ಬಡತನದಲ್ಲೂ ಸಿರಿತನ ಕಾಣುವ “ಶ್ರೀಮಂತರು”

⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಒಮ್ಮೆ ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಅಲ್ಲಿ 30 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕವಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿ ಹಾಕಿದರೆ, ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಹಲವು ಮಾರ್ಗಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖಕರು ತಮ್ಮದೇ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಆ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದ ತಕ್ಷಣ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಯಾರಿಗೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದರಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಸಲಹೆ ಸಿಗಬಹುದಷ್ಟೆ. 

ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಟೈಟಲ್ ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ನೆನಪಾದದ್ದು ಇವತ್ತಿನ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ, ನಾವು ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕಾದರೆ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಹಣವಂತು ಬೇಕೆ ಬೇಕು, ಅದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದರ ಪ್ರಮಾಣ ಹಾಗೂ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇರಬೇಕು.

ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಹಣ ಒಂದೇ ಜೀವನ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಹಾಗೂ ದುಡ್ಡಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಬದುಕು ಎಂಬ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಎತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಆಟೋ ಒಂದರ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ “ಜೀವನ ನಡೆಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹಣವೇ ಹೊರತು, ಹಣವೇ ಜೀವನವಲ್ಲ ಎಂದು ಎಲ್ಲರು ಆಲೋಚಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಬರಹವಿತ್ತು. ಬಡವನಾದರೂ ಆ ಆಟೋ ಚಾಲಕ ಜೀವನ ಹಾಗೂ ಹಣ ಈ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ನಿಲುವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಇಂದು ಬಹುತೇಕರು ಹಣಗಳಿಸುವುದರ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದು ತಮಗೂ ಒಂದು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಜೀವನವಿದೆ ಎಂಬುವುದನ್ನೇ ಮರೆತೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಣ ಸಂಪಾದನೆಯ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣೆಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ನೆಮ್ಮದಿ, ಸುಖ ಜೀವನ, ಆತ್ಮ ತೃಪ್ತಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲದಾಗಿದೆ. ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಭಯ, ನೋವು, ಅಸಮಧಾನ, ಅವಮಾನ, ಜಿಗುಪ್ಸೆ, ಅಸೂಹೆ ಹಾಗೂ ಮನಸ್ತಾಪಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲರ ಇಡೀ ಜೀವನ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. 

The india's richest billionaires ಎಂದು ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದರೆ, ಹಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ಮ್ಯಾಗಜೀನ್ ಮತ್ತು ಆನ್‍ಲೈನ್ ಪೋರ್ಟಲ್ ಗಳು ನಡೆಸಿರುವ ಸಮೀಕ್ಷಾ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ದೇಶದ ಸಾವಿರಾರು ಶ್ರೀಮಂತರ ಪಟ್ಟಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಈ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವರು ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದರೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಉದ್ಯಮದ ವಹಿವಾಟು, ಶೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಏರಳಿತದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಷ್ಟ ಹೊಂದುತ್ತ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊರ ಬೀಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಹಾಗೆಯೇ ಅದೇ ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ Indian great personalities ಎಂದು ಹುಡುಕಿದರೆ, ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಜೀ, ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರ ಬೋಸ್, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ, ಡಾ.ಬಿ.ಆರ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್, ಸರ್ದಾರ್ ವಲ್ಲಾಭಾಯ್ ಪಟೇಲ್, ಲಾಲ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿ, ರಾಣಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಬಾಯಿ, ಬಾಲಗಂಗಾಧರನಾಥ್ ತಿಲಕ್, ವೀರ ಸಾವರ್ಕರ್, ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಆಜಾದ್, ಡಾ.ಎ.ಪಿ.ಜೆ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಕರ ಹೆಸರುಗಳು ಹಾಗೂ ಅವರ ಕುರಿತ ವಿಚಾರಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. 

ಗಮರ್ನಾಹ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಕೋಟಿ, ಕೋಟಿ ಹಣಗಳಿಸಿ ಶ್ರೀಮಂತರಾದವರ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಗೂಗಲ್ ಆಗಾಗ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ವರ್ಷ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದವರು, ಮುಂದಿನ 6 ತಿಂಗಳಿಗೋ, ವರ್ಷಕ್ಕೋ ಕೆಳ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಹಾಗೂ ಸಮಾಜದ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಈ ಭೂಮಿ ಇರುವವರೆಗೂ ಬದಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಿರಿವಂತರನ್ನು ಸಮಾಜ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಶತಮಾನಗಳು ಕಳೆದರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಕರನ್ನು ಮರೆಯುವ

ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅದರರ್ಥ ಹಣದಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹೆಸರನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಸಮಾಜದ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಮತ್ತು ಐಕ್ಯತೆಗಾಗಿ ದುಡಿದ ಬಹುತೇಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಕರೆಲ್ಲರೂ ಬಡತನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದವರು. ಆದರೂ ಅವರ ಸಾಧನೆಗೆ ಹಣ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಣ ಸಂಪಾದನೆ ಒಂದೇ ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಗುರಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಇವರ್ಯಾರು ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರು ಆದರ್ಶ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದರು.

ಒಮ್ಮೆ ಮಂಡ್ಯಗೆ ಹೋಗಲೆಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕ್ರಾಂತಿವೀರ ಸಂಗೊಳ್ಳಿ ರಾಯಣ್ಣ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟೆ. ನನ್ನ ಎದುರಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಮಧ್ಯಮ ವಯಸ್ಸಿನವರು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೆಯಿತ್ತು. ಆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕುರಿತ ಸುಧೀರ್ಘವಾದ ಲೇಖನವಿತ್ತು. ಆ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಆ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ನೋಡೋ ಅರವಿಂದ ಇವರೆಲ್ಲ ವಿಶ್ವದ ಶ್ರೀಮಂತರು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕೋಟಿ ಆಸ್ತಿಗೆ ಒಡೆಯರು. ನಾವು ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ದುಡಿತಾನೆ ಇದ್ದೀವಿ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಬೈಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನಾವು ಶ್ರೀಮಂತರಾಗುವುದು ಎಲ್ಲಿಂದ, ಬರುವ ಸಂಬಳ ಇರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಇನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗುವುದು ಕನಸಿನ ಮಾತೇ ಬಿಡು ಎಂದು ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡ.

ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವಾಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಲೋ ಅಣ್ತಮ್ಮ ದುಡ್ಡು ಇವತ್ತು ಇರ್ತದೇ, ನಾಳೆ ಹೋಯ್ತದೆ, ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ನೆಮ್ಮದಿ. ಆ ದುಡ್ಡು ಇರುವವರು ನಮ್ಮ ತರ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಇರಲಿಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯ. ಮನೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಬರಬೇಕಾದರೂ ಸೆಕ್ಯೂರುಟಿ, ಗನ್ ಮ್ಯಾನ್ ಇರಬೇಕು. ನಾವು ನೋಡು ಆರಾಮಗಿ ಈ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳೆಪುರಿ ತಿಂತ ಪಾಂಡವಪುರದವರೆಗೂ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀವಿ, ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷ ನ್‍ಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಟೀ ಕುಡಿದು, ಮನೆಗೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೋಗಬಹುದು. ಆ ಶ್ರೀಮಂತರು ನಮ್ಮತರ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ನಮ್ಮತ್ರ ಹಣ ಇಲ್ಲದಿದ್ರು ಖುಷಿ, ನೆಮ್ಮದಿ ಇದೆ ಬಿಡೋ ಸಾಕು ಎಂದು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಸಂತೈಸಿದ. ಅಲ್ಪ ಹಣವಿದ್ದರು ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದು, ಆದರೆ ನೆಮ್ಮದಿ, ಆತ್ಮಸಂತೋಷ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸುಖಮಯ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ? ಎಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಇವರ ಸಂಭಾಷಣೆಯೇ ಉತ್ತರ.

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತ, ಮನುಷ್ಯನು  ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಅದು ಸಿರಿತನದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಣವು ನಮ್ಮನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತರನ್ನಾಗಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವುಳ್ಳವರನ್ನಾಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಣವೇ ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೂ ಮೂಲ ಎಂದ ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ಮಣ್ಣಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಣದಿಂದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು ಸಾಧನೆ, ಮನಃಶಾಂತಿ, ನೆಮ್ಮದಿ, ಖುಷಿಯನ್ನಲ್ಲ ಎಂದು ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರು.

ಇನ್ಪೋಸಿಸ್ ಫೌಂಡೇಶನ್ ನ ಅಧ್ಯಕ್ಷೆ ಸುಧಾ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿರವರು ನೂರಾರು ಕೋಟಿಯ ಆಸ್ತಿಯ ಒಡೆಯರು. ಅವರ ಪತಿ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿರವರು ಇನ್ಪೋಸಿಸ್ ಎಂಬ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಆಧಾರಿತ ಕಂಪನಿಯನ್ನು ವಿಶ್ವದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿದವರು. ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಹಾಗೂ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರಿಗೆ  ಉದ್ಯೋಗವಕಾಶ ನೀಡಿದವರು. ಸುಧಾ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿಯವರು ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ಆಸ್ತಿ ಇದ್ದರು, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರೀಮಂತರು. ಅವರ ಮುಖಪರಿಚಯ ಇಲ್ಲದವರು ಅವರ ಉಡುಗೆ, ಹಾವಭಾವಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ, ಕಾರಣ ಅಷ್ಟು ಸರಳ ಜೀವನವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಎಷ್ಟೇ ಹಣ, ಆಸ್ತಿ ಇದ್ದರೂ ಅದು ನೆಮ್ಮದಿ, ಸಂತೋಷ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇನ್ಪೋಸಿಸ್ ಫೌಂಡೇಶನ್ ಸಂಸ್ಥೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆ ಮೂಲಕ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.            

ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ದಿ, ಶೌಚಾಲಯಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ, ಕೆರೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ದಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ, ದೇವಾಲಯಗಳ ಜೀರ್ಣೋದ್ದಾರ, ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅತಿವೃಷ್ಟಿ ಬಂದಾಗ ಮನೆಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ, ಅನಾವೃಷ್ಟಿ ಆದಾಗ ಪರಿಹಾರ, ಈಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳ ಮೂಲಕ ತಾನು ಹಣದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಶ್ರೀಮಂತಳಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ಗುಣದಲ್ಲೂ ಶ್ರೀಮಂತಳು ಎಂದು ಸಾಬೀತು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಹಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯ, ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ಕೊಡಬೇಕು. ಹಣವಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಜೀವನ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು, ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡುವ ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆಗೂ ಗಮನಹರಿಸಬೇಕು. ಈ ಜೀವನ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹಣವೇ ಸರ್ವಸ್ವವಲ್ಲ, ಹಣ ಹೊರತಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟು ಅಂಶಗಳು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದೆ, ಅದರತ್ತ ಕೂಡ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟಬೇಕಿದೆ ಎಂದು ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. 

ಇಂದು ಮನುಷ್ಯನು ಹಣ ಸಂಪಾದನೆಯತ್ತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒಲವು ತೋರುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಸಹದ್ಯೋಗಿ, ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಹಣಗಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಸಮಾಜಘಾತುಕ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಹಿಂಜರಿಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ.

ದಿ ಗ್ರೇಟ್ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ರಾಜನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ದಂಡಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆತ ಇನ್ನೇನು ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸುವ ಸಮಯ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವಾಗ ತನ್ನ ಸೇನಾಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ಕರೆದು ನಾನು ನಿಧನ ಹೊಂದಿದ ನಂತರ ನನ್ನ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಖ್ಯಾತ ವೈದ್ಯರು ಹೊರಬೇಕು. ನಾನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ವಜ್ರ, ರತ್ನ, ವೈಡೂರ್ಯಗಳನ್ನು ಶವ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ದಾರಿ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಎಸೆಯಬೇಕು. ನನ್ನ ಎರಡು ಕೈಗಳನ್ನು ಶವ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ ಇಡಬೇಕು ಎಂಬ ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ಆಸೆಯನ್ನು ಸೇನಾಧಿಪತಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. 

ಕಾರಣ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್‍ನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ದಿ ಗ್ರೇಟ್ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆದ್ದ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಯಾವ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ವೈದ್ಯರು ಕಾಪಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ಗಳಿಸಿದ ವಜ್ರ, ರತ್ನ, ವೈಡೂರ್ಯಗಳು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಸರೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಎಷ್ಟೋ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದ ನಾನು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಹೋಗುವಾಗ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಅವರದ್ದಾಗಿತ್ತು.  

ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನೇ ಗೆದ್ದ ಪ್ರಪಂಚದ ಗ್ರೇಟ್ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸುವಾಗ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲೇ ಹೋದ. ಇನ್ನು ನಮ್ಮಂತವರೆಲ್ಲಾ ಯಾವ ಲೆಕ್ಕ, ಒಂದಂತು ಸತ್ಯ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆಗಾಗಿ ಹಣದ ಅಗತ್ಯತೆ ಇದೆ, ಹಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಹಣ ಬೇಕು ಎಂಬುವುದು ಒಪ್ಪುವ ವಿಚಾರವೇ. ಆದರೆ ಹಣವೇ ಜೀವನವಲ್ಲ ಎಂಬ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕಿದೆ. ಕೇವಲ ಹಣ ಸಂಪಾದನೆಯ ಏಕೈಕ ಗುರಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜೊತೆಗೆ ಹಣದ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಮೋಹದಿಂದ ತಪ್ಪು ಹಾದಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಕಳಂಕ ತಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. 

ಗುಡಿಸಲಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ, ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವ, ಒಂದು ಗುಂಟೆ ಜಾಗವು ಇರದ, ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡೊತ್ತು ಊಟ ಸಿಗದ ಅದೆಷ್ಟು ಜನರು ಆತ್ಮ ತೃಪ್ತಿ, ಖುಷಿಯಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಾರಣ ಅವರು ಬಡತನದಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ಸಿರಿತನ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

Money is important, but it is not everything ಹಣ ಮುಖ್ಯ ಆದರೆ ಹಣವೇ ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ವಿಚಾರ ನಮಗೆ ಆರ್ಥವಾಗುವುದಾದರೂ ಯಾವಾಗ..? 

ಭವಿಷ್ಯ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಗುಡ್ ಹ್ಯಾಬಿಟ್ಸ್ ಅಂಡ್ ಹಾಬಿಸ್ಸ್..

⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್. ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಒಂದಷ್ಟು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಜನರಿಗೆ ಮನರಂಜನೆ ನೀಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾಳಜಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಕೆಲ ಚಿತ್ರನಟರಂತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿಯ ಕಥೆಗಳನ್ನೇ ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಚಿತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕಾರಣ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಜನರಲ್ಲಿ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮೂಡಲಿ ಎಂಬ ಆಶಯದಿಂದ. ಆ ಸಾಲಿಗೆ ತೆಲುಗಿನ ನಟ ಪ್ರಿನ್ಸ್ ಮಹೇಶ್ ಬಾಬು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಹತ್ತಾರು ಸದಭಿರುಚಿಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿ ಚಿತ್ರವು ಭಿನ್ನ, ವಿಭಿನ್ನ ಕಥೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಸರಿಲೇರು ನಿಕೇವ್ವರು, ಮಹರ್ಷಿ, ಭರತ್ ಅನೇ ನೇನು, ಶ್ರೀಮಂತುಡು, ಬ್ರಹ್ಮೋತ್ಸವಂ, ಸೀತಮ್ಮ ವಾಕಿಟ್ಲೋ ಸಿರಿಮಲ್ಲೇ ಚೆಟ್ಟು, ಒಕ್ಕಡು, ನಿಜಂ, ದೂಕೂಡು, ಸೈನಿಕುಡು, ಅತಡು ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗೆ ಪೂರಕವಾದ ಸಂದೇಶ ಹಾಗೂ ಜನರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಇತ್ತಿಚೀಗೆ ಟಿ.ವಿ ಸಂದರ್ಶನವೊಂದರಲ್ಲಿ ನಟ ಮಹೇಶ್ ಬಾಬುರನ್ನು ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಿರೂಪಕಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತ, ಸಾರ್ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕಾದರೆ ಹಣ, ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಅಧಿಕಾರ, ಬ್ಯಾಗ್ರೌಂಡ್ ಸಪೋರ್ಟ್ ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಎಂದಾಗ, ಮಹೇಶ್ ಬಾಬು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ ಹಾಗೂ ಯಶಸ್ಸು ಪಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ಅಧಿಕಾರ, ಜಾತಿ, ಹಣ ಅಲ್ಲ ಬೇಕಾದದ್ದು, ಬದಲಾಗಿ ನಾವು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ತಮವಾದ ಹವ್ಯಾಸ, ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ಎಂದು ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಕೊಟ್ಟರು. 

ನಾವು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹವ್ಯಾಸ, ಅಭ್ಯಾಸಗಳೇ ನಮಗೆ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಛಲ ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೊಂದು ದಾರಿ ತೋರಿಸಿ, ಜೀವನವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ರೂಪಿಸುವ ಅಪರಿಮಿತವಾದ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸ, ಅಭ್ಯಾಸಗಳಿಗಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಉತ್ತಮ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಲ್ಲರೂ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.  

ಶ್ರೀಮಂತುಡು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ ಬಾಬು ಒಂದು ಗ್ರಾಮವನ್ನು ದತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅಭಿವೃದ್ದಿಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತರಾಗದೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಗ್ರಾಮ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಗುಂಟೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ತೆನಾಲಿ ಸಮೀಪದ  ಬುರ್ರೆಪಾಲೆಂ ಗ್ರಾಮ ಹಾಗೂ ತೆಲಂಗಾಣ ರಾಜ್ಯದ ಮೆಹಬೂಬ್ ನಗರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸಿದ್ದಾಪುರ ಗ್ರಾಮ. ಈ ಎರಡು ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ಅವರು ದತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲೆ ನಿರ್ಮಾಣ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ, ಬಸ್ ತಂಗುದಾಣ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಮೂಲಭೂತ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಕಾಮಗಾರಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಹಣದಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಲೋಚನೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ನನ್ನ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿಂದಲೇ ಎಂದು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನಟ ಮಹೇಶ್ ಬಾಬುರವರು ಹೇಳಿದ್ದು ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಸತ್ಯ,

ನಮ್ಮ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದ ಹವ್ಯಾಸ, ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿ, ಮನೋಬಲ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ದೈಹಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನಸ್ಸು ಕಲ್ಮಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಉಲ್ಲಾಸವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಗುರಿಯ ಹಾದಿ ತಪ್ಪುವ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ. 

ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಮಾತೊಂದಿದೆ, You cannot change your future, but you can change your habits and surely your habits will change your future. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ತಿದ್ದಲು ನಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸ, ಹವ್ಯಾಸಗಳು ಬದಲಾದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಉಜ್ವಲಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಈ ವಾಕ್ಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರವಾಗುವುದು ನಮ್ಮ ಜಾತಿ, ಹಣ, ಅಧಿಕಾರದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ಅಭ್ಯಾಸಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವು ನೆಲೆ ನಿಂತಿದೆ.

ಉತ್ತಮವಾದ ಹವ್ಯಾಸಗಳತ್ತ ಹೊರಟರೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಸಿಗುವುದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮೀಕತೆಯತ್ತ ಒಲವು. ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಒಂದು ಅದ್ಬುತ ಶಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಅದು ದೇವರು. ಭಗವಂತನನ್ನು ನಂಬುವುದು ಬಿಡುವುದು ಅವರವರ ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾದದ್ದು. 

ನಮಗೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಯಾರು ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಅನಿಸಿದ ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರಿದ್ದಾನೆ ಬಿಡು ಎಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ, ಅದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಿದ್ದರು ದೇವರು ನೀಡುವ ಆಂತರಿಕ ಶಕ್ತಿ. ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಇಷ್ಟದ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಮನಸ್ಸು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಅಧ್ಯಯನವು ಹಾಗೂ ದೃಶ್ಯಗಳ ವೀಕ್ಷಣೆಯು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಕರಾತ್ಮಕ ನಿಲುವನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಇದ್ದರು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು ದೇವರು ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಆ ಒಂದು ಭಾವನೆಯು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೇ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿ ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು ಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ದೇಶ ಸುತ್ತ ಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ಕೋಶ ಓದಬೇಕು ಎಂದು ಗಾದೆ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಕಲೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ವಿಜ್ಞಾನ, ಕ್ರೀಡೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಿನಿಮಾ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿರುವವರ ಹವ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ಓದುವುದು. ಇಂದು ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ ಖರೀದಿಸಿ ಓದುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ. ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ರೂ. ಹಣವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಧೂಮಪಾನ, ಮದ್ಯಪಾನ, ಪಾರ್ಟಿ, ಪಬ್ ಎಂದು ಸಾವಿರಾರು ರೂ. ವ್ಯಯಿಸುವ ಜನರು ಇದ್ದಾರೆ. ಕೇವಲ ಹತ್ತು ರೂ. ಕೊಟ್ಟರು ಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆಸುವ ಪುಸ್ತಕ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಖರೀದಿಸುವ ಮನಸ್ಸು ಬಹುತೇಕರಿಗಿಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಠ ತಿಂಗಳಿಗೊಂದಾದರೂ ಪುಸ್ತಕ ಖರೀದಿಸುವ ಹಾಗೂ ಅದನ್ನು ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸ ನಮ್ಮ ಉನ್ನತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿದಿನ 5 ರೂ.ಕೊಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಆಗುವ ಲಾಭ ಒಂದೇ ಎರಡೇ..

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಎಷ್ಟೋ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಅದರ ಬದಲು ಸರಕಾರಿ ಹಾಗೂ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಸಾಕಷ್ಟು ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿವೆ. ಆದರೂ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕನಿಷ್ಟ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಾದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಗತ್ಯ. ಮನೆಯನ್ನೇ ಸಣ್ಣ ಗ್ರಂಥಾಲಯವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕಿದೆ.   

ಇತ್ತಿಚೀಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮದುವೆಗೆ ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ಹೂವಿನ ಗಿಡವನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದರು. ಹೊಸ ಪರಂಪರೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗಿಡ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೀರಾ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ನಮಗ್ಯಾರಿಗೂ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಬೆಳೆಸಿ, ಪರಿಸರ ಕಾಪಾಡಬೇಕೆಂಬ ಪರಿಜ್ಞಾನವಂತು ಇಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಟ ಈ ಮದುವೆಗೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಗಿಡ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಅದನ್ನು ಅವರು ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಬೆಳೆಸಿದರೆ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಾದರೂ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರು.  

ನಿಜ ಪಾರ್ಟಿ, ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸು, ನಮ್ಮ ಮನರಂಜನೆಗಾಗಿ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟೋ ಹಣ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವ ನಾವು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗಿಡವನ್ನಾದರೂ ಬೆಳೆಸಬೇಕೆಂದು ಆಲೋಚಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕರು ಬೆಳೆಸಿದ ಗಿಡ, ಮರಗಳಿಂದ ನಾವು ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ. ಅವರು ಬೆಳೆಸಿದ ಗಿಡ, ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಹಾಗೂ ನಮಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವಾದ ದಿನಗಳಂದು ಒಂದೊಂದು ಗಿಡ ನೆಟ್ಟು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ, ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುವುದು ದೊಡ್ಡ ವಿಚಾರವೇ ಅಲ್ಲ. ಗಿಡ ಬೆಳೆಸಬೇಕೆಂಬ ಹವ್ಯಾಸವೇ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ.   

ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರ ಪ್ರಕಾರ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು ದಡ್ಡರು ಹಾಗೂ ಬೇಜಾಬ್ದಾರಿ ಗುಣ ಹೊಂದಿರುವವರು ಮಾತ್ರ ಎಂದು. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದು ತಪ್ಪೆಂದು ಹೇಳುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು. ಸಮಾಜದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡುವ, ಉತ್ತಮ ಸಂದೇಶ ಸಾರುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಚಲನಚಿತ್ರ ಮಂದಿರಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡುವ ಹವ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸಿನಿಮಾ ವೀಕ್ಷಿಸುವುದರಿಂದ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಶಗಳು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಬೇಕು ತಾನೆ. 

ಇನ್ನು ನಾವು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಮಾಡುವ ಅನಗತ್ಯ ಖರ್ಚುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಶಕ್ತಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವ ಹವ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಧನೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸೂಕ್ತ. ಒಂದು ಮಾತಿದೆ ಇತಿಹಾಸ ತಿಳಿಯದವನು, ಇತಿಹಾಸ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾರ ಎಂದು. ನಮಗೆ ಇತಿಹಾಸದ ಘಟನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನೈಜ ಚಿತ್ರಣ ಸಿಗಬೇಕಾದರೆ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಂದು ದಾರಿ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರವಾಸವೆಂದರೆ ಬರೀ ಮೋಜು, ಮಸ್ತಿ ತಾಣಗಳನ್ನು ಸುತ್ತುವುದಲ್ಲ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ಗುರ್ತಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಪುರಾತನ ದೇಗುಲ, ವಿವಿಧ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಕೋಟೆಗಳು, ಕಲೆ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ, ಧಾರ್ಮಿಕತೆಯ ಸಂಸ್ಕøತಿಯನ್ನು ಸಾರುವ ಸ್ಥಳಗಳು, ವನ್ಯಧಾಮ, ಪಕ್ಷಿಧಾಮ, ವಸ್ತು ಸಂಗ್ರಹಾಲಯ ಮುಂತಾದುವುಗಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವ ಹವ್ಯಾಸವಿದ್ದರೆ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಅಂಶಗಳು ತಿಳಿಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಯು ಆಗುತ್ತದೆ. 

ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಡವರು, ನಿರ್ಗತಿಕರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಒಂದೊತ್ತು ತಿನ್ನಲು ಕಷ್ಟ ಪಡುವವರು ಇದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಖರೀದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಬಡ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಟ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರುವ ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದಂದು ನಮ್ಮ ಸಮೀಪದ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಬಡ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಾಗುವ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ ನಮ್ಮದಾದರೆ, ನಾವು ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದಂದು ನಾವು ಮಾತ್ರ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು, ನಮ್ಮಿಂದ ಇಬ್ಬರಾದರೂ ಖುಷಿಯಿಂದಿರಬೇಕು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಹವ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಟವಾದದ್ದು. 

ನಾವು ಯಾರಾದರೂ ಸ್ನೇಹಿತರ, ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮದುವೆಗಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಹಲವರು ಹಣವನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಬದಲಾಗಿ ಜ್ಞಾನ ತುಂಬುವ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದರೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅದು ಅವರ ಬಳಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹಲವರು ಓದಿ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸುವವರ ಸಾಲಿಗೆ ನಾವು ಸೇರುತ್ತೇವೆ. 

ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ವಿಜ್ಞಾನ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಭಾಷೆ, ಧಾರ್ಮಿಕತೆ ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ಉಪನ್ಯಾಸ, ಚರ್ಚಾಗೋಷ್ಠಿ, ಸಂವಾದಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ವಿಶೇಷವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೂ ಹೋಗುವುದರಿಂದ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಅವರ ಭಾಷಣವನ್ನು ಕೇಳುವ ಅದೃಷ್ಟ ನಮ್ಮದಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಹವ್ಯಾಸವಿದ್ದರಂತೂ ವಿಚಾರವಂತರಾಗುತ್ತೇವೆ. 

