, ಸಂತೋಷ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇನ್ಪೋಸಿಸ್ ಫೌಂಡೇಶನ್ ಸಂಸ್ಥೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆ ಮೂಲಕ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.            

ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ದಿ, ಶೌಚಾಲಯಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ, ಕೆರೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ದಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ, ದೇವಾಲಯಗಳ ಜೀರ್ಣೋದ್ದಾರ, ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅತಿವೃಷ್ಟಿ ಬಂದಾಗ ಮನೆಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ, ಅನಾವೃಷ್ಟಿ ಆದಾಗ ಪರಿಹಾರ, ಈಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳ ಮೂಲಕ ತಾನು ಹಣದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಶ್ರೀಮಂತಳಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ಗುಣದಲ್ಲೂ ಶ್ರೀಮಂತಳು ಎಂದು ಸಾಬೀತು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಹಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯ, ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ಕೊಡಬೇಕು. ಹಣವಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಜೀವನ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು, ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡುವ ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆಗೂ ಗಮನಹರಿಸಬೇಕು. ಈ ಜೀವನ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹಣವೇ ಸರ್ವಸ್ವವಲ್ಲ, ಹಣ ಹೊರತಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟು ಅಂಶಗಳು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದೆ, ಅದರತ್ತ ಕೂಡ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟಬೇಕಿದೆ ಎಂದು ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. 

ಇಂದು ಮನುಷ್ಯನು ಹಣ ಸಂಪಾದನೆಯತ್ತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒಲವು ತೋರುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಸಹದ್ಯೋಗಿ, ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಹಣಗಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಸಮಾಜಘಾತುಕ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಹಿಂಜರಿಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ.

ದಿ ಗ್ರೇಟ್ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ರಾಜನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ದಂಡಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆತ ಇನ್ನೇನು ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸುವ ಸಮಯ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವಾಗ ತನ್ನ ಸೇನಾಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ಕರೆದು ನಾನು ನಿಧನ ಹೊಂದಿದ ನಂತರ ನನ್ನ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಖ್ಯಾತ ವೈದ್ಯರು ಹೊರಬೇಕು. ನಾನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ವಜ್ರ, ರತ್ನ, ವೈಡೂರ್ಯಗಳನ್ನು ಶವ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ದಾರಿ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಎಸೆಯಬೇಕು. ನನ್ನ ಎರಡು ಕೈಗಳನ್ನು ಶವ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ ಇಡಬೇಕು ಎಂಬ ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ಆಸೆಯನ್ನು ಸೇನಾಧಿಪತಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. 

ಕಾರಣ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್‍ನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ದಿ ಗ್ರೇಟ್ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆದ್ದ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಯಾವ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ವೈದ್ಯರು ಕಾಪಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ಗಳಿಸಿದ ವಜ್ರ, ರತ್ನ, ವೈಡೂರ್ಯಗಳು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಸರೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಎಷ್ಟೋ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದ ನಾನು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಹೋಗುವಾಗ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಅವರದ್ದಾಗಿತ್ತು.  

ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನೇ ಗೆದ್ದ ಪ್ರಪಂಚದ ಗ್ರೇಟ್ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸುವಾಗ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲೇ ಹೋದ. ಇನ್ನು ನಮ್ಮಂತವರೆಲ್ಲಾ ಯಾವ ಲೆಕ್ಕ, ಒಂದಂತು ಸತ್ಯ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆಗಾಗಿ ಹಣದ ಅಗತ್ಯತೆ ಇದೆ, ಹಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಹಣ ಬೇಕು ಎಂಬುವುದು ಒಪ್ಪುವ ವಿಚಾರವೇ. ಆದರೆ ಹಣವೇ ಜೀವನವಲ್ಲ ಎಂಬ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಿದೆ. ಕೇವಲ ಹಣ ಸಂಪಾದನೆಯ ಏಕೈಕ ಗುರಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜೊತೆಗೆ ಹಣದ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಮೋಹದಿಂದ ತಪ್ಪು ಹಾದಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಕಳಂಕ ತಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. 

ಗುಡಿಸಲಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ, ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವ, ಒಂದು ಗುಂಟೆ ಜಾಗವು ಇರದ, ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡೊತ್ತು ಊಟ ಸಿಗದ ಅದೆಷ್ಟು ಜನರು ಆತ್ಮ ತೃಪ್ತಿ, ಖುಷಿಯಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಾರಣ ಅವರು ಬಡತನದಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ಸಿರಿತನ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

Money is important, but it is not everything ಹಣ ಮುಖ್ಯ ಆದರೆ ಹಣವೇ ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ವಿಚಾರ ನಮಗೆ ಆರ್ಥವಾಗುವುದಾದರೂ ಯಾವಾಗ..? 

ಭವಿಷ್ಯ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಗುಡ್ ಹ್ಯಾಬಿಟ್ಸ್ ಅಂಡ್ ಹಾಬಿಸ್ಸ್..

⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್. ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಒಂದಷ್ಟು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಜನರಿಗೆ ಮನರಂಜನೆ ನೀಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾಳಜಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಕೆಲ ಚಿತ್ರನಟರಂತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿಯ ಕಥೆಗಳನ್ನೇ ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಚಿತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕಾರಣ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಜನರಲ್ಲಿ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮೂಡಲಿ ಎಂಬ ಆಶಯದಿಂದ. ಆ ಸಾಲಿಗೆ ತೆಲುಗಿನ ನಟ ಪ್ರಿನ್ಸ್ ಮಹೇಶ್ ಬಾಬು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಹತ್ತಾರು ಸದಭಿರುಚಿಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿ ಚಿತ್ರವು ಭಿನ್ನ, ವಿಭಿನ್ನ ಕಥೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಸರಿಲೇರು ನಿಕೇವ್ವರು, ಮಹರ್ಷಿ, ಭರತ್ ಅನೇ ನೇನು, ಶ್ರೀಮಂತುಡು, ಬ್ರಹ್ಮೋತ್ಸವಂ, ಸೀತಮ್ಮ ವಾಕಿಟ್ಲೋ ಸಿರಿಮಲ್ಲೇ ಚೆಟ್ಟು, ಒಕ್ಕಡು, ನಿಜಂ, ದೂಕೂಡು, ಸೈನಿಕುಡು, ಅತಡು ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗೆ ಪೂರಕವಾದ ಸಂದೇಶ ಹಾಗೂ ಜನರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಇತ್ತಿಚೀಗೆ ಟಿ.ವಿ ಸಂದರ್ಶನವೊಂದರಲ್ಲಿ ನಟ ಮಹೇಶ್ ಬಾಬುರನ್ನು ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಿರೂಪಕಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತ, ಸಾರ್ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕಾದರೆ ಹಣ, ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಅಧಿಕಾರ, ಬ್ಯಾಗ್ರೌಂಡ್ ಸಪೋರ್ಟ್ ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಎಂದಾಗ, ಮಹೇಶ್ ಬಾಬು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ ಹಾಗೂ ಯಶಸ್ಸು ಪಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ಅಧಿಕಾರ, ಜಾತಿ, ಹಣ ಅಲ್ಲ ಬೇಕಾದದ್ದು, ಬದಲಾಗಿ ನಾವು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ತಮವಾದ ಹವ್ಯಾಸ, ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ಎಂದು ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಕೊಟ್ಟರು. 

ನಾವು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹವ್ಯಾಸ, ಅಭ್ಯಾಸಗಳೇ ನಮಗೆ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಛಲ ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೊಂದು ದಾರಿ ತೋರಿಸಿ, ಜೀವನವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ರೂಪಿಸುವ ಅಪರಿಮಿತವಾದ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸ, ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಗಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಉತ್ತಮ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಲ್ಲರೂ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.  

ಶ್ರೀಮಂತುಡು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ ಬಾಬು ಒಂದು ಗ್ರಾಮವನ್ನು ದತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅಭಿವೃದ್ದಿಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತರಾಗದೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಗ್ರಾಮ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಗುಂಟೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ತೆನಾಲಿ ಸಮೀಪದ  ಬುರ್ರೆಪಾಲೆಂ ಗ್ರಾಮ ಹಾಗೂ ತೆಲಂಗಾಣ ರಾಜ್ಯದ ಮೆಹಬೂಬ್ ನಗರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸಿದ್ದಾಪುರ ಗ್ರಾಮ. ಈ ಎರಡು ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ಅವರು ದತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲೆ ನಿರ್ಮಾಣ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ, ಬಸ್ ತಂಗುದಾಣ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಮೂಲಭೂತ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಕಾಮಗಾರಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಹಣದಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಲೋಚನೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ನನ್ನ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿಂದಲೇ ಎಂದು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನಟ ಮಹೇಶ್ ಬಾಬುರವರು ಹೇಳಿದ್ದು ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಸತ್ಯ,

ನಮ್ಮ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದ ಹವ್ಯಾಸ, ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿ, ಮನೋಬಲ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ದೈಹಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನಸ್ಸು ಕಲ್ಮಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಉಲ್ಲಾಸವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಗುರಿಯ ಹಾದಿ ತಪ್ಪುವ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ. 

ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಮಾತೊಂದಿದೆ, You cannot change your future, but you can change your habits and surely your habits will change your future. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ತಿದ್ದಲು ನಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸ, ಹವ್ಯಾಸಗಳು ಬದಲಾದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಉಜ್ವಲಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಈ ವಾಕ್ಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರವಾಗುವುದು ನಮ್ಮ ಜಾತಿ, ಹಣ, ಅಧಿಕಾರದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ಅಭ್ಯಾಸಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವು ನೆಲೆ ನಿಂತಿದೆ.

ಉತ್ತಮವಾದ ಹವ್ಯಾಸಗಳತ್ತ ಹೊರಟರೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಸಿಗುವುದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮೀಕತೆಯತ್ತ ಒಲವು. ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಒಂದು ಅದ್ಬುತ ಶಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಅದು ದೇವರು. ಭಗವಂತನನ್ನು ನಂಬುವುದು ಬಿಡುವುದು ಅವರವರ ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾದದ್ದು. 

ನಮಗೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಯಾರು ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಅನಿಸಿದ ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರಿದ್ದಾನೆ ಬಿಡು ಎಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ, ಅದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಿದ್ದರು ದೇವರು ನೀಡುವ ಆಂತರಿಕ ಶಕ್ತಿ. ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಇಷ್ಟದ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಮನಸ್ಸು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಅಧ್ಯಯನವು ಹಾಗೂ ದೃಶ್ಯಗಳ ವೀಕ್ಷಣೆಯು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಕರಾತ್ಮಕ ನಿಲುವನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಇದ್ದರು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು ದೇವರು ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಆ ಒಂದು ಭಾವನೆಯು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೇ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿ ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು ಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ದೇಶ ಸುತ್ತ ಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ಕೋಶ ಓದಬೇಕು ಎಂದು ಗಾದೆ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಕಲೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ವಿಜ್ಞಾನ, ಕ್ರೀಡೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಿನಿಮಾ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿರುವವರ ಹವ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ಓದುವುದು. ಇಂದು ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ ಖರೀದಿಸಿ ಓದುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ. ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ರೂ. ಹಣವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಧೂಮಪಾನ, ಮದ್ಯಪಾನ, ಪಾರ್ಟಿ, ಪಬ್ ಎಂದು ಸಾವಿರಾರು ರೂ. ವ್ಯಯಿಸುವ ಜನರು ಇದ್ದಾರೆ. ಕೇವಲ ಹತ್ತು ರೂ. ಕೊಟ್ಟರು ಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆಸುವ ಪುಸ್ತಕ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಖರೀದಿಸುವ ಮನಸ್ಸು ಬಹುತೇಕರಿಗಿಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಠ ತಿಂಗಳಿಗೊಂದಾದರೂ ಪುಸ್ತಕ ಖರೀದಿಸುವ ಹಾಗೂ ಅದನ್ನು ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸ ನಮ್ಮ ಉನ್ನತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿದಿನ 5 ರೂ.ಕೊಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಆಗುವ ಲಾಭ ಒಂದೇ ಎರಡೇ..

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಎಷ್ಟೋ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಅದರ ಬದಲು ಸರಕಾರಿ ಹಾಗೂ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಸಾಕಷ್ಟು ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿವೆ. ಆದರೂ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕನಿಷ್ಟ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಾದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಗತ್ಯ. ಮನೆಯನ್ನೇ ಸಣ್ಣ ಗ್ರಂಥಾಲಯವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕಿದೆ.   

ಇತ್ತಿಚೀಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮದುವೆಗೆ ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ಹೂವಿನ ಗಿಡವನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದರು. ಹೊಸ ಪರಂಪರೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗಿಡ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೀರಾ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ನಮಗ್ಯಾರಿಗೂ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಬೆಳೆಸಿ, ಪರಿಸರ ಕಾಪಾಡಬೇಕೆಂಬ ಪರಿಜ್ಞಾನವಂತು ಇಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಟ ಈ ಮದುವೆಗೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಗಿಡ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಅದನ್ನು ಅವರು ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಬೆಳೆಸಿದರೆ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಾದರೂ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರು.  

ನಿಜ ಪಾರ್ಟಿ, ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸು, ನಮ್ಮ ಮನರಂಜನೆಗಾಗಿ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟೋ ಹಣ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವ ನಾವು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗಿಡವನ್ನಾದರೂ ಬೆಳೆಸಬೇಕೆಂದು ಆಲೋಚಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕರು ಬೆಳೆಸಿದ ಗಿಡ, ಮರಗಳಿಂದ ನಾವು ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ. ಅವರು ಬೆಳೆಸಿದ ಗಿಡ, ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಹಾಗೂ ನಮಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವಾದ ದಿನಗಳಂದು ಒಂದೊಂದು ಗಿಡ ನೆಟ್ಟು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ, ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುವುದು ದೊಡ್ಡ ವಿಚಾರವೇ ಅಲ್ಲ. ಗಿಡ ಬೆಳೆಸಬೇಕೆಂಬ ಹವ್ಯಾಸವೇ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ.   

ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರ ಪ್ರಕಾರ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು ದಡ್ಡರು ಹಾಗೂ ಬೇಜಾಬ್ದಾರಿ ಗುಣ ಹೊಂದಿರುವವರು ಮಾತ್ರ ಎಂದು. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು ತಪ್ಪೆಂದು ಹೇಳುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು. ಸಮಾಜದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡುವ, ಉತ್ತಮ ಸಂದೇಶ ಸಾರುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಚಲನಚಿತ್ರ ಮಂದಿರಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡುವ ಹವ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸಿನಿಮಾ ವೀಕ್ಷಿಸುವುದರಿಂದ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಶಗಳು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಬೇಕು ತಾನೆ. 

