ದೇವಲಪಲ್ಲಿ
ಎನ್.ಗಿರೀಶ್ ರೆಡ್ಡಿ
2011ರ ಜನಗಣತಿಯಂತೆ ದೇಶದ ಒಟ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆ 121 ಕೋಟಿ ಇತ್ತು. ರಾಜ್ಯದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ 6.1 ಕೋಟಿ ಎಂದು ಸರಕಾರದ ಅಧಿಕೃತ ದಾಖಲೆಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ದೇಶದ ಒಟ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಜನರು ಯುವ ಸಮೂಹದವರು ಎಂಬುದು ಒಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಚಾರ. ನನ್ನ ಶಾಲಾ- ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೇಶದಲ್ಲಿನ ಪ್ರಮುಖ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಬಡತನ, ಜಾತೀಯತೆ, ಅಪೌಷ್ಠಿಕತೆ, ಅಸಮಾನತೆ ಮುಂತಾದವುಗಳೆಂದು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಭಾರಿ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತಂದೊಡ್ಡುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ ನಿರುದ್ಯೋಗ.
ದೇಶದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಏರುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಜನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ದೇಶವನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸುವ ಹಾದಿಯತ್ತ ಭಾರತ ಸಾಗಿದೆ. ಇತ್ತ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಉದ್ಯೋಗವಕಾಶಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗದಿರುವುದರಿಂದ ಯುವ ಸಮೂಹ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವಂತಾಗಿದೆ.
ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಹಾಗೂ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಉದ್ಯೋಗವಕಾಶಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಕೃಷಿಯು ಮಳೆ ಕೊರತೆ, ಬೆಳೆ ನಷ್ಟ, ಬೆಲೆ ಇಳಿಕೆ ಮತ್ತಿತರ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಕೃಷಿ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕೊಡಲಿ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿದೆ. ಇತ್ತ ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು, ಗುಡಿ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಬಂಡವಾಳದ ಕೊರತೆ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ವಿಸ್ತರಣೆ ಸಮಸ್ಯೆ, ಕೌಶಲ್ಯಯುತ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಕೊರತೆ, ವಿದ್ಯುತ್‌ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ, ಹದಗೆಟ್ಟ ರಸ್ತೆ, ಸಾರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ದುಬಾರಿ ನಿವೇಶನ, ಮಳಿಗೆಯ ಬಾಡಿಗೆಯಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಹೈರಾಣಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲೂ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗವಕಾಶ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಈ ಮಧ್ಯೆ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಲಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ವೇತನ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್‌ ನೌಕರರ ಸ್ವರ್ಗವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಐಟಿ ಬಿಟಿ ವಲಯದ ಕಂಪನಿಗಳು ಕೂಡ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಕಡಿತ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅಲ್ಲಿನ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಶಾಕ್‌ ನೀಡುತ್ತಿವೆ. ಲಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ವೇತನ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಲವರು ಸಾವಿರ ರೂ.ಗಳಲ್ಲಿ ವೇತನ ಪಡೆಯುವಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಕಾಣುವ ಸತ್ಯ. ಐಟಿ, ಬಿಟಿ ವಲಯದ ಕಂಪನಿಗಳು ಕೂಡ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕಿ ಕಡಿಮೆ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯಿಂದಲೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಯುವ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಗಾಯದ ಮೇಲೆ ಬರೆ ಎಳೆದಂತಾಗಿದೆ.
ಬಹುತೇಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಉದ್ಯೋಗದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಲು ಮೂಲ ಕಾರಣ ಅವರಲ್ಲಿನ ಕೌಶಲ್ಯದ ಕೊರತೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಸಂವಹನ, ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿತ, ಸಮಯ ಪಾಲನೆ, ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸುವಿಕೆ, ನಾಯಕತ್ವದ ಕೊರತೆ, ವೃತ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ಜ್ಞಾನದ ಕೊರತೆ ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಕೌಶಲ್ಯ ಇಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಉದ್ಯೋಗದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಲು ಕಾರಣ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾರೆ.
ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ಬಹುತೇಕ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು ಯುವ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಕೌಶಲ್ಯ ನೀಡಿ, ಉದ್ಯೋಗವಕಾಶಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಹಲವು ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿವೆ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಮುಂಗಡ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಈ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಹಣವನ್ನು ಮೀಸಲಿಡುತ್ತವೆ. ಕೌಶಲ್ಯಾಧಾರಿತ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸರಕಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆ (ಎನ್‌ಜಿಓ)ಗಳಿಗೆ ಸರಕಾರಗಳು ವಹಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಗುಣಮಟ್ಟದ ತರಬೇತಿಗಳನ್ನು ಅವು ನೀಡುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಕೆಲ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಂತೂ ಯುವಕ- ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಕೌಶಲ್ಯ ನೀಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸರಕಾರದಿಂದ ಬರುವ ಅನುದಾನದ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ತರಬೇತಿಗಳು ಕಾಟಾಚಾರದ ಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗಿವೆ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ.