ಒಂದಂತು ಸತ್ಯ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ನಾವು ಅನುಸರಿಸುವ ಹವ್ಯಾಸ, ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೂ, ನಮ್ಮ ಗುರಿಯನ್ನು ಬೆನ್ನತಿ ಹೋಗಬೇಕಾದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಸಹಕರಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸ, ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ಮಾತ್ರ. ಸೋ ಪಾಲೋ ಗುಡ್ ಹ್ಯಾಬಿಟ್ಸ್ ಅಂಡ್ ಹಾಬಿಸ್ಸ್.. 

“ಗುರುಗಳ ಲೈಪ್ ಟೀಚಿಂಗ್ ಪಾಠ”..

 ⏩ ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾಧನೆಯ ಹಿಂದೆ ಯಾರು ಇರ್ತಾರೋ, ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಆ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕನ ಮಹತ್ವವಾದ ಪಾತ್ರ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ, "Better than a thousand days of diligent study is one day with a great teacher".

ಅಂದರೆ ಸಾವಿರ ದಿನ ಪರಿಶ್ರಮ ಓದಿಗಿಂತ, ಒಂದು ದಿನ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಕರ ಜೊತೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದು ಎಷ್ಟೋ ಮೇಲು ಎಂದು. ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಕರ ಜೊತೆ ಒಂದು ದಿನ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದರಿಂದ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಅಂಶಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ.

ಕೆಲ ಶಿಕ್ಷಕರ ವರ್ತನೆ, ಅವರ ಗುಣ, ನಡವಳಿಕೆಯು ಸಾಕಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅಗಾಧವಾದ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿರುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೇಳುವ ನೀತಿ ಪಾಠಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಪಾಲಿಸಿದರು, ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತದ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕಾಲೇಜು, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದವರೆಗೂ ಎಷ್ಟೋ ಶಿಕ್ಷಕ, ಉಪನ್ಯಾಸಕರನ್ನು ನೋಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಅವರ ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಶೈಲಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಶಿಸ್ತು, ಕಷ್ಟಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗಿದ್ದು ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಪೂಜ್ಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ.

ಎಲ್ಲಾ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲೂ ತರಗತಿ ಒಳಗೆ ಶಿಕ್ಷಕರು ಬಂದಾಗ ಗುರುವಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠದ ಬಗ್ಗೆ ವರ್ಣಿಸುವ ಗುರು ಬ್ರಹ್ಮ ಗುರು ವಿಷ್ಣು ಗುರು ದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರ:, ಗುರು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪರ ಬ್ರಹ್ಮ ತಸ್ಮೈ ಶ್ರೀ ಗುರವೇ ನಮ: ಎಂಬ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಗುರು ಎಂದರೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ಗುರು ಎಂದರೆ ವಿಷ್ಣು, ಗುರುವೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ಈ ಲೋಕದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೇ ಗುರು, ಆ ಮಹಾನ್ ಗುರುವಿಗೆ ನಮನ.

ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂಬುವುದು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಗುರಿ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಗುರು' ಎಂಬ ಪದದಲ್ಲಿ 'ಗು' ಎಂದರೆ ನೆರಳು 'ರು' ಎಂದರೆ ಚದುರಿಸುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಯಾರು ಅಜ್ಞ್ನಾನ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೋ, ಅವರೇ ನಿಜವಾದ ಗುರು. ಅಂತಹ ಗುರು ಜಗತ್ತನ್ನು ಬೆಳಗಲು ನೆರವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 5 ರಂದು ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟಪತಿ ಸರ್ವೆಪಲ್ಲಿ ರಾಧಾಕೃಷ್ಣನ್ ಅವರ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಆಚರಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಗ್ರಂಥಗಳ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಿಂತ, ನಾವು ಗೌರವಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕರು ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಹಾಗೂ ಅವರ ಅನುಸರಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಆಗಾಗ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಾವೇ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ನಾನು ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸುರೇಶ್ ಸಾರ್ ಎಂಬ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರಿದ್ದರು. ಅವರು ಸಮಾಜ ವಿಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಬೆತ್ತದ ರುಚಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗಿನ್ನು ನೆನಪಿದೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಚಿಕ್ಕ ವಯಸಿನಲ್ಲೇ ಮಾನವೀಯತೆ ಬಗ್ಗೆ ಪರಿಜ್ಞಾನ ಬಂದರೆ ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಜೀವನವನ್ನು ಸರಿದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಅವರದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ಅವರು ಇತಿಹಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುವ 3 ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳೆಂದರೆ ಹೆಣ್ಣು, ಹೊನ್ನು, ಮಣ್ಣು. ಯಾರು ಈ ಮೂರು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತಟಸ್ಥವಾಗಿ ಇದ್ದು  ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ತಾವು ಅಂದುಕೊಂಡ ಗುರಿಯನ್ನು ಬಹಳ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಾಗೂ ವೇಗವಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಒತ್ತಿ ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇತಿಹಾಸ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿ ನೋಡಿದರೆ ಒಬ್ಬ ರಾಜ ಮತ್ತೊಂದು ರಾಜನ ಮೇಲೆ ಯುದ್ದ ಸಾರಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹೆಣ್ಣು, ಹೊನ್ನು, ಮಣ್ಣು ಈ ಮೂರರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಆಸೆ ಬಿದ್ದು ಎಂಬುವುದು ಸತ್ಯ. ಅಷ್ಟೇಕೆ ಇಂದು ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವಿನ ಜಗಳ, ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳ ನಡುವೆ ಮನಸ್ತಾಪ ಬರುತ್ತಿವೆ ಎಂದರೆ ಈ ಮೂರು ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅಂಶ ಎಂಬುವುದು ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಬಿದ್ದು ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು, ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸ್ಥಾನ ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ನಿದ್ದೆ, ಊಟವಿಲ್ಲದೆ ಜೀವನ ಕಳೆದಿರುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ತಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೇ ಹೆಣ್ಣು, ಹೊನ್ನು, ಮಣ್ಣು ಈ ಮೂರು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಜೀವನವಿಡಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಗೌರವವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕೆಲ ರಾಜಕಾರಣಿ, ಚಿತ್ರನಟರು, ಉದ್ಯಮಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರರ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಇವೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಧರ್ ಶರ್ಮ ಎಂಬ ಗಣಿತ ಶಿಕ್ಷಕರಿದ್ದರು. ಅವರು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ತರಗತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆರ್ಥಿಕ, ರಾಜಕೀಯ, ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ, ಕ್ರೀಡಾ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಷ್ಠ 15 ನಿಮಿಷವಾದರೂ ನಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಉದ್ದೇಶ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿದರು ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಜ್ಞಾನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ, ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪಾಠದ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲಿ ಎಂಬ ಸದುದ್ದೇಶದಿಂದ.

ನಮಗೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಗೆ ಹರಿಕೃಷ್ಣ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಪೊನ್ನುಸ್ವಾಮಿ ಎಂಬ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಿದ್ದರು. ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಈ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಎರಡು ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಎಂದೂ ತರಗತಿ ತಪ್ಪಿಸಿದವರಲ್ಲ. ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಯಾ ವಿಭಾಗಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ತರಗತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ ತಡವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು, ಕೆಲವರೂ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಗೈರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತರಗತಿಗೆ ಹಾಜರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮಗೆ ವಹಿಸಿದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ ನೈತಿಕತೆ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಬಲಗೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಇಬ್ಬರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಸಮಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸಕರಾತ್ಮಕ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತ್ತು. 

ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮವಿಲ್ಲ, ನಾನು ಜಾತ್ಯಾತೀತ ಮನೋಭಾವದವರು ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡವರಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಸುವವರು ಅರ್ಧಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಚಂದ್ರಸೌಂದರಾಜ್ ಮೇಡಂ ಎಂಬ ಆಂಗ್ಲ ಉಪನ್ಯಾಸಕರೊಬ್ಬರಿದ್ದರು. ಅವರ ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಜಾತೀಯತೆ ಮೀರಿ ಬದುಕು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲ, ಜಾತ್ಯಾತೀತತೆ ಬಗ್ಗೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವು ಕೆಲ ಸ್ನೇಹಿತರು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪಾಠ ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಮೇಡಂ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಏನು ಹೇಳಿದ್ದರೋ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅದನ್ನೇ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬುವುದು ಅರಿವಾಯಿತು. ತಮ್ಮ ಮನೆ ಮಕ್ಕಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಹಾರೈಕೆ ಮಾಡಿದರು. ನಮ್ಮನ್ನು ಅವರು ಯಾವ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ ಎಂದು ಕೇಳದೆ ಮನೆಗೆ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಕೊಟ್ಟು, ಪಾಠ ಮಾಡಿ ಜಾತ್ಯಾತೀತತೆಯ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಬಲಗೊಳಿಸಿದರು.

ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಎನ್.ಎಸ್.ಎಸ್ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಎನ್.ಎಸ್.ಎಸ್ (ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸೇವಾ ಯೋಜನೆ) ಸಂಯೋಜನಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಪ್ರಸನ್ನ ಕುಮಾರ್ ಸಾರ್ ಅವರು ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾಯಕತ್ವ ಮೂಡಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಕಾಳಜಿ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಜನರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಯಾವ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಮೊದಲೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಮೂಲಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಕಲೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈ ಶಿಬಿರವು ಸೇವಾ ಮನೋಭಾವ ಜೊತೆಗೆ ನಾಯಕತ್ವ, ಭಾಷಣ ಕಲೆ, ಜನರ ಜೊತೆ ಬೆರೆಯುವುದು, ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಗೆ ತುಂಬಿತು.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರದ್ದು ಒಂದೊಂದು ಕನಸು, ಆಲೋಚನೆ, ಗುರಿಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಅವು ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ಒಂದಷ್ಟು ನೈತಿಕ ಮಾಲ್ಯಗಳು, ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ, ವಿಶ್ವಾಸ, ಧೈರ್ಯ ಬೇಕು. ಈ ಮೂರು ಅಂಶಗಳು ನಮಗೆ ಸಿಗುವುದು ಎಲ್ಲೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲಾ ಹಂತದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕಾಲೇಜು ಮಟ್ಟದವರೆಗೂ ಬಂದು ಹೋದ ನಾವು ಮೆಚ್ಚಿದ ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೇಳಿದ ಕಿವಿಮಾತು, ಸಲಹೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ.                 

ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರು ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಮೌಲ್ಯಧಾರಿತ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನಮಗೆ ಆಗ ಬಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಆ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿದರೆ ಅವುಗಳ ಅಗತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಇಂದಿನ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಆಲೋಚಿಸುವ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಕನಿಷ್ಠ ನಾವು ಗೌರವಿಸುವ ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಗಾಗ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೊಣ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳುವುದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಗುರು ಇರಬೇಕು, ಮುಂದೆ ಗುರಿ ಇರಬೇಕು. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಇಂದು ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಇವೆರಡೂ ಇಲ್ಲ. ಏನಿವೇ ನಿಮಗೆ ನಿಮ್ಮ ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದ ಲೈಪ್ ಟೀಚಿಂಗ್ ಪಾಠ ನೆನಪಿದ್ಯಾ.. 

ಅವಮಾನ, ಅನುಮಾನ, ಸನ್ಮಾನ..

⏩ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಹಾಗೂ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಡಾ.ಎ.ಪಿ.ಜೆ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂರವರು ಕಾಲೇಜೊಂದಕ್ಕೆ ಉಪನ್ಯಾಸ ನೀಡಲು ಹೋದಾಗ, ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಾರ್ ನಿಮ್ಮ ಸಾಧನೆಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಏನು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದನಂತೆ. ಆಗ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂರವರು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ My Best Motivations are Insult & Failure ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. 

ನನ್ನ ಸಾಧನೆಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದ್ದು ನನಗಾದ ಅವಮಾನ ಹಾಗೂ ಸೋಲು. ಬೇರೆಯವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದಾಗಲೇ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಹಠ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಸೋಲು ಕಂಡಾಗಲೇ ಅದರಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿತು ಗೆಲುವಿನ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತುತ್ತೇವೆ. ಅವರೆಡು ಯಾರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವರು ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಸಾಧನೆಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೂ ಸುಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅತ್ಯದ್ಬುತವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. 

ಇಂದು ನಮ್ಮ ಶತ್ರು ಯಾವುದೆಂದರೆ ಅವಮಾನ, ಟೀಕೆ, ವಿಮರ್ಶೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಮಾನಸಿಕ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು. ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಕಾಡುವ ಸಮಸ್ಯೆ ಅವಮಾನ. ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಟೀಕೆ, ವಿಮರ್ಶೆಗಳಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗುವುದು.

ಇಂದು ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಈ ಅವಮಾನ, ಟೀಕೆಗಳ ಸಹವಾಸವೇ ಬೇಡವೆಂದು ತಟಸ್ಥರಾಗಿ ಇದ್ದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂದುಕೊಂಡ ಗುರಿಯ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಂದು ದಾರಿಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವಮಾನಗಳಿಂದ ಆಗುವ ಮಾನಸಿಕಯಾತನೆ ಆ ರೀತಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಠಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಗೆದ್ದೆ ಗೆಲ್ಲುವೆವು ಎಂದು ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಹೊಂದಿದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರು ಅವಮಾನಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಅರ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ಗುರಿಯ ಓಟ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. 

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರಂತೆ, ನಮಗೆ ಅವಮಾನಗಳು ಎದುರಾದಾಗ ಧೃಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಗೆಲುವಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆ ಹೊರತು ಭಯ, ನೋವು ಪಟ್ಟರೆ ಸಾಧಿಸುವುದಾದರೂ ಏನು? ಎಂದು ತಮ್ಮ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದರಂತೆ. 