ಇನ್ನು ನಾವು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಮಾಡುವ ಅನಗತ್ಯ ಖರ್ಚುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಶಕ್ತಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವ ಹವ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಧನೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸೂಕ್ತ. ಒಂದು ಮಾತಿದೆ ಇತಿಹಾಸ ತಿಳಿಯದವನು, ಇತಿಹಾಸ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾರ ಎಂದು. ನಮಗೆ ಇತಿಹಾಸದ ಘಟನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನೈಜ ಚಿತ್ರಣ ಸಿಗಬೇಕಾದರೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಂದು ದಾರಿ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರವಾಸವೆಂದರೆ ಬರೀ ಮೋಜು, ಮಸ್ತಿ ತಾಣಗಳನ್ನು ಸುತ್ತುವುದಲ್ಲ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ಗುರ್ತಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಪುರಾತನ ದೇಗುಲ, ವಿವಿಧ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಕೋಟೆಗಳು, ಕಲೆ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ, ಧಾರ್ಮಿಕತೆಯ ಸಂಸ್ಕøತಿಯನ್ನು ಸಾರುವ ಸ್ಥಳಗಳು, ವನ್ಯಧಾಮ, ಪಕ್ಷಿಧಾಮ, ವಸ್ತು ಸಂಗ್ರಹಾಲಯ ಮುಂತಾದುವುಗಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವ ಹವ್ಯಾಸವಿದ್ದರೆ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಅಂಶಗಳು ತಿಳಿಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಯು ಆಗುತ್ತದೆ. 

ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಡವರು, ನಿರ್ಗತಿಕರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಒಂದೊತ್ತು ತಿನ್ನಲು ಕಷ್ಟ ಪಡುವವರು ಇದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಖರೀದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಬಡ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಟ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರುವ ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದಂದು ನಮ್ಮ ಸಮೀಪದ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಬಡ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಾಗುವ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ ನಮ್ಮದಾದರೆ, ನಾವು ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದಂದು ನಾವು ಮಾತ್ರ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು, ನಮ್ಮಿಂದ ಇಬ್ಬರಾದರೂ ಖುಷಿಯಿಂದಿರಬೇಕು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಹವ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಟವಾದದ್ದು. 

ನಾವು ಯಾರಾದರೂ ಸ್ನೇಹಿತರ, ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮದುವೆಗಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಹಲವರು ಹಣವನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಬದಲಾಗಿ ಜ್ಞಾನ ತುಂಬುವ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದರೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅದು ಅವರ ಬಳಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹಲವರು ಓದಿ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸುವವರ ಸಾಲಿಗೆ ನಾವು ಸೇರುತ್ತೇವೆ. 

ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ವಿಜ್ಞಾನ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಭಾಷೆ, ಧಾರ್ಮಿಕತೆ ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ಉಪನ್ಯಾಸ, ಚರ್ಚಾಗೋಷ್ಠಿ, ಸಂವಾದಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ವಿಶೇಷವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೂ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಅವರ ಭಾಷಣವನ್ನು ಕೇಳುವ ಅದೃಷ್ಟ ನಮ್ಮದಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಹವ್ಯಾಸವಿದ್ದರಂತೂ ವಿಚಾರವಂತರಾಗುತ್ತೇವೆ. 

ಒಂದಂತು ಸತ್ಯ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ನಾವು ಅನುಸರಿಸುವ ಹವ್ಯಾಸ, ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೂ, ನಮ್ಮ ಗುರಿಯನ್ನು ಬೆನ್ನತಿ ಹೋಗಬೇಕಾದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಸಹಕರಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸ, ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ಮಾತ್ರ. ಸೋ ಪಾಲೋ ಗುಡ್ ಹ್ಯಾಬಿಟ್ಸ್ ಅಂಡ್ ಹಾಬಿಸ್ಸ್.. 

“ಗುರುಗಳ ಲೈಪ್ ಟೀಚಿಂಗ್ ಪಾಠ”..

 ⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾಧನೆಯ ಹಿಂದೆ ಯಾರು ಇರ್ತಾರೋ, ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಆ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕನ ಮಹತ್ವವಾದ ಪಾತ್ರ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ, "Better than a thousand days of diligent study is one day with a great teacher".

ಅಂದರೆ ಸಾವಿರ ದಿನ ಪರಿಶ್ರಮ ಓದಿಗಿಂತ, ಒಂದು ದಿನ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಕರ ಜೊತೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದು ಎಷ್ಟೋ ಮೇಲು ಎಂದು. ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಕರ ಜೊತೆ ಒಂದು ದಿನ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದರಿಂದ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಅಂಶಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ.

ಕೆಲ ಶಿಕ್ಷಕರ ವರ್ತನೆ, ಅವರ ಗುಣ, ನಡವಳಿಕೆಯು ಸಾಕಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅಗಾಧವಾದ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿರುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೇಳುವ ನೀತಿ ಪಾಠಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಪಾಲಿಸಿದರು, ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತದ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕಾಲೇಜು, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದವರೆಗೂ ಎಷ್ಟೋ ಶಿಕ್ಷಕ, ಉಪನ್ಯಾಸಕರನ್ನು ನೋಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಅವರ ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಶೈಲಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಶಿಸ್ತು, ಕಷ್ಟಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗಿದ್ದು ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಪೂಜ್ಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ.