ಪ್ರತಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವೂ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತ್‌ನಿಂದ
ಹಿಡಿದು ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯವರೆಗೂ ಯಾವುದೇ ಚುನಾವಣೆ ಬಂದರೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವುದು ನಿರುದ್ಯೋಗ ನಿವಾರಣೆ ಹಾಗೂ ಸ್ವ ಉದ್ಯೋಗ ಆಸಕ್ತರಿಗೆ ಪೋ›ತ್ಸಾಹ. ಈ ಎರಡು ಅಂಶಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಅನುಷ್ಠಾನವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.
ಸಿಎಂಇಜಿಪಿ, ಪಿಎಂಇಜಿಪಿ ಯೋಜನೆ, ಕೈಗಾರಿಕಾ ಇಲಾಖೆ, ಖಾದಿ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೋದ್ಯೋಗ ಮಂಡಳಿ, ಮಹಿಳಾ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಇಲಾಖೆ, ದೇವರಾಜು ಅರಸು ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಗಮ, ಡಾ.ಬಿ.ಆರ್‌ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್‌ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಗಮ, ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಮಹರ್ಷಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಗಮ ಸೇರಿದಂತೆ ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯದ ಹಲವು ಇಲಾಖೆಗಳು ಸ್ವ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವ ನಿರುದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಹಲವು ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿವೆ.
ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಇಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳ ಪಲಾನುಭವಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ ಇಲ್ಲಾ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಯ ಆಶೀರ್ವಾದ ಇರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ಇಲಾಖೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಸ್ನೇಹವಿರಬೇಕು. ಎರಡೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ.
ನಿರುದ್ಯೋಗ ನಿವಾರಣೆ ಹಾಗೂ ಸ್ವ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಪೋ›ತ್ಸಾಹ ನೀಡಲೆಂದು ಸರಕಾರಗಳು ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಸಬ್ಸಿಡಿ ಸಹಿತ ಸಾಲಗಳು ಪ್ರಬಲರ ಪಾಲಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ನಿಜವಾದ ಹಾಗು ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಸ್ವ ಉದ್ಯೋಗದ ಮೂಲಕ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆ ಇರುವ ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಕನಸು ಕಾಣುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ಮಾರ್ಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲ.
ಇನ್ನು ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಜನರು ನಗರಗಳತ್ತ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಚಾರ. ಇದೇ ರೀತಿ ವಲಸೆ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಆಗಬಹುದಾದ ಭಾರಿ ಅನಾಹುತಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ. ನಗರಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ಮೀರಿ ಜನರನ್ನು ಹಿಡಿದಿವೆ. ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆ, ಸಂಚಾರ, ವಾಯು ಮಾಲಿನ್ಯ, ಶಬ್ದ ಮಾಲಿನ್ಯ, ಕಸದ ಸಮಸ್ಯೆ, ದುಬಾರಿ ಬಾಡಿಗೆ ಮತ್ತಿತರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಉಲ್ಬಣಗೊಂಡಿವೆ.
ಕಾಲೇಜು ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿಸಿ ಉದ್ಯೋಗದ ಮೂಲಕ ದುಡಿದು ಹೊಸ ಜೀವನ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಾಯುವ ಯುವ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಹತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಆಳುವ ಸರಕಾರಗಳದ್ದು. ಸರಕಾರಿ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಗುತ್ತಿಗೆ, ಹೊರಗುತ್ತಿಗೆ ಪದ್ಧತಿ ಕೈ ಬಿಟ್ಟು ಅರ್ಹರನ್ನು ಇಲಾಖೆಗಳಿಗೆ ನೇಮಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕೃಷಿ, ಕೈಗಾರಿಕೆ ವಲಯಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮುಂದಾಗಬೇಕು.
ಸ್ವ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವ ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಯೋಜನೆಗಳ ಲಾಭ ಸಿಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅರ್ಹರ ಕೈ ಹಿಡಿಯಬೇಕು. ಗೊತ್ತು ಗುರಿಯಿಲ್ಲದ ಎನ್‌ಜಿಓಗಳಿಗೆ
ತರಬೇತಿಯ ಹೊಣೆ ನೀಡಿ ಹಣ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಕೌಶಲ್ಯಯುತ ತರಬೇತಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಬೇಕು.
ದೇಶದ ನಾಳಿನ ಪ್ರಜೆಗಳಾದ ಮಕ್ಕಳ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ, ಯುವ ಜನಾಂಗದ ಭವಿಷ್ಯ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಸರಕಾರಗಳು ಲಘುವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು. ಯುವ ಸಮೂಹವೇ ಈ ದೇಶದ ಆಸ್ತಿ. ಅವರ ಭವಿಷ್ಯ ಸೂರ್ಯನ ಥರ ಸದಾ ಬೆಳಕು ನೀಡುತ್ತಾ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವಂತಾಗಲಿ. ಆಗ ದೇಶವು ಎಲ್ಲಾ ರಂಗಗಳಲ್ಲೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಿರುದ್ಯೋಗ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲು ನಿಧಾನಗತಿಯನ್ನು ಸರಕಾರಗಳು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರೆ ಅದರಿಂದಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಸಿಲುಕುವುದು ಖಚಿತ.
(ನನ್ನ
ಈ ಲೇಖನ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು.)