ನಾನು ಓದಿದ್ದು ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆ, ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಬಡ ಹಾಗೂ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದವರು. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರು ಪಾಠದ ಜೊತೆಗೆ ದಿನನಿತ್ಯವು ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಧಗಂಟೆಯಾದರೂ ನಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರು ಸ್ವತಹ ಅವಮಾನ, ಟೀಕೆಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರು. ಬಡತನದಿಂದ ಎದ್ದು ಗೆದ್ದು ಬಂದವರು, ಜೀವನದ ದಾರಿ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಹಲವರ ಅವಮಾನಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಹಲವು ಬಾರಿ ನೋವು ಕಂಡ ನಮ್ಮ ಮೇಷ್ಟ್ರು, ಅವಮಾನಗಳಿಂದ ಆಗುವ ಮಾನಸಿಕಯಾತನೆ ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಆಗಬಾರದೆಂದು ಶಾಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.   

ನೀವು ನಾನು ಮಾಡುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಂದು ಮಾತು ಬೈಯುವುದಿಲ್ಲ, ಇಲ್ಲವೇ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣರಾದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಬೇಕಾದರೆ ನಾನೇ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ತರಗತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಿಮಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣರಾಗುವ ಹಾಗೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ನೀವು ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಕಲೆ ರೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಅದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಖಂಡಿತಾ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. 

ನೋಡ್ರಪ್ಪ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಹಾಕಲು ಸರಿಯಾದ ಬಟ್ಟೆಯಿಲ್ಲ, ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ, ಇಷ್ಟವಾದ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಇಷ್ಟವಾದವುಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟ. ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ, ತಾಯಿಗಳು ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಓದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಬರುವ ಆದಾಯದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಇಷ್ಟಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದು ಅವರಿಗೆ ಕಷ್ಟ. ಪಾಪ ನೀವು ಕೇಳಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. 

ಆದರೂ ಕಾನ್ವೆಂಟ್ ಮಕ್ಕಳಿಗಿಂತ ನೀವೇ ಗ್ರೇಟ್ ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವಮಾನ, ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ನೀವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಬಂದರೂ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರಾ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವಮಾನ, ಟೀಕೆಗಳಿಗೆ ಭಯಬಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಮಗೆ ಅವಮಾನವಾದರೆ ಅದನ್ನು ಸಕಾರಾತ್ಮವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವಮಾನ, ಟೀಕೆಗಳು ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತವೆ. ನಾವು ಏನು ಮಾಡದೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರೆ ನಮಗೆ ಅವಮಾನಗಳೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಕೂಡ ನಮ್ಮನ್ನು ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲಎಂದು ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದರು.

ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ತರಗತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ, ಆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗೆಹರಿಯುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ. ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವಿಕಲಚೇತನ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳಿದ್ದರು, ಇತರರನ್ನು ಅವಲಂಭಿಸದೆ ಸ್ವಾವಲಂಭಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯದ ವಿಡಿಯೋ ಒಂದನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆ. ಕಾರಣ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳಿದ್ದರು, ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತು ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದರೆ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳು ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ ಎಂದು. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಜರಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳಾ ವಿಕಲಚೇತನ ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿ ಈ ವಿಡಿಯೋ ನೋಡಿದ ನಂತರ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದಳು.

ನನಗೆ ಅವರು ಏಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಯಾಕಮ್ಮ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ನೋಡಿ ಸಾರ್ ನಾನು ವಿಕಲಚೇತನಳು ಎಂದು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರವರೆಗೂ ಎಲ್ಲರೂ ಅವಮಾನಸಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವೆಷ್ಟು ನೋವು ಕೊಟ್ಟಿದೆ ಎಂದರೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ನಾನು ಯಾರಿಗೋಸ್ಕರ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ಹಲವು ಬಾರಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬರು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಾಧನೆಯಾದರೂ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ನನಗೆ ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಪಾಠವಾದರೂ ಕಲಿಸಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದಳು.

ಆಗ ನನಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಕಲಚೇತನ ಈ ಹುಡುಗಿಯಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವರು ಹಾಗೂ ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದವರು.

ಒಂದು ಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನು ಪರಿಚಿತರೊಬ್ಬರು ಕೇಳಿದ್ದರು, ಯಾವ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದಿಯಾ ಎಂದು ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಸರಕಾರಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಎಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಸರಕಾರಿ ಕಾಲೇಜೆಂದರೆ ಸ್ಲಮ್ ಜನ ಸೇರುವ ಕಾಲೇಜಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದರು. ಅದರರ್ಥ ಸ್ಲಮ್ ಜನ ಹೋಗುವ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ನೀನು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ, ನಿನಗೆ ಯಾವ ಗೌರವವಿದೆ ಎಂದು ಅವರ ಒಳಾರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಮಾತಿನಿಂದ ನನಗೆ ಬೇಸರವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸ್ಲಂ ಜನ ಹೋಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಕೊಳಚೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಪರಿಶುದ್ದವಾದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇರುವುದು ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜಿನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಎಂಬುವುದು ವಾಸ್ತವ.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರಿಂದ, ಬಂಧುಗಳಿಂದ, ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳಿಂದ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿ ಅವಮಾನವಾಗುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಣ, ಆಸ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವಮಾನ, ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ಬಂದರೆ, ಸರಿಯಾದ ಕೆಲಸ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಬಳ ಕೊಡುವ ನೌಕರಿ ಸಿಗದಿದ್ದರೂ ಅವಮಾನ. ಕಪ್ಪಗಿದ್ದರೂ, ಕುಳ್ಳಗಿದ್ದರೂ ಅವಮಾನ, ಇತ್ತಿಚೀನ ದಿನಗಳಲ್ಲಂತೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲ ಮಾಡಿದರೂ ಅವಮಾನ. ಇನ್ನು ನಾವು ಬೇರೆಯವರಿಗಿಂತ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೀವಿ ಎಂದರೆ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಅವಮಾನದ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಜನವರ್ಗವೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ನಾವು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಟೀಕೆ, ವಿಮರ್ಶೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ. ಹೆಜ್ಜೆ, ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಅವಮಾನದ ಘಟನೆಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಅವಮಾನಗಳಿಗೆ ಕುಗ್ಗಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಂದುಕೊಂಡ ಗುರಿ ತಲುಪುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಚಿತ್ರನಟ ಉಪೇಂದ್ರರವರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾಧನೆಯ ಹಿಂದೆ ಅವಮಾನ, ಅನುಮಾನ, ಸನ್ಮಾನ ಎಂಬ ಮೂರು ಅಂಶಗಳು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ನೀವು ಏನಾದರೊಂದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಹೋದಾಗ ಮೊದಲು ಎದುರಾಗುವುದು ಅವಮಾನ. ಅವಮಾನವನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿನಿಂತು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರೆ ಆಗ ಜನ ಅನುಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವಮಾನ, ಅನುಮಾನವನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತರೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸನ್ಮಾನ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಸನ್ಮಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕಾದರೆ ಅವಮಾನ, ಅನುಮಾನಗಳಿಗೆ ಸಿದ್ದವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು.

ಯಾರೋ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ದೂರುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಮಸಿ ಬಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಸದಾ ನೆನಪಿರಬೇಕಾದದ್ದು ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಹಾಗೂ ಅದು ತಲುಪುವ ದಾರಿ ಮಾತ್ರ. ಬೇರೆಯವರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿ ಕುಳಿತಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯವೆಲ್ಲಿದೆ ಹೇಳಿ. ನಮಗೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿ, ಟೀಕೆ ಮಾಡಿದ ಅದು ಸಂಬಂಧಿಕರಿರಲಿ, ಸ್ನೇಹಿತರಿರಲಿ, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳಿರಲಿ ಅವರಿಗೆ ತಿರುಗೇಟು ಕೊಡುವ ಅಸ್ತ್ರ ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆ ಮಾತ್ರ.

ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ತಾಕತ್ತು ನಿಮಗೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ಇದ್ದು ಬಿಡುವುದು ಲೇಸು ಎಂದು ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಒಬ್ಬರ ಮಾತು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರಲಿ.

ಬದುಕಿಗೆ ಭರವಸೆ ತುಂಬುವ "ಪದಗಳು"..

⏩ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಗುರಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭ, ಆದರೆ ಆ ಗುರಿ ತಲುಪುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಸತತ ಪರಿಶ್ರಮ ಮಾತ್ರ ಗುರಿ ತಲುಪಲು ಇರುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗ. ವಾಸ್ತವ ಏನೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನವು ಹಾದಿ ತಪ್ಪದೇ ನಡೆಯಲು ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಸಾಧಿಸಲು ಕೆಲವು ಪದಗಳ ಜೊತೆ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಅನುಬಂಧ ಹೊಂದುವುದು ತೀರ ಅಗತ್ಯ, ಅನಿವಾರ್ಯವು ಹೌದು.

ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲ, ಏನೇನೋ ಬೇಡವಾದವುಗಳೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಡುವ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಮನಸ್ಸು ದಾರಿತಪ್ಪದೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಈ ಪದಗಳಿಗೆ ಇವೆ. ಇವು ಕೇವಲ ಪದಗಳಲ್ಲ, ಬದುಕಿಗೆ ಭರವಸೆ ತುಂಬಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಶಕ್ತಿ ಈ ಪದಗಳಿಗೆ ಇದೆ. ಜಗತ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ಅಪರಿಮಿತ ಶಕ್ತಿ ಈ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಪದಗಳಿಗೆ ಇದೆ ಎಂಬುವುದು ಸತ್ಯ.

ಅವೆಂದರೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ, ಭಾವನಾತ್ಮಕತೆ, ಅನುಕಂಪ, ಸರಳತೆ, ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿ, ನಾವು ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ, ಸ್ಪೂರ್ತಿ, ತಾಳ್ಮೆ, ಸಂಸ್ಕಾರ, ಸಹನೆ, ವಿನಯ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಕೆಲವು ಪದಗಳು ವೈಶಿಷ್ಟತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಇಂತಹ ಪದಗಳು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಅಂತರಾಳ ಸೇರಬೇಕಿದೆ.

ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಈ ಪದ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರಲೇಬೇಕಿತ್ತು, ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ಬಹುಪಾಲು ಜನ ಈ ಪದದಿಂದ ತುಂಬಾನೇ ದೂರವಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಯಾವುದೇ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಕೂಡ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಎಂಬ ಅಂಶ ಮಾತ್ರ ಮರೆಯಲೇ ಬಾರದು. ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಎಂದು ಸಮಾಜ ಗುರ್ತಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸೋಲಿಗೆ ತೀರ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರರ್ಥ . ಇನ್ನು ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ಅಥವಾ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಈ ಅಂಶವು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇದ್ದರೂ ಏನು ಮಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಇದ್ದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಕೊರತೆ. ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಜನವರ್ಗವೇ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದು ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಸಹದ್ಯೋಗಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರರ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ ಕಳೆಗುಂದಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. 

ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ ಎಂದರೆ ತುಳಿಯುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ ಹೊರತು ಬೆಳೆಸುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಪ್ರಪಂಚವೇ ಆಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಅಥವಾ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆ.ಜಿ ಅಲ್ಲ, ಟನ್ ಗಟ್ಟಲೆ ಇರಬೇಕು. 

ಮತ್ತೊಂದು ಪದ ಸರಳತೆ, ಹೌದು ಈ ಪದವೇ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಹಲವು ಬಾರಿ, ಹಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿದರು, ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗೆ ಹೋದರು ಸರಳವಾಗಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುವ ಪದ್ದತಿ ಮಾತ್ರ ಕೈ ಬಿಡಬಾರದು. ಸರಳತೆ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬೆಳಕು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಏನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು ಕೂಡ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಆಸ್ತಿ ಅಂತಸ್ತು ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಖಂಡಿತಾ ಬೇಡ. ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲೇ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸೋಣ ಹೊರತು, ಇತರರ ಮುಂದೆ ಜಂಬ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಸರಳತೆ ಬಿಟ್ಟು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಇತಿಹಾಸ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರಳತೆಯಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನೇ ಹೊರತು ಐಷರಾಮಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದವರನಲ್ಲ ಎಂಬುವುದು ವಾಸ್ತವ. ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಜೀಯವರು ಕಾಲವಾಗಿ ದಶಕಗಳು ಕಳೆದರು ನಾವು ಇನ್ನು ಅವರನ್ನು ನೆನಪಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವುದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಜೊತೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳತೆಯಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿ ಆದರ್ಶವಾದರೂ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ.

ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿ ಈ ಪದವನ್ನಂತು ನಾವು ಎಂದೋ ಮರೆತು ಹೋಗಿದ್ದೇವೆ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಇರುವುದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ, ಆನಂದ ಪಡುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಎಷ್ಟೇ ಆಸ್ತಿ ಇದ್ದರೂ ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಸೈಕಲ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಸೈಕಲ್ ಮೇಲೆ ಆಸೆ, ಸೈಕಲ್ ಖರಿದೀಸಿದರೆ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನದ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ, ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನ ಸಿಕ್ಕರೆ ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ವ್ಯಾಮೋಹ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾರು ಖರೀದಿಸಿದ ನಂತರವಾದರೂ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಇದ್ದೇವೆ ಎಂದರೆ ಆಗಲು ಇಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಕಾರನ್ನೇನೋ ಖರೀದಿಸಿದೆ, ಆದರೆ ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ ಕಾರಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೇನೋ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಆಸೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗೆ ಮನೆ, ಆಸ್ತಿ, ಕಾರು, ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್, ತೋಟ, ಜಮೀನು ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲ.

ತೃಪ್ತಿ ಎಂಬ ಅಂಶವೇ ಇಲ್ಲದೇ ಜೀವನ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಳೆಯಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ? ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳುವುದು ಇರುವುದರಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತಿ ಕಾಣಬೇಕು, ಇರುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲದಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಸೆ ಪಟ್ಟರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? 

ಸಂಸ್ಕಾರ, ವಿನಯ ಈ ಪದಗಳು ತುಸು ಹೆಚ್ಚೆ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದಿದೆ. ಇಂದು ಜನರ ಬಳಿ ಹಣ, ಆಸ್ತಿ, ಅಧಿಕಾರ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ, ಒಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅದೇ ಸಂಸ್ಕಾರ. ಯಾವುದೇ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಸಂಸ್ಕಾರ, ವಿನಯ ಬಹು ಮುಖ್ಯ. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಶಿಕ್ಷಣವಂತರಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಜನ ಮೂಲ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕಾರ ಶಿಕ್ಷಣ ನಮ್ಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಇಂದು ಪಾಠ ಮಾಡಿದ ಗುರುಗಳು ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕರು ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ವಿವೇಚನೆಯೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲ. ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡಬೇಕೆಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಸತ್ತು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಬಸ್ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ವಯಸ್ಸಾದವರೂ ನಿಂತುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಕನಿಷ್ಠ ಅವರಿಗೆ ಸೀಟು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವ ಸೌಜನ್ಯವೇ ಇಂದಿನ ಜನಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲ. ಇತರರನ್ನು ಗೌರವಯುತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಸುವ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಂಸ್ಕಾರ, ವಿನಯ ಇಲ್ಲದೇ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವ ಜನ ಎಂದು ಕೂಡ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಕರುಣೆ, ಅನುಕಂಪ ಮತ್ತು ಉದಾರತೆ ಈ ಮೂರು ಪದಗಳು ಹತ್ತಿರ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಈ ಅಂಶಗಳೂ ಕೂಡ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಅಸಹಾಯಕರು, ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಮಗೆ ಅನುಕಂಪ ಮತ್ತು ಉದಾರತೆ ಇರಬೇಕು. ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ ಅಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಮಗಿಂತಲೂ ಮುಂಚೆ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ನಂತರವು ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ ಅದು ದೊಡ್ಡ ವಿಚಾರವೇ ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕೈಯಿಂದ ಕನಿಷ್ಠ ಇಬ್ಬರಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ಅದರಿಂದ ಸಿಗುವ ಆನಂದ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ, ನಮಗೂ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಬೇರೆಯವರಿಂದ ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಅಶಕ್ತರಿದ್ದಾರೆ, ಅಂತವರ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಕರುಣೆ ಇರಬೇಕು. ಕರುಣೆ, ಅನುಕಂಪ, ಉದಾರತೆ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಪ್ಲಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಇದ್ದಂತೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ವಿಚಾರ ನಾವು ಹೊಂದಿರಲೇ ಬಾರದ ಕೆಲವು ಪದಗಳಿವೆ, ಈ ಪದಗಳು ತುಂಬಾನೇ ಡೇಂಜರ್. ಅವೆಂದರೆ ಅಸೂಹೆ, ಅಹಂಕಾರ, ಗರ್ವ, ಸ್ವಾರ್ಥ ಮುಂತಾದವುಗಳು. ಅಸೂಹೆ ಅಥವಾ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಈ ಪದವನ್ನು ನಾವು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಕೊಡಲಿ ಪೆಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡಂಗೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ, ಬೇರೊಬ್ಬರು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅಸೂಹೆ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಹಬ್ಬಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಯ್ಯೋ ಈತ ಬೆಳೆದು ಬಿಟ್ಟನ್ನಲ್ಲ ಎಂದು ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಪಡುತ್ತಾರೆ. ನಮಗೆ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕೆ ಹೊರತು ಬೇರೆಯವರು ಅಭಿವೃದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅಸೂಹೆ ಪಟ್ಟರೆ ಆಗುವ ಲಾಭವಾದರೂ ಏನು ಇಲ್ಲ ? ನಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ..

ಅಹಂಕಾರ, ಗರ್ವ ಈ ಎರಡು ಪದಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಪರಮ ಶತ್ರುಗಳು. ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಹಂಕಾರ ಅಳೆಯಬೇಕಾದರೆ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆತನ ಬಳಿ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಸಾಕು ಆತ ಅಹಂಕಾರ ಹೊಂದಿದ್ದಾನೋ, ಇಲ್ಲವೋ ಹೇಳಬಹುದು ಎಂದು. ನಾವು ಮಾತನಾಡುವ ಭಾಷೆಯೇ ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಸುಳಿವು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರ ಹುಟ್ಟುವುದು ತಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ತಾನೇ ಬುದ್ದಿವಂತ, ನಾನು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದಾನೆ ಉಳಿದವರು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ವೇಸ್ಟ್ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅಹಂಕಾರ ಧಿಡೀರ್ ಎಂದು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. 

ಅಹಂಕಾರವಿದ್ದರೆ ಗರ್ವ ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡು ಪದಗಳು ಜೊತೆಯಾದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನವೇ ವ್ಯರ್ಥವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವುದು ಎಲ್ಲಿಂದ ? 

ಇನ್ನು ಸ್ವಾರ್ಥ, ಈ ಪದವು ಒಂದು ರೀತಿ ಕಾಂಪ್ಲೀಕೆಟೇಡ್ ಪದ. ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಸ್ವಾರ್ಥ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದೆ. ನಮಗೆ ಲಾಭವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಗ್ಲಾಸ್ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಕೂಡ ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡದ ಭಯಂಕರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಾವೇ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ಕ್ಯಾಲುಕುಲೇಶನ್, ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾರೆ ಸಾಕು ಉಳಿದವರು ಹಾಳಾಗಿ ಹೋದರು ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಬಹು ಜನರ ಆಲೋಚನೆ. ಬಹುತೇಕ ಜನ ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ಲಾಭ ಬರಬೇಕು ಎಂಬ  ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ . ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ, ಇಂತಹ ಜನ ಎಷ್ಟೇ ವರ್ಷ ಬದುಕಿದರು ಯಾರಿಗೂ ಒಂದು ಪೈಸೆ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.  ಯಾರು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. 

ಇನ್ನು ಕೋಪ ಈ ಅಂಶವಂತು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಪ್ರಮಾಣ ಎಷ್ಟಿದೆ ಎಂಬುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನರು ಈಗಲೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಯಾರ್ಯಾರೋ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಒಳಗಾಗ ಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಸ್ವತಃ ನಾವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆತ್ಮೀಯರನ್ನು ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾರಣ ಕೋಪ. ಕೋಪ ಮಿತಿ ಮೀರಿದರೆ ಆಗುವ ಅನಾಹುತಗಳಿಗೆ ನಾವೇ ಹೊಣೆಯಾಗುತ್ತೇವೆ.

ಈಗೆ ಹಲವು ಪದಗಳು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಜೊತೆ ಚೆಲ್ಲಾಟವಾಡುತ್ತವೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿಯೇ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪದಗಳನ್ನು ದೂರ ತಳ್ಳಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಸಮೀಪಕ್ಕೂ ಸೇರಿಸಬಾರದಾಗಿದ್ದ ಪದಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ, ಇದು ವಿಚಿತ್ರ, ಆದರೂ ಸತ್ಯ. 

ಧನಾತ್ಮಕತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಪದಗಳನ್ನು ನಾವು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಗುರಿ ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯ. ಏಕೆಂದರೆ ಗುರಿಗೂ ಪದಗಳಿಗೂ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವಿದೆ. ನಕಾರತ್ಮಕತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಪದಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಎಚ್ಚರವಿರಬೇಕು.

ಯಾವು ಪದಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು, ಯಾವುದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬಾರದು ಎಂಬ ಜ್ಞಾನವೇ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಬದುಕಿನ ದಾರಿ ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕತ್ತಲಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಹೇಗೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ?  ಆಲೋಚಿಸಿ..

ಫ್ರೆಂಡ್ is a Forever & Ever..

⏩ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ  

ಮೊನ್ನೆ ಟಿ.ವಿಯಲ್ಲಿ ತ್ರಿ ಇಡಿಯಟ್ಸ್ ಚಿತ್ರ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಮೂರು ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವಿನ ಕಥಾ ಹಂದರವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಚಿತ್ರವದು. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯವಾಗುವ 3 ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರು (ವಿಜಯ್, ಶ್ರೀಕಾಂತ್, ಜೀವ) ಅನೇಕ ಕಷ್ಟಗಳು ಎದುರಾದರೂ ಪರಸ್ಪರ ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ನಟ ವಿಜಯ್ ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ, ಹುಮಸ್ಸು ಅವಸ್ಮರಣೀಯ. ಹಾಸ್ಯ ಮಿಶ್ರಿತ ಚಿತ್ರವು ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವೆ ಇರಬೇಕಾದ ಗುಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ನಿರ್ದೇಶಕ ಶಂಕರ್ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಮೆಸೇಜ್ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.  

ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಪ್ರತಿವರ್ಷವು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಹಲವಾರು ದಿನಚಾರಣೆಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಪರಿಪಾಠ ಇದೆ. ವಿಶ್ವ ಮಣ್ಣು ದಿನ, ವಿಶ್ವ ಮಕ್ಕಳ ದಿನ, ವಿಶ್ವ ಆಹಾರ ದಿನ, ವಿಶ್ವ ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನ, ಶಾಂತಿ ದಿನ, ಯುವ ದಿನ, ಯೋಗ ದಿನ, ವಿಶ್ವ ಸ್ನೇಹಿತರ ದಿನ, ವಿಶ್ವ ಪರಿಸರ ದಿನ, ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನ, ಕಾರ್ಮಿಕರ ದಿನ, ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ದಿನ, ರೈತರ ದಿನ ಸೇರಿದಂತೆ ಹತ್ತಾರು ದಿನಾಚರಣೆಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾದ ದಿನ ಎಂದರೆ ಸ್ನೇಹಿತರ ದಿನ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಆಗಸ್ಟ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮೊದಲ ಭಾನುವಾರದಂದು ಫ್ರೆಂಡ್ ಶಿಫ್ ಡೇ ಆಚರಿಸುವ ಪದ್ದತಿ ಬೆಳೆದಿದೆ.

ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರೆಜಿಲ್ ನಲ್ಲಿ ಜುಲೈ.20, ಫಿನ್ ಲ್ಯಾಂಡ್, ನೇಪಾಳ್ ನಲ್ಲಿ ಜುಲೈ.30, ಸ್ಪೇನ್ ಜುಲೈ.20, ಯು.ಎಸ್ ನಲ್ಲಿ ಫೆಬ್ರವರಿ 15, ಮೆಕ್ಸಿಕೋ ನಲ್ಲಿ ಜುಲೈ.14 ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪದ್ದತಿಯಂತೆ ಆಯಾ ದಿನಗಳಂದು ಸ್ನೇಹಿತರ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇತ್ತಿಚೀಗೆ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾಗಳು ಬಂದ ಮೇಲಂತು ಪ್ರೆಂಡ್ ಶಿಫ್ ಡೇ ದಿನದಂದು ಶುಭಾಷಯಗಳ ವಿನಿಮಯದ ಸದ್ದು ಜೋರಾಗಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಗ್ರಿಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್ ಖರಿದೀಸಿ ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಶುಭಾಶಯ ಹೇಳಿ ಪ್ರೆಂಡ್ ಶಿಫ್ ಡೇ ಆಚರಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇತ್ತು. ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾಗಳ ಹವಾದ ಮಧ್ಯೆ ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್ ಗಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾದರೂ, ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಮೇಸೆಜ್ ಗಳ ಮೂಲಕ ಶುಭಾಷಯಗಳ ವಿನಿಮಯ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೆಂಡ್ ಶಿಫ್ ಡೇಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಹಾಡೊಂದನ್ನು ಹಾಕಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಕಾಲವಿದು.

If you never had friends you never lived life ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ಇದರರ್ಥ ಉತ್ತಮವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜೀವನವನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಈ ಮಾತು ಅಕ್ಷರಹ ಸತ್ಯವು ಹೌದು. ಪ್ರೆಂಡ್ ಶಿಫ್ ಎಂಬುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಅನುಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ವಿಚಾರ. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ, ತಮ್ಮ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಬಂಧಗಳು ಇಲ್ಲದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸ್ನೇಹಿತರು ಇಲ್ಲದೇ ಜೀವನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಸಿಗಲಾರರು, ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವು ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. 

ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವೆ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಒಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಸಂಬಂಧ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆಗಿನದ್ದು ಎಂದರೆ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಸ್ವಾರ್ಥ, ಪ್ರತಿಪಲಾಪೇಕ್ಷೆಗಳಿಲ್ಲದೇ ಹುಟ್ಟುವ ಸ್ನೇಹವು ಧೀರ್ಘ ಕಾಲದವರೆಗೂ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ನೈತಿಕವಾಗಿಯೂ ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಕಷ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಹಾಯಸಹ್ತ ಚಾಚಿ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡಿದ ನಿದರ್ಶನಗಳು ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸ್ವಂತ ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿಯರೇ ಹಲವು ಬಾರಿ ನಮಗೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಎದುರಾದಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷೆ ಪಡೆಯದೆ ಸ್ನೇಹಿತರು ಹತ್ತಿರ ಸಂಬಂಧಿಕರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನುಲುಬಾಗಿ ನಿಂತು, ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ.  ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ತಮ್ಮ ಸಾಧನೆಗೆ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಬಹಳಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಎಷ್ಟೋ ವಿಚಾರಗಳು ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಂತಹ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ, ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ನಂಬಿರುತ್ತೇವೆ.

“It’s better to have a few friends than hundreds of friends who are only there when they need you.” ಎಂಬ ಎರಡು ಸಾಲುಗಳ ಈ ಸಂದೇಶವು ಹಲವು ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಸಹಾಯ ಬೇಕಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಬರುವಂತಹ ನೂರಾರು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೆರಳಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಂಪಾದನೆ ಉತ್ತಮ ಎಂದು ಈ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ವಾಕ್ಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ನೂರಾರು ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಸಂತೋಷ , ಜಂಬಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಆ ನೂರಾರು ಜನರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬರುವ ಸ್ನೇಹಿತರು ಯಾರು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಗ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವುಳ್ಳ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಸೀಮಿತ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಗವೇ ಉತ್ತಮ.

ನಾನು ಕಾರ್ಯ ನಿಮಿತ್ತ ಹಲವು ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ, ಒಂದು ಶಾಲೆಯ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಈಗಿತ್ತು. ನೀವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಗುರಿ ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ, ಸಾಧಿಸುವ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆಯಬೇಕಾದರೆ ಸಜ್ಜನರ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಿ ಎಂಬ ಬರಹವಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಓದಿದ ನಂತರ ನಾನು ಆ ಶಾಲೆಯ ಮುಖ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಕೇಳಿದೆ ಈ ಬರಹವನ್ನು ಬರೆಸಿದ ಉದ್ದೇಶ ಏನು ಎಂದಾಗ ಅವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೀಗಿತ್ತು, ನೋಡಿ ಸಾರ್ ನಾನು ಕಳೆದ 25 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸುವ ಹಂಬಲ ಇರುವವರು ಮೊದಲು ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು ಸಜ್ಜನರ ಸಹವಾಸ. ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಒಂದು ರೂಪ ಕೊಡುವುದೇ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಗ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಳ್ಳೆಯವನೋ, ಕೆಟ್ಟವನೋ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಬಹಳ ಸುಲಭ, ಆತ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಸಾಕು ಆತನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರಣ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದರು. ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯ ದಾರಿ ಹಾದಿ ತಪ್ಪದೇ ನಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಪಾತ್ರವು ಇರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ದ ದಿಕ್ಕಿನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಇದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಎತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದರು.  

ನಿಜ ಇಂದು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಧೂಮಪಾನ, ಮದ್ಯಪಾನ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರ ಕೆಟ್ಟ ಚಟಗಳಿಗೆ ದಾಸನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಆತನ ಸ್ನೇಹಿತರು. ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ, ಫ್ರೌಢ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಉತ್ತೀರ್ಣನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅನುತ್ತೀರ್ಣನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಸಹವಾಸ ದೋಷ. ಕೆಲವರಂತು ನಾವು ಹೇಗೋ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದೇವೆ, ಇತನನ್ನು ನಮ್ಮ ದಾರಿಗೆ ಹೇಳೆದು ಬಿಡೋಣ ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ. ಅಷ್ಟೇಕೆ ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ವೃತ್ತಿ ಜೀವನ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಸ್ವತಹ ತಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದಲೇ ಎಂಬ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇಂದು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿ ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸಿಗೆ ಜೈಲು ಸೇರುತ್ತಿರುವವವರ ಹಿಂದೆ ಸ್ನೇಹಿತರ ದೋಷ ಬಲವಾಗಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೋ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯವಾಗಿ, ಆ ಪರಿಚಯವೇ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿಸಿ, ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡಿ ಬಿಡುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ವ್ಯಾಪಾರ, ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲೂ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನಂಬಿ ಮೋಸ ಹೋದವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚೆ ಇದೆ.

ಅದು ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜು, ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಿಯೇ ಆದರೂ ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಸಾಕಷ್ಟು ಎಚ್ಚರವು ಅಗತ್ಯ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ದಿಢೀರ್ ಎಂದು ನಂಬುವುದು ತಪ್ಪು. ಅಳೆದು ತೂಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಇಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನಿರ್ಮಾಣದ  ಮೇಲೆ ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಹವಾಸ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಸ್ನೇಹ ಸಂಪಾದನೆ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯದು ಹೌದು. 

Having few true friends is better than having a large network of pretentious friends. Quality beats quantity all the time. ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರ ವರ್ಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಕ್ವಾಂಟಿಟಿಗಿಂತ ಕ್ವಾಲಿಟಿ ಮುಖ್ಯ. ಬಹು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಗುಣ ಇರಬೇಕು. ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿದ್ದರು ಕೂಡ ಅವರ ಮಧ್ಯೆ ಬರುವ ಸಣ್ಣ ಮನಸ್ತಾಪಗಳು ( ಅಸೂಹೆ, ಅಹಂಕಾರ, ಸ್ವಾರ್ಥ, ಹಣದ ವ್ಯವಹಾರ, ಅಪನಂಬಿಕೆ ಮುಂತಾದುವುಗಳು) ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪುಲ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಇಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತೆಂದು ಒಂದಾಗದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಬಂಧಗಳು ಹಳಸಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಹಣ, ಅಂತಸ್ತು, ಅಧಿಕಾರ ಇದೆ ಎಂದು ಸ್ನೇಹ ಮಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗಿಂತ ಆತ ಬಡವನಾಗಿದ್ದರು, ಕನಿಷ್ಟ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಸಿಕ್ಕರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಟೀ ಕೊಡಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ಆತ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದರೆ ಸಾಕು, ಅಂತವಹರ ಸ್ನೇಹ ಸಂಪಾದನೆ ಎಷ್ಟೋ ಉತ್ತಮ. ಹಣ, ಅಧಿಕಾರ ಶಾಶ್ವತ ಅಲ್ಲ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮಾತ್ರ. 

ನಮ್ಮದ್ದೇಷ್ಟೋ ಕನಸುಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಆ ಕನಸುಗಳು ನನಸಾಗುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಹಕಾರವು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಸರಿ ಹೊಂದದವರನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಿಸುವ ಜೊತೆಗೆ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರೆಂದು ನಂಬಿ ಸಲುಗೆಯಿಂದ ಇರುವುದು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು. ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಆಲೋಚಿಸದೆ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರೆಂದು ನಂಬಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಭವಿಷ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತೊಡಕಾಗಬಹುದು. ಸ್ನೇಹಿತರ ಅಂತರಾಳ ಅರಿಯುವುದು ಮುಖ್ಯ, ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. 

ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಮನುಷ್ಯರು ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವುದೇ ಲಾಭವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ವರ್ಗ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಬಹುತೇಕರು ಕ್ಯಾಲುಕೆಲೇಷನ್ ಮಾಡಿ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಿಜವಾಗಲೂ ನೈತಿಕತೆಯುಳ್ಳ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕೂಡ ಎಂದು ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೇಬಾರದು. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಸಂಬಂಧಗಳ ಪೈಕಿ ಸ್ನೇಹವು ಒಂದು. ತೀರ ಅನುಮಾನಿಸುವುದು, ಅವಶ್ಯಕತೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡುವುದು, ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ದೂರ ಸರಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಅಪನಂಬಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ನೋಯಿಸಿ ಪಡೆಯುವ ಲಾಭವಾದರು ಏನು ಇಲ್ಲ. ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ, ದುರುದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಲೇಬಾರದು, ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡುವ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲೇಬಾರದು. ಪವಿತ್ರವಾದ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಹೃದಯದಿಂದ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳುವುದು Best friend is a forever & ever..

ಸಮಯ + ಗುರಿ = ಸಾಧನೆ..

⏩ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ

ಇದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಿದೆಯೋ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದರ ರೂಪ, ಆಕಾರ, ಗಾತ್ರವು ನಮ್ಮ ಊಹೆಗೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗಾಗಿಯೂ ಎಂದೂ ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಮನುಷ್ಯನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭ, ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ  ಅಗಾಧವಾದ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಕೂಡ ನಾವು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದೇ ಸರಳವಾಗಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮೂರಕ್ಷರ ಹಾಗೂ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಅಕ್ಷರ ಪದವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಸಮಯ ಅಥವಾ Time.

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮಾತಿದೆ “Life & Time are the best teachers. Life teaches us the use of time & the time teaches us the value of the life”. 

ಅಂದರೆ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸಮಯ ಎರಡು ಉತ್ತಮವಾದ ಶಿಕ್ಷಕರಿದ್ದಂತೆ. ಜೀವನವು ನಮಗೆ ಸಮಯದ ಮಹತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದರೆ, ಸಮಯವು ನಮಗೆ ಜೀವನದ ಮಹತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವವಾದ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದರೆ ಸಮಯ ಸದುಪಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಗುರಿ ಇರಬೇಕು. ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸಮಯ ಎರಡು ಒಂದೇ ನಾಣ್ಯದ ಎರಡು ಮುಖಗಳಿದ್ದಂತೆ.

ಆದರೂ ಅದ್ಯಾಕೋ ಈ ಟೈಂ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಅಸಡ್ಡೆ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಶಿಸ್ತು, ಕಾಳಜಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ವಹಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುವುದು ವಾಸ್ತವ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವನದ ಗುರಿ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರುವ ಮಹತ್ವವಾದ ಶಕ್ತಿ ಯಾವುದಕ್ಕಾದರೂ ಇದೇ ಎಂದರೆ ಅದು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ. ಆದರೂ ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ಸಮಯದ ಮೌಲ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿಫಲರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂದ ಸಮಯದ ಬೆಲೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರು ಕಾಲ ಹರಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲ್ಲ.

ಒಂದು ದಿನ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನಮ್ಮ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಜ್ಞಾನಜ್ಯೋತಿ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಗೋಷ್ಠಿಯೊಂದನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 5 ಗಂಟೆಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಅತಿಥಿಗಳ ಭಾಷಣವಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 3 ಘಂಟೆಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟರು. ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇ ತಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಸಭಿಕರೆಲ್ಲರೂ ಊಟ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಿಂತರು. ನಾವು ಕೆಲ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ನಿಂತುಕೊಂಡು 15 ನಿಮಿಷದ ನಂತರ ಕ್ಯೂಗೆ ಹೋದೆವು. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ತುಂಬ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನು ನಮ್ಮ ತಟ್ಟೆಗೆ ಊಟ ಬಡಿಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವಾಗ, ನಮ್ಮ ದುರದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಊಟ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಿಂದ ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಇನ್ನೇನು ಊಟ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಊಟ ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಊಟ ಬಡಿಸುವವರಿಂದ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿದಾಗ ನಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಗಿರಬೇಡ. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ 15 ನಿಮಿಷ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಊಟ ಬಡಿಸುವ ಸರದಿ ಸಾಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಮಗೆ ಊಟ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. 15 ನಿಮಿಷ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿದ ಪರಿಣಾಮ ಊಟ ಇಲ್ಲದೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಿಸುವಂತಾಯಿತು.

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪಾರ್ಕೊಂದರಲ್ಲಿ ಬರಹದ ಬೋರ್ಡುವೊಂದಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಾಧಿಸುವ ಛಲ, ವಿಶ್ವಾಸವಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಲದು. ಸಮಯದ ಅರಿವು ನಿನಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಗುರಿಯ ಬೆನ್ನತ್ತಿ, ದಡ ಸೇರುತ್ತಿಯಾ ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು. ನಿಜ ಇಂದು ನಾವು ಬಹುತೇಕರು ಸಮಯದ ಮೌಲ್ಯದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿಫಲರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಸಮಯ ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಸಮಯದ ಬೆಲೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ನಾವು ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುವುದೇ ವಿಪರ್ಯಾಸ. ಗುರಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಆದರೆ ಆ ಗುರಿ ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ಸಮಯ ಪಾಲಿಸಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಐ.ಎ.ಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯಾದ ಜಿ.ಜಗದೀಶ್ ಸಾರ್ ಅವರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಬಹಳ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಯಾರಿಗೆ ಆಗಲಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸುಗಳಿಸ ಬೇಕಾದರೆ ಅಡ್ಡದಾರಿಗಳಂತು ಇಲ್ಲ. ಶ್ರಮವಹಿಸಿ ಕಷ್ಟ ಬಿದ್ದಾಗಲೇ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಮಯವನ್ನು ಸದುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರವಿರಬೇಕು. ನಾನೊಬ್ಬ ಐ.ಎ.ಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ, ನನ್ನ ಕಚೇರಿಗೆ ತಡವಾಗಿ ಹೋದರು ನನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬೆಳಗ್ಗೆ.10 ಗಂಟೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಬೆವರು ಬರುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನೇ ಕಚೇರಿಗೆ ತಡವಾಗಿ ಹೋದರೆ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ಇತರ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಕೂಡ ಕಚೇರಿಗೆ ತಡವಾಗಿ ಬರುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ನನಗೆ ಸಮಯದ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಕೆಳಹಂತದ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಹೇಗೆ ತಾನೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದರು. ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸಮಯದ ಮಹತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಉಲ್ಲೇಖವಿತ್ತು.

ಒಮ್ಮೆ ಉದ್ಯಮಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಸ್ವ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಸೆಮಿನಾರ್ ಒಂದರಲ್ಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದೆ. ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಸೆಮಿನಾರ್ ನಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಸಭಿಕರಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದರು. ನಿಮ್ಮ ಬ್ಯಾಂಕ್ ನ ಉಳಿತಾಯ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಉಳಿತಾಯ ಮಾಡಿದ್ದೀರಾ ಎಂದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಕೆಲವರು ಎಷ್ಟಿರುತ್ತೇ ಸಾರ್ 5 ಸಾವಿರ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು 10 ಸಾವಿರ ಎಂದರು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಬರುವ ಆದಾಯ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದರು. 

ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸರಿ ನೀವೆಲ್ಲರು ನಿಮ್ಮ ಬ್ಯಾಂಕ್ ನ ಉಳಿತಾಯ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿ ಹಣ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಿರೀ.. ಅದಕೋಸ್ಕರ ನಿಮ್ಮ ಅಕೌಂಟ್ ಗಳಿಗೆ ನಾವೇ ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ 86,400 ರೂ. ಹಣ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ. ಒಂದು ಕಂಡೀಷನ್ ಎಂದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ರಾತ್ರಿ 7 ರ ಒಳಗೆ ಆ ಹಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಬೇಕು. ನಿಮ್ಮಿಷ್ಟ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಖರೀದಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಹಣ ಉಳಿದರೆ ವಾಪಸ್ ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರತಿದಿನವು ಅಂದರೆ ನೀವು ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವು 86,400 ರೂ. ಹಣ ನಿಮ್ಮ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಕೌಂಟ್ ಗೆ ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಎಷ್ಟು ಜನ ಆ ಹಣ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದೆ, ಕೈ ಎತ್ತಿ ಎಂದಾಗ ಸೆಮಿನಾರ್ ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರು ಕೈ ಎತ್ತಿದರು. 

ಅರೇ ಸಾರ್ ನೀವು ಉಚಿತವಾಗಿ ಹಣ ಹಾಕಿದರೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ನಮಗೇನು ಕಷ್ಟ. ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ, ಆದರೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವುದು ಕಷ್ಟವೇ. ನೀವು ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಕೌಂಟ್ ಗಳಿಗೆ ಹಣ ಹಾಕಿ ನೋಡಿ ಉಳಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಸವಾಲಾಕಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು 86,400 ರೂ. ಹಣವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಾ ಸಂತೋಷ. ಒಂದು ಗಮನಿಸಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಿಮಗೆ 24 ಗಂಟೆ ಸಮಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ. 24 ಗಂಟೆಯು 86,400 ಸೆಕೆಂಡ್ ಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನೀವು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅಕೌಂಟ್ ಗೆ 24 ಗಂಟೆ ಅಂದರೆ 86,400 ಸೆಕೆಂಡ್ ಸಮಯದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಆ ದಿನ ನೀವು ಸರಿಯಾಗಿ ಸಮಯ ಬಳಸದಿದ್ದರೆ ವಾಪಸ್ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ನೀವು ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ಪ್ರತಿದಿನವೂ 86,400 ಸೆಕೆಂಡ್ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಹಣವಾದರೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರಾ, ಆದರೆ ಸಮಯವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ಮನಸ್ಸೇ ಇಲ್ಲ. ಸಮಯಕ್ಕಿಂತ ನಮಗೆ ಹಣವೇ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಸೆಕೆಂಡ್ ಗಳನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ನೀವು ಒಂದು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕ್ಕೊಳ್ಳಿ ಸಮಯವು ಹಣವನ್ನು ಮೀರಿದ್ದು, ಈ ವಿಷಯ ನಿಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಹೋದರೆ ಅದು ನಿಮ್ಮ ಕರ್ಮ ಎಂದು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದರು. 

ಈ ಮೊಬೈಲ್, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್, ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಬಂದ ಮೇಲಂತೂ ಸಮಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಬಹುತೇಕ ಸಮಯವು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ (ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ಟ್ವಿಟರ್, ವಾಟ್ಸ್ ಆಫ್, ಯ್ಯೂಟುಬ್, ಇನ್ಸ್ ಟ್ರಾಗ್ರಾಮ್) ಮತ್ತಿತರಗಳ ವೀಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಸಂವಹನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಬಳಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾದರೂ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಯವನ್ನು ಮೀಸಲಿರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಪತ್ರಿಕೆ ಓದಲು ಕೂಡ ಸಮಯ ಸಿಗದೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸ್ವತಹ ನಾವೇ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಹಿಂದೆ ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ನಿದ್ದೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಯಾವುದಾದರೂ ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಇಂದು ಆ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಮೊಬೈಲ್ ಪೋನ್ ಬಂದಿದೆ. 

ಹಣವನ್ನು ಬಿಕ್ಷುಕ, ರೌಡಿ, ಮೋಸ ಮಾಡುವವನು, ವ್ಯಾಪಾರ, ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾರಿಂದಲೂ ಕೂಡ ಕಳೆದು ಹೋದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಿಲಿ ಸೆಕೆಂಡನ್ನು ಕೂಡ ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ ತರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಸಮಯ ಕ್ಷಣಿಕ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳುವುದು ಸಮಯದ ಶಕ್ತಿ ಅಪರಿಮಿತ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಈ ಸಮಯ ಹಲವರ ಜೀವನವನ್ನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ, ಅದೇ ಸಮಯ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರ ಜೀವನವನ್ನು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. 
ಸಮಯದ ಗುಣ ಲಕ್ಷಣಗಳೇ ವಿಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾದದು. ಸಮಯವನ್ನು ಯಾರು ತರಕಾರಿ, ಹೂಗಳಂತೆ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೋಗಲಿ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಖರೀದಿಸೋಣ ಎಂದರೆ ಯಾವುದೇ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೋಗಲಿ ಮನೆ ಅಥವಾ ವಾಹನವನ್ನು ಬಾಡಿಗೆ ಪಡೆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಂದಲಾದರೂ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಪಡೆಯೋಣವೆಂದರೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ? ಸಮಯವು ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳ ಹಾಗೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲೆಗಳು ಅದರ ಪಾಡಿಗೆ ಬಂದು ನದಿ ದಡಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆತ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯಾಗಲಿ, ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಯಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಭಾವಿ, ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದರೂ ಆತನಿಗೂ ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಮಯವು ವಿಶೇಷತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. 

ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಬೆಲೆ ಗೊತ್ತಾದಬೇಕಾದರೆ ಕ್ರೀಡಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಸೋತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳಬೇಕಂತೆ.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಎ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ 15 ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ರನ್ನಿಂಗ್ ರೇಸ್ ಮುಗಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ 14 ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ರನ್ನಿಂಗ್ ರೇಸ್ ಮುಗಿಸಿದ ಬಿ ಎಂಬ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಚಿನ್ನದ ಪದಕ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಹಣ, ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಾರ ಸಿಕ್ಕಿರುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ 1 ನಿಮಿಷ ತಡವಾಗಿದಕ್ಕೆ  ಎ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಚಿನ್ನದ ಪದಕ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. 1 ನಿಮಿಷ ಈತನ ಬದುಕನ್ನೇ ಬುಡುಮೇಲು ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. 

ಯಾರೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಈ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯನ ತರ ಸ್ವಾರ್ಥ, ಭೇದಭಾವವಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಆತ ಗುಡಿಸಲಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಬಡವನಾದರೂ ಅಥವಾ ಐಷರಾಮಿ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದರೂ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಈ ಸಮಯವು ದಿನನಿತ್ಯ 24 ಗಂಟೆಗಳನ್ನೇ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ಬಡವ ಎಂದು ಕಡಿಮೆ ಸಮಯ, ಶ್ರೀಮಂತ ಎಂದು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಈ ನಿಸರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. 

ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಒಂದೆರೆಡು ನಿಮಿಷ ತಡವಾಗಿದಕ್ಕೆ ವಿಮಾನ, ರೈಲು, ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಿಸಿರುತ್ತೇವೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಶಾಲಾ, ಕಾಲೇಜಿನ ತಡವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಕರಿಂದ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಕಚೇರಿಗೆ ತಡವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದ ಬೈಯಿಸಿಕೊಂಡ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತವೆ. ನಿಮಿಷಗಳು ತಡವಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ನಾವೇ ಮಸಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗುರಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಆ ಗುರಿ ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ತಲುಪಲು ನಮಗೆ ಸೇತುವೆಯಾಗುವುದು ಸಮಯ ಮಾತ್ರ. ಸಮಯವನ್ನು ಸಮರ್ಕವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಮುಟ್ಟುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಮಾತು.  ಒಂದು ಪೂರ್ವ ಯೋಜನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ಸಮಯನ್ನು ಅಗತ್ಯವಿರುವ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯದ ಆದ್ಯತೆ ಕೊಟ್ಟು, ಉಳಿದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಸಮಯ ಕೊಡುತ್ತ ಸಾಗಿದರೆ ಸಮಯದ ಸಮರ್ಪಕ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಗುರಿ ತಲುಪುವ ದಾರಿಯು ಸುಗಮವಾಗುತ್ತದೆ.   

ನಾವು ಈ ಸಮಯವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳದಿರಲು ಮೂಲ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ಬಹುಶ ಅದು ನಮಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ. ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಾವು ಯಾವುದೇ ಹಣ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ 10 ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ 50 ರೂ. ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಸಮಯ ಖರಿದೀಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಈ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇದಿದ್ದರೆ ಆಗ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆನೋ, ಅದು ಉಚಿತವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ನಮಗೆ ಅದರ ಮೌಲ್ಯ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. 

“You kill time until time kills you”, ನೀನು ಇಂದು ಸಮಯವನ್ನು ಕೊಂದರೆ, ಸಮಯವು ಇಂದಲ್ಲಾ, ನಾಳೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಈ ವಾಕ್ಯ ಸದಾ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಇರಲಿ. 

ಮೈ ಲೈಪ್, ಮೈ ಜರ್ನಿ..

⏩ದೇವಲಪಲ್ಲಿ ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ 

ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಪದೇ ಪದೇ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ, ಎಲ್ಲಾ ಇದ್ದರೂ ಏನು ಇಲ್ಲದಂತೆ  ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಸದಾ ನಕರಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದಲೇ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸೋಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ, ಮನೆ ಮತ್ತು ಕಚೇರಿ ಎರಡೇ ಜೀವನ ಎಂಬ ಸ್ಥಿತಿ. ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ವಿಪರಿತ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ,  ಲೈಪ್ ನ್ನು ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡದೆ ಸ್ವತಃಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಲೈಪ್ ಎಂಬ ಜರ್ನಿಯಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ,  ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಆತನ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಇಬ್ಬರು ಒಂದು ದಿನ ಲಾಂಗ್ ಬೈಕ್ ರೈಡ್ ಹೊರೆಟವು, 300 ಕೀ.ಮಿ ಪಯಣ ಅದು.

ಒಂದು ದಿನ ಶನಿವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆ.7ಕ್ಕೆ ಬೈಕ್ ಹತ್ತಿ ಇಬ್ಬರು ಬೆಂಗಳೂರು-ಚೆನೈ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪಯಣ ಆರಂಭಿಸಿದೆವು. ಅಂದು ತುಂತುರ ಮಳೆ ಬೇರೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು, ಮೋಡಗಳು ಕವಿದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅದು ತುಂತುರು ಮಳೆಗಳ ಸಿಂಚನವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೈಕ್ ಓಡಿಸುತ್ತ ಮಳೆ ಹನಿಗಳ ನಡುವೆ ಸಾಗುವುದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆಹ್ಲಾದವೆನಿಸುತ್ತದೆ. 

ಮೊದಲು ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆ ಸಿಕ್ಕಿತು, ಕೆರೆ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಹೋಗಿ ಬಂದವು. ಕೆರೆಯ ತುಂಬಾ ನೀರಿತ್ತು, ಅದು ಬೇರೆ ಮಳೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ತಣ್ಣಗೆಯ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿಶಬ್ದ, ಗಾಳಿಯ ರಭಸಕ್ಕೆ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಅಲೆಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದವು.   

ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತ ಹೋದಾಗ ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ ಸಣ್ಣದಾದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಂಗಡಿ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಚಹಾ ಸೇವಿಸೋಣ ಎಂದು ಹೋದರೆ, ಅಂಗಡಿ ಮಾಲೀಕನ ಮಗ ಒಳಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ, ಏನ್ ಸಾರ್ ಮಗ ಎಷ್ಟನೇ ತರಗತಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದರೆ, ಸಾರ್ ಆತ 3 ನೇ ತರಗತಿ, ನಮ್ಮೂರಿನ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ಪತ್ನಿಗೂ, ನನಗೂ ದಿನವೂ ಜಗಳ, ಕಾರಣ ಊರಿನ ಎಲ್ಲರ ಮಕ್ಕಳು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಸ್ಕೂಲ್ ವ್ಯಾನ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಯೂನಿಫಾರ್ಮ್, ಶೂ ಹಾಕುವ ಸ್ಟೈಲು, ಶಾಲೆಯ ಕಟ್ಟಡ ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನ ಪತ್ನಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತದಂತೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಬೀಳುವ ಹಂತದಲ್ಲಿರುವ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ನೆಟ್ಟಗೆ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿ ಹಣ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಕೂಡ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು, ನಿನ್ನ ದುರದೃಷ್ಟದಿಂದ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸಬೇಕಾದ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ ಎಂದು ದಿನವೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಜಗಳ ಆಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಬೇಸರಿಸಿಕೊಂಡ.

ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದವರೂ ದೇಶವನ್ನೇ ಆಳಿದ್ದಾರೆ. ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ನೀವು ನೋವು ಪಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಆದರೂ ಏನಿದೆ ? ಎಂದು ತಿಳಿ ಹೇಳಿದೆ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೋದಂಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿ, ಬಹುಃಶ ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ 60 ಮನೆಗಳಿರಬಹುದು. ಆ ದಿನ ಆ ಗ್ರಾಮದ ಮುಖ್ಯ ದೇವರಾದ ಈಶ್ವರನಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಪೂಜೆ ಇತ್ತು, ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಕಂಡ ಕಾರಣ ನಾವು ಬೈಕ್ ಸೈಡ್ ಗೆ ಹಾಕಿ ಗ್ರಾಮದ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆವು. ಗ್ರಾಮದ ತುಂಬಾ ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಮನೆ ಮುಂಭಾದಲ್ಲಿ ಸಗಣಿಯಿಂದ ಸಾರಿಸಿ, ರಂಗೋಲಿ ಬಿಡಿಸಿದ್ದರು. ಊರಿನ ಎಲ್ಲರು ಸೇರಿ ಪೂಜೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಗ್ರಾಮದ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಏನೋ ಒಂದು ಖುಷಿ. ಗ್ರಾಮದ ದೇವರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆ ಇದ್ದರಿಂದ ದೂರದ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ತಮ್ಮ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ತೀವ್ರ ಬರಗಾಲದಿಂದ ಕೃಷಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯದೆ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಅವರ ಭರವಸೆ ಮಾತ್ರ ಕುಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇಗುಲದ ಒಳಗೆ ನಾವು ಹೋಗಿ ಒಂದು ನಮಸ್ಕಾರ ಹಾಕಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಸೇರಿದ್ದು ಮತ್ತೊಂದು ಗ್ರಾಮ. 

ಆ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ 200 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮನೆಗಳಿದ್ದವು. ಊರಿನ ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ರಸ್ತೆ ಅಧ್ವಾನವಾಗಿತ್ತು, ಗ್ರಾಮದ ನಲ್ಲಿಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಬಿಂದಿಗೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಪೇಂಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹೆಸರುಗಳು ಬೇರೆ ಬರೆದಿದ್ದರು. ವಾರಕ್ಕೆ 3 ದಿನ ಮಾತ್ರ ನೀರು ಪೂರೈಕೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಅದು ಸರಿಯಾಗಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಪೂರೈಕೆ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ, ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ನೀರಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಗ್ರಾಮದ ಅಂಗಡಿ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದರು. ಸಿಟಿಯ ಜನ ತರ ನಾವು ಪುಣ್ಯವಂತರಲ್ಲ. ಅದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನಿಮಗೆ ಮನೆಗೆ ಒಳಗೆ ಪೈಪ್ ಲೈನ್ ಮುಖಾಂತರ ಕಾವೇರಿ ನೀರು ಪೂರೈಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಕೀ.ಮಿಗಟ್ಟಲೆ ಬಿಸಿಲ್ಲೇನದೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಒಂದೆರೆಡು ಬಿಂದಿಗೆ ನೀರು ತರುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವ ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನೋವಿತ್ತು. 

ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣದ ನಡುವೆ ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶ ಕಾಣಿಸಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ಹಸಿರಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಿಡ ಮರಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಹಿಂಪಾದ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮಳೆ ಹನಿಗಳು ಮರದ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮಳೆ ಬಿದ್ದು ನಿಂತಿದ್ದರಿಂದ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಸುಹಾಸಭರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅದೆಲ್ಲೋ ದೂರದಿಂದ ವಯಸ್ಸಾದ ಅಜ್ಜಿ ಒಬ್ಬರು ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಕಟ್ಟನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಷ್ಟ ಬಿದ್ದು ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಏನು ಅಜ್ಜಿ ಈ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ, ಅದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಈ ಕಷ್ಟ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಿಯಾ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಓಲೆ ಹುರಿಯಬೇಕಾದರೆ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಬೇಕೆ ಬೇಕು. ನಾವು ಇರುವುದು ಇಬ್ಬರು, ನಾನು ನಮ್ಮ ಯಜಮಾನ್ರು, ನಮ್ಮನೇಲಿ ಗ್ಯಾಸ್ ಇಲ್ಲ, ಊಟ ತಯಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ, ನೀರು ಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಈ ಕಾಡೇ ನಮಗೆ ಆಸರೆ ಎಂದಳು. 
ಅಲ್ಲಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋದರೆ ರಸ್ತೆಯ

ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ನಿಂತಿತ್ತು, ತಿನ್ನೋಣ ಎಂದು ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ. 5 ರೂಪಾಯಿಯ ಎರಡು ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ತಿಂದು ಖುಷಿ ಪಟ್ಟೆವು. ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ಮಾರುವವನ ಹೆಸರು ಹರೀಶ್, ವಿಕಲಚೇತನ. ಪಿ.ಯು ಪಾಸಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಕಳೆದ 6 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ಮಾರುತ್ತ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ 300 ರೂ. ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದ. ಒಂದು ಕೈ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ತ್ರಿಚಕ್ರ ಸೈಕಲ್ ನ್ನು ತುಳಿದುಕೊಂಡು ಹಳ್ಳಿ, ಹಳ್ಳಿ ಸುತ್ತಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನಂತೆ. ಆದರೂ ಆತನ ಉತ್ಸಾಹಭರಿತ ಜೀವನ, ಕಷ್ಟ ಬಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಜೀವನ ನಡೆಯುತ್ತೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಆತನ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ. 
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಹೊಟೇಲ್ ಗೆ ಹೋಗುವುದು ಬೇಡ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ರಸ್ತೆ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ತಳ್ಳುವ ಗಾಡಿಯ ಹೋಟೆಲ್ ಗೆ ಹೋದೆವು. ಇಡ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಚಿತ್ರಾನ್ನವಿತ್ತು, ದೊಡ್ಡ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಕುರ್ಚಿಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅದು ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಕ್ವಾಂಟಿಟಿ, ಕ್ವಾಲಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಹೋಟೆಲ್ ಮಾಲೀಕರ ಹೆಸರು ಸರಸ್ವತಮ್ಮ. ಗಂಡ ತೀರಿ ಹೋಗಿ 10 ವರ್ಷವಾಗಿದೆ. ಕುಟುಂಬ ನಿರ್ವಹಣೆಗಾಗಿ ಹೋಟೆಲ್ ವೃತ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಜೀವನ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೂ ದೊಡ್ಡ ಹೋಟೆಲ್ ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಶುಚಿ, ರುಚಿಯಾಗಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿದರೂ ಕೆಲವರು ಹೋಟೆಲ್ ಚಿಕ್ಕದು, ಹಳೆಯದು ಎಂದು ಬರಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಬದಕು ಮಾತ್ರ ನಿಂತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ನಮ್ಮ ಪಯಣ ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶದ ವಿ.ಕೋಟ ಸಮೀಪದ ಕೈಗಲ್ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಗ್ರಾಮದತ್ತ ಸಾಗಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಫಾಲ್ಸ್ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕೈಗಲ್ ಫಾಲ್ಸ್ ಎಂದು ಹೆಸರಿಡಲಾಗಿದೆ. ಫಾಲ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸುತ್ತಲು ದಟ್ಟವಾದ ಅರಣ್ಯವಿತ್ತು. ಕೆಲ ದಿನಗಳಿಂದ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಮಳೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಹಚ್ಚಹಸಿರಿನಿಂದ ಅರಣ್ಯವು ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೂ ಜನರ ಸುಳಿವು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಫಾಲ್ಸ್ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಬಂಡೆ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು 1 ಗಂಟೆ ಕಾಲ ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಆಹ್ಲಾಸಿದೆವು.
ಯಾವ ಜಂಜಾಟವು ಇಲ್ಲದೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಗಿಡ ಮರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕಳೆದ ಕೆಲ ಸಮಯವು ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ ನೋಡು ಈ ಗಿಡ, ಮರಗಳು ಎಂದು ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಬೇರೆವರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತವೆ, ಆಗಂತ ಇವುಗಳಿಗೆ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಎಂತಲ್ಲ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ, ಗಾಳಿ ಬಂದರೆ ರೆಂಬೆಗಳು ಮುರಿಯಬಹುದು, ಬುಡವೇ ಅಲ್ಲಾಡಬಹುದು. ಜನರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವಾಗಾದರೂ ಮರಕ್ಕೆ ಕೊಡಲಿ ಪೆಟ್ಟು ಕೊಡಬಹದು. ಮಳೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೀಳದೆ ನೀರಿನ ದಾಹ ನೀಗದೆ ಮರ ಒಣಗುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬರಬಹುದು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದ್ದರೂ ಮರ, ಗಿಡಗಳು ಸದಾ ನಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಜನರಿಗೆ ಹಣ್ಣು, ನೆರಳನ್ನು ಪ್ರಾಣ ಇರುವವರೆಗೂ ಪಕ್ಷಪಾತ ಮಾಡದೇ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಏನೇ ಆಗಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತರೆ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಛಲ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕೈಗಲ್ ನಿಂದ ವಿ.ಕೋಟ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ಟೀ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಟೀ ಕುಡಿದು ಹೊರಟಿದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರಿನತ್ತ.
ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ ಇಂದು ಇಡೀ ದಿನ ನಾವು ಹಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋದೆವು, ಹಲವರ ಜೊತೆ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದೆವು, ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದವರು ಸಿಕ್ಕರು. ಖುಷಿ ಜೀವನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು ಕಂಡರು. ಬರಗಾಲದ ಭೀಕರತೆಯ ಮಧ್ಯೆಯು ಚಿಂತಿಸದೆ ಖುಷಿಯಿಂದ ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸುತ್ತಿರುವ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನ, ಗ್ರಾಮದವರ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ನೋಡಿದೆವು. ಹಾಗೆಯೇ ಮತ್ತೊಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ವಚ್ಚತೆಯ ಮಧ್ಯೆಯ ಬದುಕನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿರುವವರು, ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಬೇಕಾದರೂ ಹರಸಾಹಸ ಪಡುತ್ತಿರುವ ಜನರು ಎದುರಾದರು.
ವಿಕಲ ಚೇತನನಾದರೂ ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗೂ ಹೋಗಿ ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ಮಾರುತ್ತ ತನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ತಾನೇ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೇ ತಳ್ಳುವ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಗಂಡ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು ಯಾರ ಹಂಗಿಗೂ ಒಳಗಾಗದೆ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಹೋಟೆಲ್ ನಡೆಸುತ್ತ ಬದುಕಿಗೆ ಸವಾಲೆಸೆದು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿರುವ ಮಹಿಳೆಯ ದರ್ಶನವಾಯಿತು. ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯಿಂದ ದಿನವೂ ಬೈಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಟೀ ಮಾರುತ್ತ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕುಟುಂಬ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡುತ್ತ, ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ಭರವಸೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವವರು ಸಿಕ್ಕರು. ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ಸೌಧೆ ತರಲು ಆ ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನ ಅಜ್ಜಿ ಕಾಡಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡೆ ಹೋಗಿ ಕಷ್ಟ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದರು, ತನ್ನ ಜೀವನ ಯಾಕೆ ಈಗಾಯಿತು ಎಂದು ಬೇಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಪ್ರತಿದಿನವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸುವ ಆಕೆಯ ಛಲ ಯಾರಿಗಿರುತ್ತೆ. 

ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ರಮಣೀಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದೆವು. ಜನ ಜಂಗುಳಿ ಇಲ್ಲದೇ ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಮರ, ಗಿಡಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಕೂತ ಆ ಸಂದರ್ಭ ಕೋಟಿ ಕೊಟ್ಟರು ಸಿಗದು. ಒತ್ತಡದ ಜೀವನ, ಜಂಜಾಟಗಳಿಂದ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಧ್ಯೆ ಹೈರಾಣದ ಬದುಕಿಗೆ ಈ ಪ್ರಕೃತಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿತು. ಜನಗಳಲ್ಲಿ ಅಸೂಹೆ, ಕೋಪ, ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಗಿಡ, ಮರಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿದೆ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಗಿಡಮರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವುದೇ ಅತ್ಯದ್ಬುತ.
ಇಂದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಏನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಂಗೆ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಷ್ಟಗಳು ನಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆಯೆನೋ ಎಂದು ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತೇವೆ. ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ಜನ ಕೂಡ ಯಾವತ್ತೂ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಯಾವ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಏನು ಆಗಬೇಕೋ ಅದು ಆಗುತ್ತೇ ಎಂದು ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ಕೂಲಿ ಮಾಡಿದರೂ ಕೂಡ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಸವಾಲೆಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇವರಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಿದ್ಯಾವಂತರು, ಬುದ್ದಿವಂತರು, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಕೂಲಿ ಮಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ, ನಂಬಿಕೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಹೊರತಾದ ಜೀವನ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಇರುತ್ತದೆ ಹೇಳಿ..?
ಜೀವನ ಎಂದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮಗೆ ಏನು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೋ ಅದು ಮಾಡಬೇಕು. ಕಷ್ಟಗಳು ನಮಗೆ ಇದೆ ಎಂದು ಕೂತರೆ ಆಗುದಾದರೂ ಏನು ? ಅಥವಾ ಸಾಧಿಸುವುದಾದರೂ ಏನು ? ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ಪಡೆಯಬೇಕಾದರೆ, ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಪಡೆಯಬೇಕಾದರೆ, ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇರುವ ಅನುಕೂಲಗಳಲ್ಲೇ ಖುಷಿ ಕಾಣಬೇಕು. ಇರುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇಲ್ಲದಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಮಾನಸಿಕ ಅಸಮತೋಲನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಜೀವನ ಎಂದರೆ ನಮಗಿಷ್ಟವಾಗುವ ತರ ನಾವು ಬದುಕುವುದು. ಇಂದು ಏನಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಬೇರೊಬ್ಬರು ಏನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ, ಬೇರೆಯವರೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೋ ಎಂದು ಭಯದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದು.  ನಮಗೆ ಇರುವುದೇ ಒಂದು ಜನ್ಮ, ಮತ್ತೊಂದು ಜನ್ಮ ಇದಿಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ನಮಗಿಷ್ಟವಾಗುವ ರೀತಿ ಬದುಕದಿದ್ದರೆ, ಬದುಕುವುದಾದರೂ ಏತಕ್ಕೆ ? ನಿಜ ಸಮಾಜ, ಕುಟುಂಬ ಎಲ್ಲವೂ ಬೇಕು. ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಆಸೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕು. ವಿನಾ ಕಾರಣ ಆಲೋಚಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಏಕೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸುವವ ಛಲ ಇರುವವರು ಅನಗತ್ಯ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಇಂಪಾರ್ಟೆಂಟ್, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಒಂದು ಸೆಕೆಂಡ್ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಗಲ್ಲ. ಭಯ, ಮಾನಸಿಕ ನೋವು, ಅಪನಂಬಿಕೆ ಎಂಬ ಸೋಲಿಸುವ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಆದಷ್ಟು ದೂರ ತಳ್ಳಿ, ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕಿದೆ. ಸೋ ಲೆಟ್ಸ್ ಎಂಜಾಯ್ ಎವರಿಮೂಮೆಂಟ್, ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಇದು ನಮ್ಮ ಲೈಫ್, ನಮ್ಮ ಜರ್ನಿ.