ಎಲ್ಲಾ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲೂ ತರಗತಿ ಒಳಗೆ ಶಿಕ್ಷಕರು ಬಂದಾಗ ಗುರುವಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠದ ಬಗ್ಗೆ ವರ್ಣಿಸುವ ಗುರು ಬ್ರಹ್ಮ ಗುರು ವಿಷ್ಣು ಗುರು ದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರ:, ಗುರು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪರ ಬ್ರಹ್ಮ ತಸ್ಮೈ ಶ್ರೀ ಗುರವೇ ನಮ: ಎಂಬ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಗುರು ಎಂದರೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ಗುರು ಎಂದರೆ ವಿಷ್ಣು, ಗುರುವೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ಈ ಲೋಕದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೇ ಗುರು, ಆ ಮಹಾನ್ ಗುರುವಿಗೆ ನಮನ.

ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂಬುವುದು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಗುರಿ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಗುರು' ಎಂಬ ಪದದಲ್ಲಿ 'ಗು' ಎಂದರೆ ನೆರಳು 'ರು' ಎಂದರೆ ಚದುರಿಸುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಯಾರು ಅಜ್ಞ್ನಾನ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೋ, ಅವರೇ ನಿಜವಾದ ಗುರು. ಅಂತಹ ಗುರು ಜಗತ್ತನ್ನು ಬೆಳಗಲು ನೆರವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 5 ರಂದು ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟಪತಿ ಸರ್ವೆಪಲ್ಲಿ ರಾಧಾಕೃಷ್ಣನ್ ಅವರ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಆಚರಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಗ್ರಂಥಗಳ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಿಂತ, ನಾವು ಗೌರವಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕರು ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಹಾಗೂ ಅವರ ಅನುಸರಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಆಗಾಗ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಾವೇ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ನಾನು ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸುರೇಶ್ ಸಾರ್ ಎಂಬ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರಿದ್ದರು. ಅವರು ಸಮಾಜ ವಿಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಬೆತ್ತದ ರುಚಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗಿನ್ನು ನೆನಪಿದೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಚಿಕ್ಕ ವಯಸಿನಲ್ಲೇ ಮಾನವೀಯತೆ ಬಗ್ಗೆ ಪರಿಜ್ಞಾನ ಬಂದರೆ ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಜೀವನವನ್ನು ಸರಿದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಅವರದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ಅವರು ಇತಿಹಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುವ 3 ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳೆಂದರೆ ಹೆಣ್ಣು, ಹೊನ್ನು, ಮಣ್ಣು. ಯಾರು ಈ ಮೂರು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತಟಸ್ಥವಾಗಿ ಇದ್ದು  ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ತಾವು ಅಂದುಕೊಂಡ ಗುರಿಯನ್ನು ಬಹಳ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಾಗೂ ವೇಗವಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಒತ್ತಿ ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇತಿಹಾಸ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿ ನೋಡಿದರೆ ಒಬ್ಬ ರಾಜ ಮತ್ತೊಂದು ರಾಜನ ಮೇಲೆ ಯುದ್ದ ಸಾರಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹೆಣ್ಣು, ಹೊನ್ನು, ಮಣ್ಣು ಈ ಮೂರರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಆಸೆ ಬಿದ್ದು ಎಂಬುವುದು ಸತ್ಯ. ಅಷ್ಟೇಕೆ ಇಂದು ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವಿನ ಜಗಳ, ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳ ನಡುವೆ ಮನಸ್ತಾಪ ಬರುತ್ತಿವೆ ಎಂದರೆ ಈ ಮೂರು ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅಂಶ ಎಂಬುವುದು ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಬಿದ್ದು ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು, ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸ್ಥಾನ ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ನಿದ್ದೆ, ಊಟವಿಲ್ಲದೆ ಜೀವನ ಕಳೆದಿರುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ತಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೇ ಹೆಣ್ಣು, ಹೊನ್ನು, ಮಣ್ಣು ಈ ಮೂರು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಜೀವನವಿಡಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಗೌರವವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕೆಲ ರಾಜಕಾರಣಿ, ಚಿತ್ರನಟರು, ಉದ್ಯಮಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರರ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಇವೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಧರ್ ಶರ್ಮ ಎಂಬ ಗಣಿತ ಶಿಕ್ಷಕರಿದ್ದರು. ಅವರು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ತರಗತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆರ್ಥಿಕ, ರಾಜಕೀಯ, ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ, ಕ್ರೀಡಾ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಷ್ಠ 15 ನಿಮಿಷವಾದರೂ ನಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಉದ್ದೇಶ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿದರು ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಜ್ಞಾನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ, ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪಾಠದ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲಿ ಎಂಬ ಸದುದ್ದೇಶದಿಂದ.

ನಮಗೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಗೆ ಹರಿಕೃಷ್ಣ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಪೊನ್ನುಸ್ವಾಮಿ ಎಂಬ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಿದ್ದರು. ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಈ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಎರಡು ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಎಂದೂ ತರಗತಿ ತಪ್ಪಿಸಿದವರಲ್ಲ. ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಯಾ ವಿಭಾಗಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ತರಗತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ ತಡವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು, ಕೆಲವರೂ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಗೈರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತರಗತಿಗೆ ಹಾಜರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮಗೆ ವಹಿಸಿದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ ನೈತಿಕತೆ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಬಲಗೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಇಬ್ಬರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಸಮಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸಕರಾತ್ಮಕ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತ್ತು. 

ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮವಿಲ್ಲ, ನಾನು ಜಾತ್ಯಾತೀತ ಮನೋಭಾವದವರು ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡವರಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಸುವವರು ಅರ್ಧಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಚಂದ್ರಸೌಂದರಾಜ್ ಮೇಡಂ ಎಂಬ ಆಂಗ್ಲ ಉಪನ್ಯಾಸಕರೊಬ್ಬರಿದ್ದರು. ಅವರ ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಜಾತೀಯತೆ ಮೀರಿ ಬದುಕು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲ, ಜಾತ್ಯಾತೀತತೆ ಬಗ್ಗೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವು ಕೆಲ ಸ್ನೇಹಿತರು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪಾಠ ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಮೇಡಂ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಏನು ಹೇಳಿದ್ದರೋ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅದನ್ನೇ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬುವುದು ಅರಿವಾಯಿತು. ತಮ್ಮ ಮನೆ ಮಕ್ಕಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಹಾರೈಕೆ ಮಾಡಿದರು. ನಮ್ಮನ್ನು ಅವರು ಯಾವ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ ಎಂದು ಕೇಳದೆ ಮನೆಗೆ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಕೊಟ್ಟು, ಪಾಠ ಮಾಡಿ ಜಾತ್ಯಾತೀತತೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸಿದರು.

ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಎನ್.ಎಸ್.ಎಸ್ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಎನ್.ಎಸ್.ಎಸ್ (ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸೇವಾ ಯೋಜನೆ) ಸಂಯೋಜನಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಪ್ರಸನ್ನ ಕುಮಾರ್ ಸಾರ್ ಅವರು ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾಯಕತ್ವ ಮೂಡಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಕಾಳಜಿ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಜನರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಯಾವ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಮೊದಲೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಮೂಲಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಕಲೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈ ಶಿಬಿರವು ಸೇವಾ ಮನೋಭಾವ ಜೊತೆಗೆ ನಾಯಕತ್ವ, ಭಾಷಣ ಕಲೆ, ಜನರ ಜೊತೆ ಬೆರೆಯುವುದು, ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಗೆ ತುಂಬಿತು.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರದ್ದು ಒಂದೊಂದು ಕನಸು, ಆಲೋಚನೆ, ಗುರಿಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಅವು ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ಒಂದಷ್ಟು ನೈತಿಕ ಮಾಲ್ಯಗಳು, ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ, ವಿಶ್ವಾಸ, ಧೈರ್ಯ ಬೇಕು. ಈ ಮೂರು ಅಂಶಗಳು ನಮಗೆ ಸಿಗುವುದು ಎಲ್ಲೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲಾ ಹಂತದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕಾಲೇಜು ಮಟ್ಟದವರೆಗೂ ಬಂದು ಹೋದ ನಾವು ಮೆಚ್ಚಿದ ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೇಳಿದ ಕಿವಿಮಾತು, ಸಲಹೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ.                 

ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರು ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಮೌಲ್ಯಧಾರಿತ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನಮಗೆ ಆಗ ಬಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಆ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿದರೆ ಅವುಗಳ ಅಗತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಇಂದಿನ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಆಲೋಚಿಸುವ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಕನಿಷ್ಠ ನಾವು ಗೌರವಿಸುವ ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಗಾಗ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೊಣ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳುವುದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಗುರು ಇರಬೇಕು, ಮುಂದೆ ಗುರಿ ಇರಬೇಕು. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಇಂದು ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಇವೆರಡೂ ಇಲ್ಲ. ಏನಿವೇ ನಿಮಗೆ ನಿಮ್ಮ ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದ ಲೈಪ್ ಟೀಚಿಂಗ್ ಪಾಠ ನೆನಪಿದ್ಯಾ.. 

ಅವಮಾನ, ಅನುಮಾನ, ಸನ್ಮಾನ..

⏩ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಹಾಗೂ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಡಾ.ಎ.ಪಿ.ಜೆ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂರವರು ಕಾಲೇಜೊಂದಕ್ಕೆ ಉಪನ್ಯಾಸ ನೀಡಲು ಹೋದಾಗ, ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಾರ್ ನಿಮ್ಮ ಸಾಧನೆಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಏನು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದನಂತೆ. ಆಗ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂರವರು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ My Best Motivations are Insult & Failure ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. 

ನನ್ನ ಸಾಧನೆಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದ್ದು ನನಗಾದ ಅವಮಾನ ಹಾಗೂ ಸೋಲು. ಬೇರೆಯವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದಾಗಲೇ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಹಠ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಸೋಲು ಕಂಡಾಗಲೇ ಅದರಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿತು ಗೆಲುವಿನ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತುತ್ತೇವೆ. ಅವರೆಡು ಯಾರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವರು ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಸಾಧನೆಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೂ ಸುಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅತ್ಯದ್ಬುತವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. 

ಇಂದು ನಮ್ಮ ಶತ್ರು ಯಾವುದೆಂದರೆ ಅವಮಾನ, ಟೀಕೆ, ವಿಮರ್ಶೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಮಾನಸಿಕ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು. ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಕಾಡುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಅವಮಾನ. ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಟೀಕೆ, ವಿಮರ್ಶೆಗಳಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗುವುದು.

ಇಂದು ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಈ ಅವಮಾನ, ಟೀಕೆಗಳ ಸಹವಾಸವೇ ಬೇಡವೆಂದು ತಟಸ್ಥರಾಗಿ ಇದ್ದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂದುಕೊಂಡ ಗುರಿಯ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಂದು ದಾರಿಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವಮಾನಗಳಿಂದ ಆಗುವ ಮಾನಸಿಕಯಾತನೆ ಆ ರೀತಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಠಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಗೆದ್ದೆ ಗೆಲ್ಲುವೆವು ಎಂದು ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಹೊಂದಿದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರು ಅವಮಾನಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಅರ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ಗುರಿಯ ಓಟ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. 

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರಂತೆ, ನಮಗೆ ಅವಮಾನಗಳು ಎದುರಾದಾಗ ಧೃಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಗೆಲುವಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆ ಹೊರತು ಭಯ, ನೋವು ಪಟ್ಟರೆ ಸಾಧಿಸುವುದಾದರೂ ಏನು? ಎಂದು ತಮ್ಮ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದರಂತೆ. 

ನಾನು ಓದಿದ್ದು ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆ, ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಬಡ ಹಾಗೂ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದವರು. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರು ಪಾಠದ ಜೊತೆಗೆ ದಿನನಿತ್ಯವು ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಧಗಂಟೆಯಾದರೂ ನಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರು ಸ್ವತಹ ಅವಮಾನ, ಟೀಕೆಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರು. ಬಡತನದಿಂದ ಎದ್ದು ಗೆದ್ದು ಬಂದವರು, ಜೀವನದ ದಾರಿ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಹಲವರ ಅವಮಾನಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಹಲವು ಬಾರಿ ನೋವು ಕಂಡ ನಮ್ಮ ಮೇಷ್ಟ್ರು, ಅವಮಾನಗಳಿಂದ ಆಗುವ ಮಾನಸಿಕಯಾತನೆ ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಆಗಬಾರದೆಂದು ಶಾಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.   

ನೀವು ನಾನು ಮಾಡುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಂದು ಮಾತು ಬೈಯುವುದಿಲ್ಲ, ಇಲ್ಲವೇ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣರಾದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಬೇಕಾದರೆ ನಾನೇ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ತರಗತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಿಮಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣರಾಗುವ ಹಾಗೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ನೀವು ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಕಲೆ ರೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಅದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಖಂಡಿತಾ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. 

ನೋಡ್ರಪ್ಪ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಹಾಕಲು ಸರಿಯಾದ ಬಟ್ಟೆಯಿಲ್ಲ, ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ, ಇಷ್ಟವಾದ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಇಷ್ಟವಾದವುಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟ. ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ, ತಾಯಿಗಳು ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಓದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಬರುವ ಆದಾಯದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಇಷ್ಟಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದು ಅವರಿಗೆ ಕಷ್ಟ. ಪಾಪ ನೀವು ಕೇಳಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. 

ಆದರೂ ಕಾನ್ವೆಂಟ್ ಮಕ್ಕಳಿಗಿಂತ ನೀವೇ ಗ್ರೇಟ್ ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವಮಾನ, ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ನೀವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಬಂದರೂ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರಾ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವಮಾನ, ಟೀಕೆಗಳಿಗೆ ಭಯಬಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಮಗೆ ಅವಮಾನವಾದರೆ ಅದನ್ನು ಸಕಾರಾತ್ಮವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವಮಾನ, ಟೀಕೆಗಳು ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತವೆ. ನಾವು ಏನು ಮಾಡದೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರೆ ನಮಗೆ ಅವಮಾನಗಳೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಕೂಡ ನಮ್ಮನ್ನು ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲಎಂದು ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದರು.

ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ತರಗತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗೆಹರಿಯುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ. ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವಿಕಲಚೇತನ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳಿದ್ದರು, ಇತರರನ್ನು ಅವಲಂಭಿಸದೆ ಸ್ವಾವಲಂಭಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯದ ವಿಡಿಯೋ ಒಂದನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆ. ಕಾರಣ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳಿದ್ದರು, ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತು ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದರೆ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳು ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ ಎಂದು. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಜರಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳಾ ವಿಕಲಚೇತನ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿ ಈ ವಿಡಿಯೋ ನೋಡಿದ ನಂತರ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದಳು.

ನನಗೆ ಅವರು ಏಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಯಾಕಮ್ಮ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ನೋಡಿ ಸಾರ್ ನಾನು ವಿಕಲಚೇತನಳು ಎಂದು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರವರೆಗೂ ಎಲ್ಲರೂ ಅವಮಾನಸಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವೆಷ್ಟು ನೋವು ಕೊಟ್ಟಿದೆ ಎಂದರೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ನಾನು ಯಾರಿಗೋಸ್ಕರ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ಹಲವು ಬಾರಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬರು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಾಧನೆಯಾದರೂ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ನನಗೆ ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಪಾಠವಾದರೂ ಕಲಿಸಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದಳು.

ಆಗ ನನಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಕಲಚೇತನ ಈ ಹುಡುಗಿಯಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವರು ಹಾಗೂ ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದವರು.

ಒಂದು ಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನು ಪರಿಚಿತರೊಬ್ಬರು ಕೇಳಿದ್ದರು, ಯಾವ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದಿಯಾ ಎಂದು ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಸರಕಾರಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಎಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಸರಕಾರಿ ಕಾಲೇಜೆಂದರೆ ಸ್ಲಮ್ ಜನ ಸೇರುವ ಕಾಲೇಜಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದರು. ಅದರರ್ಥ ಸ್ಲಮ್ ಜನ ಹೋಗುವ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ನೀನು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ, ನಿನಗೆ ಯಾವ ಗೌರವವಿದೆ ಎಂದು ಅವರ ಒಳಾರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಮಾತಿನಿಂದ ನನಗೆ ಬೇಸರವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸ್ಲಂ ಜನ ಹೋಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಕೊಳಚೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಪರಿಶುದ್ದವಾದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇರುವುದು ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜಿನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಎಂಬುವುದು ವಾಸ್ತವ.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರಿಂದ, ಬಂಧುಗಳಿಂದ, ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳಿಂದ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿ ಅವಮಾನವಾಗುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಣ, ಆಸ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವಮಾನ, ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ಬಂದರೆ, ಸರಿಯಾದ ಕೆಲಸ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಬಳ ಕೊಡುವ ನೌಕರಿ ಸಿಗದಿದ್ದರೂ ಅವಮಾನ. ಕಪ್ಪಗಿದ್ದರೂ, ಕುಳ್ಳಗಿದ್ದರೂ ಅವಮಾನ, ಇತ್ತಿಚೀನ ದಿನಗಳಲ್ಲಂತೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲ ಮಾಡಿದರೂ ಅವಮಾನ. ಇನ್ನು ನಾವು ಬೇರೆಯವರಿಗಿಂತ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೀವಿ ಎಂದರೆ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಅವಮಾನದ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಜನವರ್ಗವೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ನಾವು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಟೀಕೆ, ವಿಮರ್ಶೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ. ಹೆಜ್ಜೆ, ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಅವಮಾನದ ಘಟನೆಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಅವಮಾನಗಳಿಗೆ ಕುಗ್ಗಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಂದುಕೊಂಡ ಗುರಿ ತಲುಪುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಚಿತ್ರನಟ ಉಪೇಂದ್ರರವರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾಧನೆಯ ಹಿಂದೆ ಅವಮಾನ, ಅನುಮಾನ, ಸನ್ಮಾನ ಎಂಬ ಮೂರು ಅಂಶಗಳು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ನೀವು ಏನಾದರೊಂದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಹೋದಾಗ ಮೊದಲು ಎದುರಾಗುವುದು ಅವಮಾನ. ಅವಮಾನವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿನಿಂತು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರೆ ಆಗ ಜನ ಅನುಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವಮಾನ, ಅನುಮಾನವನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತರೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸನ್ಮಾನ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಸನ್ಮಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕಾದರೆ ಅವಮಾನ, ಅನುಮಾನಗಳಿಗೆ ಸಿದ್ದವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು.

ಯಾರೋ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ದೂರುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಮಸಿ ಬಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಸದಾ ನೆನಪಿರಬೇಕಾದದ್ದು ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಹಾಗೂ ಅದು ತಲುಪುವ ದಾರಿ ಮಾತ್ರ. ಬೇರೆಯವರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿ ಕುಳಿತಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯವೆಲ್ಲಿದೆ ಹೇಳಿ. ನಮಗೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿ, ಟೀಕೆ ಮಾಡಿದ ಅದು ಸಂಬಂಧಿಕರಿರಲಿ, ಸ್ನೇಹಿತರಿರಲಿ, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳಿರಲಿ ಅವರಿಗೆ ತಿರುಗೇಟು ಕೊಡುವ ಅಸ್ತ್ರ ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆ ಮಾತ್ರ.

ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ತಾಕತ್ತು ನಿಮಗೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ಇದ್ದು ಬಿಡುವುದು ಲೇಸು ಎಂದು ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಒಬ್ಬರ ಮಾತು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರಲಿ.